VII SA/Wa 2341/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk asesor WSA Aneta Żak Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skarg P. sp. z o.o. z siedzibą w W. i O. T. P. sp. z.o.o z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 sierpnia 2023 r. nr 588/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W . kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) i na rzecz O. T. P. sp. z.o.o z siedzibą w W. kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki zaskarżoną decyzją z 16 sierpnia 2023 r., nr 588/OPON/2023, po ponownym rozpatrzeniu odwołania H. B., uchylił w całości decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 21 czerwca 2016 r., nr 157/REM/2016 i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. P. Sp. z o.o. zwróciła się o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 10 czerwca 2014 r., nr 210/REM/14 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej numer [...] wraz z infrastrukturą techniczną w postaci wieży o wysokości ok. 35 m oraz z antenami nadawczo-odbiorczymi i szafami telekomunikacyjnymi na terenie działki ew. nr [...] w obrębie [...] w W. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 20 marca 2015 r., nr 150/1/2015 uchylił w całości ww. decyzję z 10 czerwca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 11 sierpnia 2015 r., nr 308/REM/2015, po ponownym rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła P. Sp. z o.o. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 13 listopada 2015 r., nr 622/1/2015 uchylił w całości powyższą decyzję z 11 sierpnia 2015 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezydent m. st. Warszawy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 21 czerwca 2016 r., nr 157/REM/2016 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 7 lipca 2017 r., Nr 277/1/2017, po rozpatrzeniu odwołania P. K. H. B., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 21 czerwca 2016 r. H. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego nr 277/1/2017 Wyrokiem z 21 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2019/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 247/19 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. W uzasadnieniu Sąd stwierdził m.in. że organy nie przeanalizowały przepisów planu miejscowego pod kątem ustaleń wynikających ze specjalistycznych opracowań w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z 13 kwietnia 2023 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał P. Sp. z o.o. do przedstawienia wyjaśnień przez uzupełnienie dokumentacji projektowej przedmiotowej inwestycji, w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania. Pismem z dnia 14 czerwca 2023 r. P. B. działając w imieniu O. Sp. z o.o., w nawiązaniu do wezwania, poinformowała, że właścicielem części pasywnej instalacji, a zarazem stroną prowadzonego postępowania jest O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. albowiem 1 kwietnia 2021 r. nastąpiło przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa P. Sp. z o.o., tj. m.in. przeniesienie tzw. infrastruktury pasywnej należącej do P. Sp. z o.o., na O. Sp. z o.o. tj. wież, masztów i innych obiektów pod stacje bazowe telefonii komórkowej. Wyjaśniła również, iż O. Sp. z o.o., wstąpiło jednocześnie po stronie najemcy do umowy najmu dotyczącej przedmiotowej działki, a też że O. Sp. z o.o., na mocy zawartej umowy udostępnia P. sp. z o.o., część najmowanej przez siebie powierzchni celem zapewnienia możliwości świadczenia przez P. Sp. z o.o., usług telekomunikacyjnych oraz możliwości emitowania sygnału generowanego przez urządzenia należące do P. sp. z o.o., które to urządzenia - część aktywna (tj. anteny, urządzenia sterujące itd.) pozostają w dalszej części własności P. Sp. z o.o. Pismem z 16 czerwca 2023 r. P. B. jako pełnomocnik P. Sp. z o.o., poinformowała, że podziela stanowisko przedstawione w piśmie z 14 czerwca 2023 r., tj. iż aktualnie stroną postępowania jest O. Sp. z o.o. Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki uchylił w całości decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 21 czerwca 2016 r., i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że ponownie rozpoznając niniejszą sprawę na skutek wydania ww. wyroku sądowego, zobowiązany był do podjęcia działań stosownie do wytycznych w nim zawartych, a skierowanych na ponowną ocenę decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 21 czerwca 2016 r. Odnosząc się do projektu budowlanego, w oparciu o który organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję, oceniając go w oparciu o wytyczne wyroku z 21 września 2018 r., wskazał, iż wezwaniem z 13 kwietnia 2023 r., korzystając z możliwości przeprowadzenia, w trybie art. 50 K.p.a., postępowania dowodowego uzupełniającego, wezwał Inwestora do przedstawienia wyjaśnień w czterech jednobrzmiących egzemplarzach projektu budowlanego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie