II OSK 3212/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.P. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 762/19 w sprawie ze skargi S.P. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2020 r. oddalił skargę S.P. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]2019 r. nr [...]. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] 2018 r. nr [...], stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "S.P." z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Warszawie. Podstawą prawną decyzji stanowił art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyła Spółka S.P. sp. z o.o. w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) rażące naruszenia prawa materialnego przez wydanie rozstrzygnięcia przy braku podstawy materialnej, bowiem przywołany w uzasadnieniu orzeczenia art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, nie dotyczy sytuacji objętej stanem faktycznym rozstrzyganej sprawy, bowiem odwołująca się Spółka faktycznie dysponuje nieruchomością i prowadzi proces budowlany, posiada ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości jako wierzyciel wpisany do hipoteki nieruchomości, prowadzący egzekucję komorniczą i przekształcający swój tytuł prawny we własność; 2) rażące naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja organu administracji I instancji, utrzymana w mocy przez organ II instancji, została wydana z naruszeniem w art. 162, art. 107, art. 106, art. 80 w związku z art. 81, art. 79, art. 77, art. 75, art. 16, art. 10 ust. 1, art. 7, k.p.a., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organ stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a decyzja administracyjna wydana została z naruszeniem: art. 162, art. 107, art. 106, art. 80 w związku z art. 81, art. 79, art. 77, art. 75, art. 16, art. 10 ust 1, art.7, k.p.a. przez: - brak koncentracji i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, prowadzącego do pominięcia ustaleń w zakresie stanu faktycznego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie organu; - brak wezwania organu nadzoru budowlanego do zajęcia stanowiska w sprawie, a w tym między innymi prowadzonego procesu budowlanego; - brak wezwania odwołującej się strony do ostatecznego zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wykazania zakwestionowania stanowiska wnioskodawcy; - brak możliwości wypowiedzenia stanowiska przed wydaniem decyzji; - wydania dwóch odmiennych rozstrzygnięć, w oparciu o identyczny materiał dowodowy, w dwóch sprawach, wydanych tego samego dnia, to jest [...] 2018 roku, a w obu z przeciwstawnych wniosków A.K. złożonych również tego samego dnia [...] 2018 roku, to jest pierwszego rozstrzygnięcia organu z dnia [...] 2018 roku - decyzji umarzającej postępowanie w sprawie z wniosku A.K. z dnia [...] 2018 roku o wycofanie wniosku z dnia [...] 2017 roku o uchylenie decyzji budowlanej, to jest decyzji nr [...] z dnia [...] 2018 roku, znak sprawy: [...], [...]w sprawie umorzenia postępowania o uchylenie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] 2015 roku, znak spraw)' [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (...), a dzień wcześniej organ wydał postanowienie z [...] 2018 roku o podjęciu postępowania, znak sprawy: [...] i drugiego rozstrzygnięcia organu z dnia [...] 2018 roku - wszczynającego postępowanie również z wniosku A.K. z dnia [...] 2018 roku w sprawie wygaszenia decyzji budowlanej Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] 2015 roku, znak sprawy [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (...); Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że Spółka dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Spółka prowadzi proces budowlany, którego dokumentacja złożona jest w organach nadzoru budowlanego (PINB dla m. st. Warszawy), pominiętego z naruszeniem art. 106 k.p.a., w toku podejmowania zaskarżonej decyzji. Wbrew błędnym ustaleniom organu, Spółka posiada ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości przy ulicy S. [...] w Warszawie, objętej księgą wieczystą o numerze [...], wpisane w dziale IV KW do hipoteki nieruchomości. Spółka przekształca swój tytuł prawny do nieruchomości prowadząc egzekucję komorniczą z nieruchomości w sprawie o sygnaturze KM [...], prowadzoną przez komornika przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy - Pragi Północ w Warszawie. Spółka przekształca swój tytuł prawny we własność. Spółka praktycznie została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu. W okresie urlopowym organ wydał dwie odmienne decyzje w bardzo krótkim czasie, antycypujące stan faktyczny w kierunku uzyskania określonego skutku z pominięciem Spółki, w celu pozbawienia Spółki decyzji budowlanej, której uzyskanie było bardzo kosztowne i czasochłonne, przy wystąpieniu silnej polaryzacji konfliktu pomiędzy stronami. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A.K. wniósł o jej oddalenie, podając między innymi, że przedmiotowa skarga nie ma żadnych usprawiedliwionych podstaw określonych w art. 174 p.p.s.a. i nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego do jej uznania. Przedwstępna umowa sprzedaży zawarta ze Spółką wygasła w dniu 9 lutego 2016 roku, w związku z nieprzystąpieniem spółki do przyrzeczonej umowy sprzedaży nieruchomości, stanowiącej grunt inwestycyjny położony w Warszawie przy ul. S. [...]. Tego samego dnia i z tych samych powodów wygasło także prawo do dysponowania przez rzeczoną spółkę gruntem na cele budowlane. Sama zaś decyzja nr [...] stanowiąca pozwolenie na budowę z mocy prawa wygasła w dniu [...] 