II OZ 163/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 1691/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 24 lipca 2023 r. nr IFXIV.7840.11.15.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 8 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1691/23, po rozpoznaniu wniosku K.K. (dalej jako skarżąca), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 24 lipca 2023 r., nr IFXIV.7840.11.15.2023 w przedmiocie udzielenie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowuje trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). W ocenie Sądu argumentacja skarżącej została sformułowana w sposób ogólny i nie odnosiła się do konkretnych okoliczności, które świadczyłyby, że rozpoczęcie realizacji inwestycji spowoduje szkody w jej majątku lub wywoła trudne do odwrócenia skutki, ponadto nie została poparta żadnym materiałem dowodowym. Nie jest bowiem wystarczające wskazanie, że inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącej i ograniczy dostęp do światła dziennego, spowoduje zmianę aktualnego widoku, czy zburzy ład architektoniczny. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie będzie również przesłanką wstrzymania wykonania decyzji teoretyczna i hipotetyczna możliwość wystąpienia wstrząsów i drgań górniczych związanych z rozbudową i przebudową przedmiotowego budynku, a w konsekwencji szkód w nieruchomości skarżącej. Nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, że szkody mogą pojawiać się w różnym czasie i należy uwzględnić, że inwestor zamierza dokonać radykalnych zmian w zakresie przebudowy i rozbudowy budynku, co niewątpliwie będzie miało wpływ na nieruchomość skarżącej, czy też okoliczność, że na osiedlu nie była rozbudowywana żadna nieruchomość. Skarżąca wniosła zażalenie na opisane wyżej postanowienie. W uzasadnieniu podniosła, że żadne przepisy dopuszczające możliwość rozbudowy budynku nie powinny mieć wpływu na obniżenie wartości rynkowej nieruchomości skarżącej i sposobu korzystania z jej nieruchomości. Zdaniem skarżącej planowana przebudowa i rozbudowa budynku przy granicy działek, przy wspólnej ścianie i braku dylatacji nie spełnia wymogów zabezpieczenia przeciwpożarowego, bowiem dokonano głównie zewnętrznych oględzin nieruchomości bez dokładnego zbadania sprawy, co skutkować będzie wadliwym wykonawstwem. Skarżąca podała, że obawia się negatywnego wpływu planowanej rozbudowy i przebudowy na część jej nieruchomości. Wskazała również, że mogą powstać różne szkody, takie jak: pęknięcia ścian, uszkodzenia fundamentów, dachu, komina, instalacji w budynku, zaburzenia równowagi gruntu i zawalenia. W ocenie skarżącej należy uwzględnić radykalne zmiany, które planuje inwestor na swojej części nieruchomości, dotyczące także wnętrza jego domu i będące przebudową przy zależności konstrukcyjnej. Zdaniem skarżącej projekt architektoniczny przewiduje naruszenie poszycia dachu w granicy części budynku skarżącej w postaci montażu świetlika oraz rozbiórki części komina i uważa, że dojdzie do powstania szkód w postaci: nieszczelności dachu, infiltracji wody, powstania pleśni, degradacji drewnianej konstrukcji dachu i zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania instalacji grzewczej. Jest wiele zagrożeń, których skutki będą trudne do odwrócenia, nie chodzi tylko o wstrząsy górnicze, bowiem wykonywane prace przez inwestora dotyczą dużych zmian i nie można założyć, że nie dojdzie do powstania szkód. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wskutek wykonania zaskarżonej decyzji doszło do powstania skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., których wystąpienie warunkuje udzielenie ochrony tymczasowej, a w zażaleniu nie zdołała podważyć prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Zgodnie z powołanym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W okolicznościach tej sprawy podnoszone argumenty, mające przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania decyzji, nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej sąd nie ocenia prawidłowości tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącej. Nie chodzi tutaj o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację, w której powrót do stanu poprzedniego, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo powstania takich skutków. Argumentacja przedstawiona na poparcie zasadności wniosku odnosi się do ogólnych twierdzeń jakie, zdaniem skarżącej, mogą wystąpić w przyszłości w związku z realizacją inwestycji. Wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. skarżąca upatruje bowiem w tym, że planowana inwestycja nie spełnia technicznych wymogów zabezpieczenia oddzielenia przeciwpożarowego, oddziałuje na nieruchomość skarżącej przez ograniczenie dostępu do światła dziennego, burzy ład architektoniczny. Skarżąca generalnie obawia się negatywnego wpływu planowanej budowy na część jej nieruchomości, akcentując szereg zagrożeń (pęknięcie ścian, uszkodzenie fundamentów, dachu, komina, zaburzenie równowagi gruntu i zawalenie, uszkodzenie instalacji w budynku, nieszczelności dachu, infiltracje wody, powstanie pleśni, degradację drewnianej konstrukcji dachu i bezpieczeństwo użytkowania instalacji grzewczej oraz wstrząsy górnicze). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w istocie skarżąca nie przedstawiła obiektywnych, rzeczywiście istniejących na chwilę wydania zaskarżonej decyzji okoliczności, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogłyby powodować realne i rzeczywiste niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W rzeczy samej argumentacja skarżącej sprowadza się do przedstawienia jej przyszłych obaw odnośnie legalności zastosowanych w projekcie budowlanym rozwiązań, które na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogły być przedmiotem oceny sądu. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać mogą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które powodują realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 643/16). Pamiętać należy, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi, co sprawia, że to na nim będzie ciążył obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w przypadku, gdyby okazało się, że skarga zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1262/12). Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.