II GSK 2023/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Po 197/23 w sprawie ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2023 r. nr SKO.KM.4030.776.2022 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Po 197/23, oddalił skargę K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2023 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Od powyższego wyroku K. Ż. złożył skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, w sposób umożliwiający skarżącemu korzystanie z uprawnień diagnosty do czasu zakończenia postępowania sądowego wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej. Wnioskodawca zaznaczył, że brak wstrzymania wykonania decyzji skutkować będzie dotkliwymi oraz nieodwracalnymi dla niego konsekwencjami, polegającymi na utracie uprawnień diagnosty niezbędnych do dalszego wykonywania obecnej pracy zarobkowej, co w konsekwencji będzie prowadziło do jej utraty. W ocenie skarżącego zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniesiono, że skarżący wykonuje pracę zawodową, w której główne obowiązki pracownicze wymagającą posiadania uprawnień diagnosty. W chwili obecnej jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w przedsiębiorstwie E. sp. z o.o. na stanowisku pracy "diagnosta". Zgodnie z zakresem obowiązków zobowiązany jest m.in. do: prowadzenia dokumentacji, wykonywania wszystkich czynności diagnostycznych i kontrolnych, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów; sprawdzania stanu technicznego pojazdów; oceny stanu technicznego poszczególnych zespołów pojazdów mechanicznych; określania stanu pojazdu na podstawie badań wstępnych całego pojazdu; prowadzenia diagnostyki bezpieczeństwa na wydzielonym stanowisku diagnostycznym oraz dokumentacji Stacji Kontroli Pojazdów. Każda z tych czynności wymaga posiadania uprawnień diagnosty. W wyniku nieuwzględnienia przez Sąd I instancji wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji o cofnięciu uprawnień, odebrano skarżącemu możliwość wykonywania podstawowych obowiązków przewidzianych umową o pracę zawartą z obecnym pracodawcą. Jako załącznik przedstawiono kopię aktualnej umowy o pracę wraz z zakresem obowiązków oraz zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie. Wnioskodawca wskazał na niemożność wykonywania pełnych obowiązków pracowniczych, co stwarza realne ryzyko rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę. Podkreślił, ze z uwagi na brak uprawnień koniecznych do pełnego wykonywania obowiązków pracowniczych, pracodawca podjął kroki zmierzające do znacznego obniżenia wynagrodzenia. Dalej idącą konsekwencją jest fakt, że po ewentualnym zwolnieniu z obecnej pracy, skarżący co najmniej do zakończenia postępowania sądowego nie będzie mógł znaleźć zatrudnienia u innych pracodawców na stanowisku wymagającym posiadania uprawnień diagnosty, co zmusi go do podjęcia słabiej płatnej pracy, niezwiązanej z posiadanym przez niego wykształceniem oraz doświadczeniem zawodowym. Zdaniem strony sytuacja ta w sposób bezpośredni wpływa na pogorszenie jej warunków zatrudnienia, a co za tym idzie, na znaczne pogorszenie sytuacji majątkowej zarówno jej, jak i znajdującej się na utrzymaniu rodziny. Skarżący stwierdził, iż zarzuty oraz przedstawiona argumentacja faktyczna i prawna obrazują, że w toku postępowania organy obu instancji zastosowały nieprawidłowe przepisy prawa materialnego oraz naruszyły szereg przepisów dotyczących przebiegu postępowania administracyjnego. Reasumując wnioskodawca podniósł, że utrzymanie w mocy wadliwej decyzji już na dzień dzisiejszy skutkuje wyrządzeniem znacznej szkody skarżącemu oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci realnego ryzyka utraty obecnej pracy (co za tym idzie zarobków), obniżeniem jego wynagrodzenia oraz niemożności znalezienia pracy wymagającej uprawnień diagnostycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając złożony w toku postępowania kasacyjnego wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z treścią art. art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Tym samym powinien on dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj realnie grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie, pomimo ciążącego na skarżącym obowiązku, nie wykazał on zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się do twierdzenia, że wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw – obniżenia zarobków lub utraty dotychczasowej pracy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak ogólnie sformułowane we wniosku argumenty nie spełniają przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, a w konsekwencji skutkują oddaleniem tego wniosku. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego sytuacji życiowej i zawodowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Utrata uprawnień przez skarżącego nie może być zakwalifikowana jako nieodwracalny skutek, gdyż skarżący w przypadku korzystnego dla niego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, będzie mógł "odzyskać" dotychczasowe uprawnienia. Brak zaś obecnie możliwości wykonywania dotychczasowych czynności, nie pozbawia skarżącego możliwości uzyskiwania dochodów z tytułu wykonywania innej pracy, tym bardziej, że na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie, zarówno na etapie skargi do WSA, jak i obecnie na etapie postępowania kasacyjnego, skarżący wciąż pozostaje w stosunku zatrudnienia z dotychczasowym pracodawcą. W świetle powyższego NSA uznaje, że skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał, aby zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej było zasadne. Przedstawione informacje są bardzo ogólne i nie obrazują ryzyka wystąpienia nieodwracalnych, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie ogólnikowej argumentacji nie mógł również stwierdzić zaistnienia drugiej z ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (np. w majątku skarżącego). Uzasadnienie złożonego wniosku w całości powiela uzasadnienie wniosku złożonego w przedmiotowym zakresie w skardze do Sądu I instancji mimo, że już wówczas przedstawiona argumentacja okazała się być niewystarczająca i skutkowała odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (patrz: postanowienie WSA z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 197/23 - karta akt sądowych - nr 33 - 35). Powielając ogólną argumentację wniosku złożonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, skarżący nie wykazał, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się jednej lub obu ustawowych przesłanek wyartykułowanych w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawione okoliczności były zatem niewystarczające do tego, by sąd kasacyjny mógł dokonać rzetelnej oceny stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji musiało to skutkować oddaleniem przedmiotowego wniosku. W odniesieniu zaś do podnoszonych przez skarżącego argumentów odnoszących się do wadliwości wydania skarżonej decyzji stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania sąd rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne. Nie jest zatem możliwe – przy rozpoznawaniu kwestii wpadkowej, jaką jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przesądzenie, czy decyzja została wydana zasadnie, a zatem nie podlegają ocenie okoliczności odnoszące się do meritum. Zagadnienie to będzie podlegało ocenie na etapie rozpoznania sprawy głównej co do istoty, kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny będzie badał sprawę w postępowaniu kasacyjnym. Przekonania skarżącego o wysokim prawdopodobieństwie wadliwości wydanej decyzji, a co za tym idzie o zasadności złożonej w sprawie skargi kasacyjnej, nie stanowią przesłanek podlegających ocenie w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.