nie doszło do złożenia poprawionej dokumentacji projektowej dla spornej inwestycji celem doprowadzenia jej do zgodności z prawem w zakresie wymienionym w wezwaniu. Co więcej, mimo zawartej w nim informacji, że jeden egzemplarz projektu budowlanego znajduje się w organie, Inwestor nie odebrał go. Mając zatem na uwadze, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany, to gdy w następstwie ponownej weryfikacji złożonej dokumentacji projektowej nastąpiło wezwanie Inwestora do usunięcia istniejących w niej braków, a Inwestor nie dokonał uzupełnień projektu żądanych przez organ instancji, to uznać należy, iż projekt nie odpowiada obowiązującym wymogom prawa określonym tak w art. 35 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 jak i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Taki stan stanowi zaś przeszkodę prawną do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z wniosku Inwestora. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w sytuacji przeniesienia części składników majątku przedsiębiorstwa Inwestora na O. Sp. z o.o., Spółka ta ma przymiot strony postępowania albowiem posiada w obszarze oddziaływania obiektu swoje uzasadnione interesy, których poszanowanie w procedurze budowlanej nakazuje art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła P. Spółka z o.o., w której wniosła o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego zastosowanie, podczas gdy decyzja organu I instancji nie zasługiwała na uchylenie oraz zmianę przez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; - art. 138 § 2 w zw. z art. 15 k.p.a., przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji reformatoryjnej w miejsce decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., choć zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i poczynienia nowych ustaleń faktycznych w zakresie zmian podmiotowych w niniejszym postępowaniu, co umożliwiłoby jednocześnie kontynuowanie postępowania administracyjnego z dochowaniem zasady dwuinstancyjności; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a., przez brak prawidłowego i pełnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceny stanu faktycznego sprawy przez organ odwoławczy, w szczególności brak jakiegokolwiek wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego adresatem decyzji oraz poprzedzającej ją korespondencji jest tylko P. Sp. z o.o., podczas gdy - jak wynika z pism z 14 i 16 czerwca 2023 r. skierowanych do organu - doszło do zmiany właściciela infrastruktury pasywnej stacji bazowej telefonii komórkowej, którą to zmianę organ powinien uwzględnić, prawidłowo adresując decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę spornej inwestycji oraz poprzedzającej wezwanie do uzupełnienia dokumentacji projektowej; - art. 30 § 4 k.p.a. w zw. z 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, przez uczynienie adresatem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją wezwania wyłącznie Spółkę P., podczas gdy - zgodnie z oświadczeniami przedłożonymi przez P. sp. z o.o. i O. sp. z o.o., co powinno znaleźć odzwierciedlenie w sentencji zaskarżonej decyzji, w konsekwencji czego zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest obarczona wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); - art. 10 § 1 oraz art. 79a § 2 k.p.a., przez brak zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności przez brak zawiadomienia P. Sp. z o.o. o zgromadzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie i umożliwienie wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów oraz brak wskazania przez organ przesłanek zależnych od Strony, które nie zostały spełnione, a mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez kierowanie wezwania do uzupełnienia dokumentacji projektowej wyłącznie do P. Sp. z o.o. pomimo zmiany podmiotowej w niniejszym postępowaniu; - art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, przez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przedmiotowe zamierzenie budowlane jest zgodne z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz przepisami odrębnymi. W uzasadnieniu skargi spółka przedstawiła argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. Na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła także O. Sp. z o.o., w której wniosła o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 30 § 4 k.p.a. w zw. z 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, przez zaadresowanie decyzji oraz poprzedzającego ją wezwania wyłącznie do P. sp. z o.o., podczas gdy właścicielem części pasywnej stacji bazowej telefonii komórkowej jest O., co powinno znaleźć odzwierciedlenie w sentencji zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji czego zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym nieważnością decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego zastosowanie w sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji była decyzją