I OSK 1393/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 1 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.G., W.J., K.S., A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1466/18 w sprawie ze skargi E.G., W.J. i M.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 listopada 2018 r. oddalił skargę E.G., W.J. i M.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego [...] marca 2018 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący. Zaskarżyli to rozstrzygnięcie w całości, wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie: 1) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 1 § 1 "PostAdmU" w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP przez: a) niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak przedstawienia przez Sąd pierwszej instancji własnego stanowiska w rozpoznawanej sprawie, czego wyrazem jest ograniczenie części dyspozytywnej uzasadnienia do powtórzenia wybranych fragmentów argumentacji organu zawartej przede wszystkim w zaskarżonej decyzji i poprzedzającym ją rozstrzygnięciu; b) nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi oraz twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżących w ich uzasadnieniu, czego wyrazem jest brak odniesienia się przez Sąd do poszczególnych zarzutów, twierdzeń i argumentów skarżących w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; co uniemożliwia skarżącym zrozumienie motywów rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji i tym samym uniemożliwia skarżącym merytoryczną polemikę z treścią rozstrzygnięcia a Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną wyroku; 2) art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, polegającego na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że Wojewoda: a) błędnie ustalił, że: – znajdująca się infrastruktura stanowiła część rozbudowy zakładu; – nieruchomość została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia; b) zaniechał ustalenia: – czy znajdująca się na spornej nieruchomości infrastruktura nie jest inną inwestycją niż tą, na którą dokonano wywłaszczenia; – daty wybudowania znajdującej się obecnie na nieruchomości infrastruktury; – jakie znaczenie ma adnotacja na planie realizacyjnym z marca 1975 r. o "anulowaniu zagospodarowania" obszaru zajętego pod rozbudowę zakładów, na którym mieściła się sporna nieruchomość oraz adnotacja na planie realizacyjnym z 1980 r. o "odłożeniu do późniejszego opracowania" obiektu nr [...] planowanego na spornej nieruchomości, przy jednoczesnym wskazaniu braku daty do kiedy odkłada się realizację; – w jakim zakresie nieruchomość nie została nigdy wykorzystana; – jaka powierzchnia rzeczywiście była przedmiotem wywłaszczenia; – czy i jakie znaczenie ma zmiana planu realizacji inwestycji; – czy nieruchomość z punktu widzenia prawnego stała się zbędna na cel wywłaszczenia; – czego konsekwencją było błędne ustalenie stanu faktycznego i brak uchylenia zaskarżonych decyzji, pomimo że zaskarżone rozstrzygnięcia nie odpowiadają prawu; 3) art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 8 kpa przez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ odwoławczy zaniechał odniesienia się do zarzutów i twierdzeń wskazanych przez skarżących w uzupełnieniu odwołania z [...] stycznia 2018 r. – a które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby Sąd pierwszej instancji nie uchybił wskazanemu wyżej zarzutowi, to powinien zapaść wyrok uchylający zaskarżoną decyzję wobec naruszenia przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej; 4) art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 11 kpa przez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ odwoławczy zaniechał przekonania strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę zwłaszcza w zakresie wskazywanej wykładni i znaczenia adnotacji poczynionych na planach realizacyjnych zebranych w toku postępowania dowodowego – które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby Sąd pierwszej instancji nie uchybił wskazanemu wyżej zarzutowi, to powinien zapaść wyrok uchylający zaskarżoną decyzję wobec naruszenia przez organ zasady przekonywania; 5) art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 15 kpa przez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ zaniechał ponownego rozpoznania sprawy i ograniczył się wyłącznie do kontroli prawidłowości postępowania organu pierwszej instancji wbrew wskazanemu przez siebie w uzasadnieniu obowiązkowi – a które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby Sąd pierwszej instancji nie uchybił wskazanemu wyżej zarzutowi, to powinien zapaść wyrok uchylający zaskarżoną decyzję wobec naruszenia przez organ zasady dwuinstancyjności; 6) art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 140 kpa przez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ zaniechał oceny materiału dowodowego, w tym jego przydatności dla sprawy, wiarygodności i mocy dowodowej – a które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby Sąd pierwszej