II SA/Go 657/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2023 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. I. Sp. z o. o. Sp. k. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. I. Sp. z o. o. Sp. k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], którą nałożono na Z. I. Sp. z o. o. Sp. k. obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej w wysokości 323.822,25 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości opisanych w ww. decyzji. Spółka, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że zgodnie z załączonym do skargi sprawozdaniem finansowym za 2022 rok Spółka jest w złym stanie finansowym, bowiem strata na koniec roku wyniosła 7.317.423,17 zł. Do wniosku strona załączyła między innymi sprawozdanie finansowe, rachunek zysków i strat oraz bilans za 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Innymi słowy, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że w stosunku do niego zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik strony podał, że skarżąca Spółka jest w złym stanie finansowym o czym miałaby świadczyć strata na koniec 2022 r. w wysokości 7.317.423,17 zł. Zdaniem strony uiszczenie opłaty adiacenckiej w świetle zobowiązań Spółki i jej obecnej sytuacji finansowej może doprowadzić do jej niewypłacalności i postawienia w stan upadłości. Spowoduje to sytuację, której nie będzie można odwrócić. Odnosząc się do powyższych okoliczności należy wskazać, że mimo tych trudności, Spółka w dalszym ciągu realizuje cel do którego została powołana. Jak wynika bowiem z akt sprawy oraz danych zamieszczonych w załączonym do skargi odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego, spółka nie zawiesiła działalności gospodarczej, nie zostało wobec niej wszczęte postępowanie upadłościowe, likwidacyjne bądź układowe, z powodu ewentualnego braku płynności finansowej. Jeżeli zatem przedsiębiorca, mimo kłopotów finansowych, prowadzi działalność gospodarczą, to należy przyjąć, że z jakichś względów mu się ona opłaca. W przeciwnym wypadku racjonalnym działaniem byłaby jej likwidacja. Również strata z prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadnia uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych i utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę. Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe, takie choćby jak: zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego, pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Jeżeli podmioty gospodarcze osiągają przychody, jest kwestią wyboru, czy przeznaczą uzyskane środki na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej czy pokrycie kosztów sądowych. Przy czym nakładom na działalność gospodarczą nie można przypisać pierwszeństwa przed kosztami sądowymi (por. np. postanowienia NSA: z 21 lipca 2014 r. sygn. akt I FZ 239/14, z 15 października 2014 r. sygn. akt II FZ 1509/14, z 15 października 2014 r. sygn. akt II GZ 655/14). Z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat wynika natomiast, że Spółka w 2022 r. osiągnęła przychód netto ze sprzedaży towarów i materiałów w wysokości 8.321.393,68 zł. Z bilansu za 2022 r. z kolei wynika, że wartość aktywów trwałych Spółki wynosi 423.751,25 zł, a aktywów obrotowych to 19.314.297,15 zł. Podsumowując wskazać należy, że ani skarżąca Spółka ani jej pełnomocnik nie przywołali żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wyjaśnia również, iż obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.