2018 roku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 162 k.p.a. bez wskazania jednostki redakcyjnej wskazując, iż brak było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia treści uzasadnienia wnioskować można, że chodzi o art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji stwierdza, w drodze decyzji, jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Przedmiotem rozważań Sądu I instancji była natomiast kwestia możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na jej bezprzedmiotowość związaną z utratą przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. może stanowić podstawę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę w innych sytuacjach, niż określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jednym z ograniczeń zasady wolności budowlanej jest konieczność posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Przepisy Prawa budowlanego wymagają od inwestora przedstawienia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na różnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. przy zgłoszeniu budowy (art. 30 ust. 2), przy złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2), przy przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 40 ust. 1), przy zgłoszeniu zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 71 ust. 2 pkt 3). Ze wskazanych przepisów, jak również z ogólnej zasady wyrażonej w art. 4 Prawa budowlanego wynika, że prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej jest ściśle powiązane z prawem do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Inwestor powinien więc legitymować się prawem rzeczowym lub obligacyjnym do nieruchomości, z którego wynika prawo do posiadania tej nieruchomości i realizacji na niej danej inwestycji, nie tylko w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, lecz również przez cały okres realizacji inwestycji. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Mając na względzie konstytucyjną zasadę ochrony własności przez państwo, stwierdzić należy, że obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej jest nie tylko żądanie wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w przypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie, gdy stanowi to warunek wydania decyzji, lecz również uwzględnienie utraty przez inwestora tego prawa, jeżeli ma to wpływ na możliwość wykonania przez niego decyzji o pozwoleniu na budowę i możliwość wykonywania przez właściciela nieruchomości jego prawa własności. Organy nie mogą ignorować faktu domagania się przez właściciela nieruchomości wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia budowlanego wydanego na rzecz innego podmiotu, które uniemożliwia właścicielowi wykonywanie jego praw na danej nieruchomości w sytuacji, gdy realizacja inwestycji przez podmiot, który uzyskał pozwolenie na budowę stała się niemożliwa w świetle prawa cywilnego. W doktrynie prawa administracyjnego wskazuje się, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji uprawnień przez stronę czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany stanu prawnego, ale tylko w przypadku gdy powoduje taki skutek (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 14, Warszawa 2016 r., str. 802-803). Utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w czasie realizacji inwestycji uniemożliwia wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor i właściciel nieruchomości nie wyrażają zgody na przeniesienie tej decyzji zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego. Taka sytuacja powoduje - z jednej strony - bezprzedmiotowość decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na rzecz inwestora, który utracił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie może wykonywać decyzji, a z drugiej strony - naruszenie praw właściciela nieruchomości, który nie może uzyskać decyzji o pozwoleniu na budowę dla własnej inwestycji. Nie jest bowiem możliwe wydanie dwóch konkurencyjnych decyzji o pozwoleniu na budowę na tej samej nieruchomości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezsporna w świetle prawa cywilnego utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w czasie realizacji inwestycji daje podstawę do stwierdzenia przez organ architektoniczno-budowlany wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W takiej sytuacji nie jest możliwe wykonanie decyzji przez inwestora, co czyni ją bezprzedmiotową, a ponadto stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę leży w interesie społecznym, gdyż ma wpływ na pewność obrotu prawnego tą nieruchomością, a poza tym leży w interesie właściciela nieruchomości. Podkreślenia jednak wymaga, że rolą organów architektoniczno-budowlanych nie jest ustalanie czy w świetle prawa cywilnego inwestor utracił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym zakresie właściwy jest sąd cywilny i strony mogą dochodzić swoich praw przed tym sądem. Wydanie przez organ decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę w takiej sytuacji może nastąpić tylko wtedy, gdy utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest oczywista, bezsporna i poparta odpowiednimi dowodami. Natomiast w przypadku, gdy kwestia ta jest sporna między inwestorem a właścicielem nieruchomości, organ powinien zawiesić postępowanie administracyjne celem uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego co do zakresu praw inwestora do danej nieruchomości przez sąd powszechny (art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe. Organy prawidłowo dokonały wykładni art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., nie zaniechały przeprowadzenia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organy podjęły działania zmierzające do ustalenia czy inwestor - spółka