instancji nie uchybił wskazanemu wyżej zarzutowi, to powinien zapaść wyrok uchylający zaskarżoną decyzję wobec naruszenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, która wyraża fundamentalny obowiązek organu; 7) art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 75 kpa przez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ zaniechał sporządzenia wykazu zmian gruntowych, co uniemożliwiło ustalenie rozbieżności w powierzchni nieruchomości wynikającej z aktu notarialnego dokumentującego nabycie nieruchomości przez skarżących i ich poprzedników prawnych oraz decyzji wywłaszczeniowej – a które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby Sąd pierwszej instancji nie uchybił wskazanemu wyżej zarzutowi, to powinien zapaść wyrok uchylający zaskarżoną decyzję wobec niemożności ustalenia przedmiotu wywłaszczenia a w konsekwencji przedmiotu niniejszego postępowania o zwrot nieruchomości; 8) art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 107 § 3 kpa przez zaniechanie uwzględnienia skargi, pomimo że organ zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: a) które dokumenty i dlaczego uznał za dokumentujące cel wywłaszczenia i przeznaczenia nieruchomości pod rozbudowę i modernizacje zakładów; b) z jakiego powodu uważa, że na nieruchomości został zrealizowany cel wywłaszczenia; c) dlaczego nie jest zasadny zwrot, skoro część nieruchomości nigdy nie została w żaden sposób zmieniona; d) jakie znaczenie ma znajdująca się na nieruchomości infrastruktura; e) wskazania materialnoprawnej podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia i daty, na jaką organ przyjął brzmienie zastosowanego przepisu; f) co w konsekwencji uniemożliwia poddanie decyzji kontroli stron i sformułowanie bardziej skonkretyzowanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania, G. sp. z o.o. sp.k, wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przed przystąpieniem do rozpoznania poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z decyzją z [...] maja 1975 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji przedmiotowa nieruchomość położona w Warszawie w Dzielnicy [...] przy ul. [...] (dawniej [...]) o pow. 4 067 m2 została przeznaczona pod rozbudowę Z. w [...]. Wywłaszczenie nastąpiło decyzją Naczelnika Miasta [...] z [...] października 1975 r. na wniosek wskazanego powyżej Zakładu. Wnioskiem z [...] września 2004 r. E.G. wystąpiła o zwrot nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi S., Gminy S., parcela nr [...] z osady nr [...] o pow. 5 335 m2. Następnie do wniosku o zwrot przedmiotowej nieruchomości przyłączyli się: M.J., L.Z., J.J., W.J. oraz J.J. Decyzją z [...] stycznia 2005 r. Prezydent m.st. Warszawy umorzył postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi S., Gminy S., parcela nr [...] z osady nr [...] o pow. 4 067 m2 stanowiącej obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] z obr. [...] oraz część działki ewidencyjnej nr [...] z obr. [...] jako bezprzedmiotowe. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] marca 2005 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2005 r. Po rozpoznaniu skargi na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 listopada 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta, wskazując m.in., że nie ustalono prawidłowo istnienia bądź nieistnienia legitymacji procesowej skarżących. Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Prezydent Miasta umorzył postępowanie w sprawie zwrotu wszczęte na wniosek L.Z. oraz J.J., jako osób nieuprawnionych do ubiegania się o zwrot. Następnie decyzją z [...] czerwca 2010 r. po rozpatrzeniu wniosku E.G., M.J. i W.J. odmówił zwrotu nieruchomości, uznając, że cel wywłaszczenia został zrealizowany. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z [...] lipca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, wskazując na konieczność dokładnego określenia granic wywłaszczonej nieruchomości, a także ustalenia, jaką część obecnych działek nr [...] i [...] zajmuje nieruchomość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 lutego 2012 r. oddalił skargę G. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. Wyrok ten stał się prawomocny na skutek oddalenia skargi kasacyjnej skarżącej spółki. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Prezydent Miasta orzekł o odmowie zwrotu E.G., W.J., M.J., J.J. i L.Z. nieruchomości położonej w Warszawie, w Dzielnicy [...] przy ul. [...] (dawniej [...]) o pow. 4 067 m2, wchodzącej w skład dawnej działki nr [...], stanowiącej obecnie część działki ewidencyjnej [...] i [...] z obrębu [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie o zwrot części nieruchomości o pow. 1 268 m2 wchodzącej w skład dawnej działki nr [...], dla której nie wykazano podstawy przejęcia na rzecz Skarbu Państwa. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy bezspornie wynika, że przedmiotowa nieruchomość została wykorzystana zgodnie z decyzją o ustaleniu miejsca i warunków lokalizacji inwestycji, a sporna nieruchomość znajduje się w środku kompleksu terenów przemysłowych Zakładów. Odnosząc się do umorzenia postępowania w sprawie o zwrot części nieruchomości o pow. 1 268 m2 wchodzącej w skład dawnej działki nr [...], organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji. Wskazał, że wnioskodawcy nie złożyli dokumentów stanowiących podstawę wywłaszczenia, w związku z czym nie wykazali, aby przysługiwało im prawo do ubiegania się o zwrot wskazanych działek. Przywołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że w przypadku realizacji inwestycji, na którą składa się kompleks urządzeń i obiektów, oceny przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie można odnosić do każdego z poszczególnych elementów zorganizowanej całości. Podkreślił, że sporna nieruchomość znajduje się w granicach lokalizacji inwestycji, a na jej terenie przebiega droga, tory kolejowe oraz posadowione są liczne urządzenia infrastruktury technicznej. W ocenie Sądu sposób i data zagospodarowania spornej nieruchomości wskazuje, że w ustawowych terminach zrealizowany został cel wywłaszczenia co uniemożliwia zwrot nieruchomości. Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 140 kpa, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wprawdzie autor skargi kasacyjnej nie zdefiniował, w jakim akcie prawnym znajduje się pierwszy z przepisów stanowiących, ale w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konstrukcja tego przepisu wskazuje, że w przypadku tego zarzutu, a także kolejnych, intencją pełnomocnika skarżących kasacyjnie było uczynienie jako podstawy prawnej zarzutu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Przepis ten bowiem umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie zaskarżonego aktu w związku z naruszeniami przepisów prawa procesowego. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że niepełne wskazanie w podstawie prawnej zarzutu wspomnianego przepisu stanowi wynik oczywistej omyłki pisarskiej, co jednak nie uniemożliwia rozpoznania zarzutów opartych na tym przepisie. Mając na uwadze treść powyższego zarzutu, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.), dalej: ugn, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Jednocześnie w myśl art. 137 ugn nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu (ust. 1 pkt 1) albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany (ust. 1 pkt 2). Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część (ust. 2). W rozpoznawanej sprawie sporna nieruchomość została wywłaszczona na potrzeby rozbudowy Z. Tak zakreślony cel wywłaszczenia powoduje – co słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji – że badanie realizacji celu wywłaszczenia odnoszone musi być do całości działań podjętych na spornej nieruchomości, a nie określonych elementów infrastruktury. Oznacza to, że odstąpienie od wybudowania określonego obiektu lub przesunięcie terminu jego realizacji (tu: obiektu nr [...]), czy zmiany szczegółowych planów rozbudowy, o ile zmiany te mieszczą się w zakresie pierwotnego celu wywłaszczenia, samo w sobie nie może przesądzać o zbędności nieruchomości z punktu widzenia realizacji celu wywłaszczenia w sytuacji, gdy na tej nieruchomości wzniesiono inne obiekty i urządzenia niewątpliwie służące funkcjonowaniu zakładu produkcyjnego. W rozpoznawanej sprawie obiektami takimi były z całą pewnością droga wewnątrzzakładowa, tory kolejowe z suwnicami służące rozładunku stali produkcyjnej oraz urządzenia infrastruktury technicznej (przewody kanalizacyjne ze studzienkami, przewody wodociągowe z hydrantami, linie energetyczne z latarniami czy linie telekomunikacyjne). Istnienie tych elementów – jak wynika to z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego – już w 1982 r. powoduje, że zasadny był wniosek Sądu pierwszej instancji o zrealizowaniu celu wywłaszczenia w terminach określonych ustawą, a zatem sporna nieruchomość nie stała się zbędna z punktu widzenia celu wywłaszczenia. Zauważyć przy tym należy, że w sytuacji stosunkowo szerokiego zakreślenia celu wywłaszczenia nieruchomości niewzniesienie na określonym fragmencie nieruchomości poszczególnych obiektów budowlanych nie stanowi o zbędności tej części nieruchomości w sytuacji, gdy część ta może zostać wykorzystana przez zakład jako tymczasowa przestrzeń magazynowa, przeładunkowa lub postojowa dla pojazdów wykorzystywanych w pracy zakładu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozbudowa zakładu produkcyjnego nie musi oznaczać, że na wywłaszczonej nieruchomości muszą powstać hale magazynowe czy obiekty służące bezpośrednio produkcji przemysłowej. Rozbudowa zakładu może bowiem polegać na usprawnieniu funkcjonowania zakładu przez budowę dróg wewnętrznych, dróg dostawczych i rozładowania, zabezpieczenia przeciwpożarowego itp. W świetle powyższych wywodów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 140 kpa okazał się niezasadny. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło bowiem na zgromadzenie materiału dowodowego w wystarczający sposób wskazującego, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 15 kpa, należy odnotować, że uzasadnienie tego zarzutu zostało oparte na argumentacji dotyczącej odwołania się przez organ odwoławczy do dowodów zgromadzonych przez organ pierwszej instancji. Należy wyjaśnić, że brzmienie art. 136 § 1 i 2 kpa ogranicza możliwość prowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy wyłącznie do postępowania dodatkowego, przy czym nie w każdym przypadku przeprowadzenie takiego postępowania może okazać się dopuszczalne z prawnego punktu widzenia. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z przywołanymi przepisami postępowanie takie może mieć charakter postępowania dodatkowego (art. 136 § 1 kpa), tj. nieprowadzącego do zgromadzenia zasadniczych dowodów w sprawie, a w przypadku gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, to postępowanie takie może mieć miejsce wyłącznie na zgodny wniosek wszystkich stron (art. 136 § 2 kpa). Oznacza to, że co do zasady ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy opiera się na ponownej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zakończonym decyzją, od której strona złożyła odwołanie. Tym samym powołanie się przez organ drugiej instancji na ustalenia organu pierwszej instancji nie może przesądzać o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania. Przechodząc do zbadania zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 8 kpa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 11 kpa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 80 i art. 140 kpa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 75 kpa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 107 § 3 kpa, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne [niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego] naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza zacytowanego przepisu wskazuje, że nie każde naruszenie przepisów postępowania daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Przepis ten wskazuje bowiem, że naruszenie to musi mieć nie tylko wpływ na wynik sprawy, ale także wpływ ten musi być istotny. Przechodząc do analizy uzasadnień powołanych powyżej zarzutów, należy podnieść, że autor skargi kasacyjnej wskazał jedynie, że Sąd pierwszej instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Nie wykazał jednak, że ewentualne naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w tych zarzutach miały kwalifikowany wpływ na rozstrzygnięcie. W świetle powyższych wywodów należało uznać, że wskazane powyżej zarzuty nie mogły przynieść spodziewanego przez autora skargi kasacyjnej skutku. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 1 § 1 "PostAdmU" w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP, należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej redagując ten zarzut, posłużył się niezdefiniowanym skrótem "PostAdmU", który nie jest powszechnie stosowany, co utrudnia rozpoznanie tego zarzutu. Niemniej jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie tego zarzutu pozwala na przyjęcie, że wspomnianym skrótem autor skargi kasacyjnej odwołał się do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pomimo że art. 1 tej ustawy nie dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne. Przechodząc do rozpoznania tego zarzutu, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza tego przepisu wskazuje, że może on zostać naruszony przez pominięcie któregokolwiek z elementów wymienionych w tym przepisie lub takie sformułowanie wywodów sądu, które powoduje, że kontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Kontrolowany pod tym kątem wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wykazuje wad przemawiających za koniecznością jego uchylenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w zacytowanym powyżej przepisie, a wywody składu orzekającego w sprawie są logiczne, wyczerpujące i odnoszą się do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Fakt, że Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach przedstawił stanowisko zgodne z poglądami organów orzekających w sprawie, nie oznacza, że w rozpoznawanej sprawie nie wyjaśnił on podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Obowiązujące przepisy nie zobowiązują sądu administracyjnego do odmiennego sformułowania uzasadnienia w sytuacji, gdy ocena prawna i wykładnia przepisów zastosowana przez organy orzekające w sprawie okażą się trafne. Należy też odnotować, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zarzuty i argumenty strony skarżącej mogą zostać zatem ocenione całościowo (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20 i z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20; czy z 23 lutego 2023, sygn. akt I OSK 2893/19). Niewskazanie zatem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, do których zarzutów konkretnie się odnosi w uzasadnieniu swojego wyroku, nie stanowi wady skutkującej koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.