prawidłową; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a., przez brak prawidłowego i pełnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceny stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak wyjaśnienia w decyzji, dlaczego jej adresatem jest jedynie P. sp. z o.o., podczas gdy właścicielem infrastruktury pasywnej stacji bazowej telefonii komórkowej jest O., co organ powinien uwzględnić, prawidłowo adresując skarżoną decyzję oraz wezwanie do uzupełnienia dokumentacji projektowej; - art. 10 § 1 oraz art. 79a § 2 k.p.a., przez brak zapewnienia O. Sp. z o.o. czynnego udziału w każdym stadium postępowania; - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez nieskierowanie do O. wezwania do uzupełnienia dokumentacji projektowej, pomimo tego, że O. stał się właścicielem infrastruktury pasywnej stacji bazowej telefonii komórkowej, o czym Wojewoda Mazowiecki został zawiadomiony, w związku z czym brak uzupełnienia dokumentacji projektowej przez P. sp. z o.o. nie powinien być potraktowany jako uzasadniona podstawa do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; - art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, przez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z Prawem budowlanym oraz przepisami odrębnymi. W uzasadnieniu skargi przedstawiła argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargi Wojewoda Mazowiecki wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracji w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewody Mazowieckiego z 16 sierpnia 2023 r., uchylająca w całości decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 21 czerwca 2016 r., i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja stanowi konsekwencję uchylenia w postępowaniu sądowym ówcześnie wydanej przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji z 7 lipca 2017 r. utrzymującej decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając ww. decyzję z 7 lipca 2017 r. wyrokiem z 21 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2019/17 uznał, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to zarówno dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu, w granicach obowiązującego systemu prawa. Należy ocenić, czy realizacja danego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich. Z punktu widzenia istnienia miejsc dostępnych dla ludności istotna jest bowiem okoliczność do jakiej wysokości na terenie będącym w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej mogą sięgać budynki, w tym, czy wydano decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które określałyby parametry tej zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 247/19 oddalając skargę kasacyjną od powyższego wyroku stwierdził, że Sąd I instancji, nie naruszył art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska interpretując zawartą tam definicję miejsca dostępnego dla ludności, w taki sposób, że należy brać pod uwagę nie tylko aktualnie istniejące miejsca dostępne dla ludności ale także potencjalnie dostępne dla ludności w przyszłości. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda Mazowiecki, ponownie oceniając projekt budowlany, w oparciu o który Prezydenta m. st. Warszawy wydał decyzję z 21 czerwca 2016 r., korzystając z możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełniającego, pismem z 13 kwietnia 2023 r. wezwał P. Sp. z.o.o., na podstawie art. 50 k.p.a., do przedstawienia wyjaśnień w czterech jednobrzmiących egzemplarzach projektu budowlanego, tj. o: uwzględnienie na rysunkach przedłożonego do projektu opracowania pt.: "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko", możliwej (potencjalnej) zabudowy, w tym także zabudowy planowanej działek, leżących w pobliżu projektowanej stacji bazowej, mając na uwadze, ograniczenia co do wysokości zabudowy wynikające z obowiązującego na tych terenach porządku prawnego tj. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla terenów, dla których brak jest miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; wykazanie posiadania tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane tj. działki ew. nr [...] z obrębu [...]w W. wobec faktu, że tytuł ten został oparty na umowie najmu z [...] kwietnia 2012 r., zawartej na okres 10 lat przy ustaleniu, że po upływie tego okresu umowa może zostać przedłużona po podpisaniu uzgodnionego przez obie strony aneksu do umowy; dołączenie do projektu budowlanego aktualnych warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] jak i aktualnej umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej przedmiotowego obiektu, wobec ich dezaktualizacji w sytuacji gdy kompletność projektu budowlanego badana jest przez organ architektoniczno-budowlany na dzień wydania decyzji; określenie parametrów inwestycji w zakresie powierzchni terenu inwestycji i powierzchni zabudowy w celu wykazania, w nawiązaniu do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodności projektu z decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 7 marca 2012 r., Nr 5/R.EM/C2/12 ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej w tym wieży telekomunikacyjnej wraz z antenami nadawczo-odbiorczymi, szafami telekomunikacyjnymi; dołączenie do projektu budowlanego - przy zaklasyfikowaniu planowanego obiektu do drugiej kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych (str. 7 egzemplarza nr 1 projektu) - stosownie do treści § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012 r., poz. 463), opinii geotechnicznej, projektu geotechnicznego i dokumentacji badań podłoża gruntowego; wskazanie specjalności projektantów opracowujących projekt w zakresie instalacji elektroenergetycznych na metrykach wszystkich rysunków wchodzących w skład projektu w zakresie tej jego części, o czym stanowi § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462, dalej "r.z.f.p.b."); określenie na rysunku projektu zagospodarowania terenu orientacji położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata, zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 1 r.z.f.p.b. W ocenie Sądu wystosowanie powyższego wezwania przez organ odwoławczy było zasadne i wynikało z konieczności zrealizowania ww. wytycznych Sądu jak również z potrzeby uzyskania aktualnych dokumentów niezbędnych do udzielenia pozwolenia na budowę (cześć dokumentów utraciła swoją ważność). Nie można jednakże zaakceptować trybu w jakim zostało ono skierowane. Jak wynika z powołanego wezwania, miało ono częściowo charakter materialnoprawny - odnosiło się ono także do kompletności projektu budowlanego jak i jego zgodności z przepisami (tj. dokumentacji, o której mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane), a częściowo formalny. W takim przypadku wystosowanie wezwania, na podstawie art. 50 k.p.a. było nieprawidłowe. Wezwanie, na podstawie art. 50 k.p.a., nie służy bowiem do usuwania wad materialnych czy formalnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji budowlanej. W przepisie tym, mieszczącym się w rozdziale dotyczącym wezwań, mowa jest o wezwaniu osób do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania innych czynności urzędowych. Co prawda wezwanie to jest czynnością procesową organu prowadzącego postępowanie, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszeń materialnych winien zostać zastosowany tryb, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku zaś braków formalnych, zastosowanie znajduje przepis art. 33 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, stosownie do którego w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 K.p.a., z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Zaznaczyć przy tym należy, iż z instytucji, o której mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane czy art. 64 § 2 k.p.a. organ prowadzący postępowanie może skorzystać na każdym jego etapie, zatem także organ II instancji w postępowaniu odwoławczym i to bez względu na to, czy organ I instancji korzystał już z tej instytucji. Wszak organ odwoławczy rozpoznaje sprawę w jej całokształcie, obowiązany jest przecież rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, nie może zatem ograniczyć się jedynie do ustosunkowania się do zarzutów odwołania (por. wyroki NSA z: 28 listopada 2019 r., II OSK 2845/18; 22 marca 2023 r., II OSK 789/20). Wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (por. A. Ostrowska [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 520-521). Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że w niniejszej sprawie pomimo, iż organ otrzymał informację - zarówno od P. Sp. z .o.o. jak i O. Sp. z o.o. - że 1 kwietnia 2021 r. nastąpiło przeniesienie z P. Sp. z .o.o. na O. Sp. z o.o. zorganizowanej części przedsiębiorstwa, nie wyjaśnił, czy okoliczność ta miała wpływ na zmianę podmiotową inwestora. Brak dokonania rozważań w tym zakresie stanowi o naruszeniu przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda Mazowiecki uwzględni, iż wezwanie odnoszące się do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji budowlanej winno zostać wydane w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, natomiast do wezwania w zakresie braków formalnych stosuje się art. 64 § 2 k.p.a. Przy czym przed wystosowaniem wezwania winno zostać rozważone, czy z uwagi na przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa na O. Sp. z o.o. nie doszło do zmiany po stronie podmiotowej w niniejszej sprawie. Jeżeli tak, wówczas okoliczność ta powinna zostać uwzględniona przy kierowaniu wezwania o uzupełnienie braków, jak również przy oznaczaniu adresata decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że jeżeli do zmiany podmiotowej dochodzi na etapie postępowania odwoławczego, wówczas organ II instancji może orzekać merytorycznie i nie pozbawia to żadnej ze stron prawa do dwuinstancyjnego postępowania (por. wyrok WSA z 14 stycznia 2016 r., II SA/Kr 1197/15). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.