rzeczywiście utracił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i czy okoliczność ta jest bezsporna, co pozwalałoby organowi wydać decyzję zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Wniosek o wygaśnięcie decyzji pochodził od właściciela nieruchomości inwestycyjnej, który w umowie przedwstępnej sprzedaży z [...] kwietnia 2015 r. (akt notarialny rep. A nr [...]) oświadczył, iż udziela Spółce prawa do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...] z obrębu [...] położoną w Warszawie (w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b.). Na podstawie ww. oświadczenia Inwestor wykazał swoje prawo do dysponowania tą działką na cele budowlane i uzyskał decyzję z [...]2015 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Wnioskodawca oświadczeniem z [...] kwietnia 2016 r. cofnął zgodę na dysponowanie przez Spółkę działką nr ew. [...] na cele budowlane (załączono kopię protokołu stawiennictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego rep. A nr [...] z [...]2016 r., zawierającego oświadczenie Spółki o odstąpienie od umowy przedwstępnej z [...] kwietni 2015 r. oraz o cofnięciu przez właściciela działki inwestycyjnej zgody na dysponowanie przez Spółkę nieruchomością na cele budowlane); Zdaniem organów, podstawę wniosku o wygaśnięcie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] 2015 r., nr [...], stanowi okoliczność utraty przez inwestora prawa do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane. Spółka podniosła, że posiada ograniczone prawo rzeczowe do działki nr ew. [...] z obrębu [...], jako wierzyciel wpisany do hipoteki nieruchomości, prowadzący egzekucję komornicza i przekształcający swój tytuł prawny we własność. W księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości (KW nr [...]) figuruje wpis w dziale IV dotyczący hipoteki umownej na rzecz wierzyciela hipotecznego Spółki . Podstawę wpisu stanowiła przedwstępna umowa sprzedaży z [...] kwietnia 2015 r. Żadnych innych wpisów na rzecz ww. Spółki księga wieczysta nie zawiera. W dziale II jako właściciel działki nr ew. [...] z obrębu [...], figuruje wnioskodawca. Zgodnie z art. 244 § 1 k.c. do ograniczonych praw rzeczowych należy hipoteka. Hipoteka nie może jednak stanowić prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ celem hipoteki jest zaspokojenie wierzyciela z nieruchomości. Hipoteka jako ograniczone prawo rzeczowe ustanawiane na zabezpieczenie długu na nieruchomości nie stanowi tytułu prawnego, z którego mogłoby wynikać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem, zarzut braku podstawy materialnej do wydania zaskarżonej decyzji z uwagi na posiadanie, w ocenie Spółki, prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z tytułu ww. hipoteki, w tej kwestii należało uznać za niezasadny. W świetle powyższego, należy przyjąć, że utrata prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez Spółkę, jest w analizowanym stanie faktycznym i prawnym sprawy bezsporna. Z prawa budowlanego wynika, że prawo do wykonania robót budowlanych jest powiązane z prawem do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Inwestor powinien zatem legitymować się prawem rzeczowym lub obligacyjnym do nieruchomości, z którego wynika prawo do posiadania tej nieruchomości i realizacji na niej danej inwestycji, nie tylko w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych, lecz również przez cały okres realizacji inwestycji. W niniejszej sprawie Spółka utraciła prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem nie posiadała tego prawa w czasie realizacji inwestycji i aktualnie już nie posiada. W skardze kasacyjnej zarzucono wydanie dwóch odmiennych rozstrzygnięć w oparciu o identyczny materiał dowodowy tj. wydanie : - decyzji z [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o uchylenie decyzji Prezydenta z [...] 2015 r., Nr [...], - zawiadomienia z [...] 2018 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie wygaszenia decyzji Prezydenta n. st. Warszawy z [...] 2015 r., nr [...]. Wskazane sprawy stanowią odrębne postępowania, prowadzone w zupełnie innym trybie administracyjnym. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy na podstawie zebranej dokumentacji. Ustalenia te znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W takiej sytuacji nie jest możliwe wykonanie decyzji przez inwestora, co czyni ją bezprzedmiotową, a ponadto stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę leży w interesie społecznym, gdyż ma wpływ na pewność obrotu prawnego tą nieruchomością, a poza tym leży w interesie właściciela nieruchomości. Nie zostały w niniejszej sprawie również naruszone wskazane w skardze przepisy postępowania administracyjnego (w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a.). Decyzja jest prawidłowo uzasadniona. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, natomiast stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oceniając na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozostaje w ścisłym związku z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a., która oznacza, że organ administracji publicznej powinien poddać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, ocena winna zostać oparta na wszechstronnej jego analizie i wreszcie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącego się postępowania. W analizowanej sprawie powyższe zasady zostały w pełni zrealizowane. Brak jest również podstaw do przyjęcie , że został naruszony art. 10 k.p.a. albowiem strona miała możliwość zapoznania się zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Mając na uwadze powyższe skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art.184 p.p.s.a.