II SA/Ol 850/23

SENTENCJA Dnia 28 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2023 roku sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału części nieruchomości - uchyla zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 23 grudnia 2021 r., I. sp. z o.o. z s. w K. (dalej jako: "Spółka", "skarżąca") złożyła wniosek o dokonanie podziału nieruchomości ozn. nr. geod. jako działki ewidencyjne nr (...) i (...) o łącznej powierzchni 36,6667 ha, posiadającej KW (...), położonej w obrębie (...) T. gm. M. Wskazano, że celem podziału jest wyodrębnienie działek ewidencyjnych o mniejszych powierzchniach, według kształtu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego dla obszaru, na którym znajdują się przedmiotowe działki. Działki są przeznaczone pod zabudowę rekreacji indywidualnej zgodnie z planem. Postanowieniem z 1 lutego 2022 r., Burmistrz Miasta M. (dalej jako: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji"), negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości, oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) i (...) położonych w obrębie T., gmina M. o łącznej powierzchni 36,6667ha, dla których Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą (...). W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowe działki położone są na terenie dwóch terenów elementarnych ML.06 tereny zabudowy rekreacji indywidualnej i ZP.05 - tereny zieleni urządzonej w granicach działki budowlanej. W zapisach dla terenu ML.06 występuje ograniczenie w powierzchni nowo wydzielonych działek w obrębie terenu ML.06, które nie mogą mieć mniejszej powierzchni niż 2500m2. Projektowany podział stoi zatem w sprzeczności z zapisami obowiązującego planu. Z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, że projektowany podział w części jest zgodny, a w części sprzeczny z ustaleniami planu miejscowego. Wobec tego, pozytywne zaopiniowanie podziału naruszyłoby zapisy przedmiotowego planu. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z 22 czerwca 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Wyrokiem z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 615/22 w sprawie ze skargi I., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Sąd wskazał, że z przedłożonego projektu wstępnego podziału działki wynika, że planowane do wydzielenia działki mają być zlokalizowane nie tylko w konturze jednostki planistycznej o symbolu ML.06, ale również w jednostce oznaczonej ZP.05. Jednakże w kontekście uregulowań planistycznych tejże jednostki, Kolegium nie dokonało materialnoprawnej oceny projektu podziału. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący. W konsekwencji, Kolegium nie rozpatrzyło sprawy na nowo w jej całokształcie, czym naruszyło także art. 93 ust. 4 u.g.n. z uwagi na przedwczesność jego zastosowania. Powyższe narusza także art. 107 § 3 k.p.a., którego naruszenie przejawia się również w tym, że próżno szukać w uzasadnieniu Kolegium jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów zażalenia, co już – samo w sobie – całkowicie dyskwalifikuje badane orzeczenie, jako że natura tychże zarzutów dotyczyła interpretacji materialnoprawnych uregulowań mogących mieć zastosowanie sprawie, co w konsekwencji czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. Sąd przyjął, że organy naruszyły przepis prawa procesowego art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie oraz przepis art. 94 ust. 1 i 4 u.g.n., poprzez jego przedwczesne zastosowanie. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2023 r., Burmistrz Miasta M. ponownie zaopiniował negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości, oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) i (...) położonych w obrębie T., gmina M. o łącznej powierzchni 36,6667 ha, dla których Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą (...). Po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2023 r., Kolegium uchyliło postanowienie będące przedmiotem zażalenia w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazano w uzasadnieniu, że organ pierwszej instancji nie związał się w pełnym zakresie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 615/22. Sąd wyraźnie wskazał, co ma czynić organ pierwszej instancji Poczynione przez organ pierwszej instancji czynności i kwalifikacje prawne znacznie odbiegają od wzorca określonego w ww. orzeczeniu. Czynienie podstawowych ustaleń i ich ocena przez Kolegium w imię zasady dwuinstancyjności jest niedopuszczalne i wykracza poza zakres dopuszczalnego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, a byłoby wyręczeniem organu pierwszej instancji. Przedmiotem opinii wójta/burmistrza jest zgodność z ustaleniami planu, ale nie niesprzeczność. Nie sposób wywieść, na czym polega niezgodność wstępnego podziału z ustaleniami planu w aspekcie przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Organ odwoławczy wskazał też, że podziału dokonuje się w obrębie dwóch niezależnych działek geodezyjnych i przedmiot postępowania obejmuje de facto dwie sprawy, połączone do wspólnego rozpoznania. Kolegium stwierdziło, że Burmistrz powinien pochylić się nad wyrokiem Sądu i stosownie do wyników ustaleń podjąć określone czynności i wydać odpowiednie rozstrzygnięcie. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z 8 maja 2023 r., Burmistrz Miasta M. zaopiniował negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości, oznaczonych numerami geodezyjnymi (...) i (...), położonych w obrębie T., gmina M. o łącznej powierzchni 36,6667ha, dla których Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą (...). Stwierdził, że projektowany podział nieruchomości w części nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rekreacyjnych w obrębie T., gm. M. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia 17 lipca 2023 r., Kolegium uchyliło postanowienie będące przedmiotem zażalenia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium podniosło, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ pierwszej instancji po raz kolejny nie związał się w pełnym zakresie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 615/22. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, zdaniem Kolegium, uniemożliwia kontrolę instancyjną zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Jest ono nadal zbyt ogólnikowe i nie odnosi się do dyspozycji art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.), dalej jako "u.g.n.". Organ procedujący w danej instancji ma obowiązek sprawdzenia proponowanego wstępnego podziału z wszelkimi ustaleniami planu. Argument, że działki powinny mieć powierzchnię minimalną na terenie ML.06 – 2500m2 plus dodatkową powierzchnię na terenie ZP.05 pozostaje niekonkretny i nieweryfikowalny. Stwierdzenia organu pierwszej instancji należy uznać za arbitralne. Skargę na powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła Spółka, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej jako "k.p.a.", poprzez brak przeprowadzenia przez Kolegium postępowania wyjaśniającego i brak merytorycznego rozpoznania sprawy, pomimo wniosku strony o wydanie przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia, co prowadzi do przedłużenia postępowania i uniemożliwia uzyskanie przez skarżącego ostatecznego postanowienia w sprawie, - art.7 i 77 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego i nierozstrzygnięcie sprawy poprzez pozytywne zaopiniowanie wstępnego projektu podziału działek, pomimo, że podział ten jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - art. 8 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa w związku z wielokrotnym uchylaniem postanowień organu pierwszej instancji przez Kolegium zamiast merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, co uniemożliwia skarżącemu uzyskanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia, dlaczego organ drugiej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, pomimo wniosku skarżącego w tym względzie i nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu drugiej instancji do rozstrzygnięcia sprawy, poprzez pozytywne zaopiniowanie wstępnego projektu podziału działek w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt do Kolegium, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uwzględnienie we wskazaniach co do dalszego postępowania obowiązku organu drugiej instancji do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania i wskazała, że w jej ocenie, z ustaleń planu miejscowego i załącznika graficznego jednoznacznie wynika że jedna działka ewidencyjna może znajdować się na obszarze dwóch różnych terenów elementarnych, również terenów o odmiennym przeznaczeniu. Dopuszczalne jest zatem wydzielenie nowych działek w ten sposób, że część obszaru działki będzie znajdować się na obszarze ML.06, a część na terenie ZP.05. Wstępny plan podziału przedstawiony przez stronę jest w całości zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Każda z działek będzie miała powierzchnie większą niż 2500 m2. Organ pierwszej instancji przy każdym ponownym rozpatrzeniu sprawy całkowicie ignoruje stanowisko zarówno Sądu, jak i Kolegium. Skarżąca odwołała się do art. 136 § 2 k.p.a., dotyczącego zlecenia przeprowadzenia określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. W ocenie skarżącej, organ przy wydawaniu decyzji w przedmiotowej sprawie naruszył też postanowienia art. 7, 8 i 77 k.p.a. Wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej należy rozumieć jako wymóg podjęcia przez organ wszelkich możliwych dowodów, aby wyjaśnić okoliczności sprawy, tak aby być pewnym, że ustalenia dokonane na podstawie zebranych dowodów są zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Zasada ta jest powiązana z treścią art. 77 § 1 i 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Kolegium powinno zatem dążyć do załatwienia sprawy, uwzględniając przy tym słuszny interes strony. Zdaniem skarżącej, również uzasadnienie decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji kolejnego już uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji powinien uzasadnić, dlaczego jako organ uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym o wydania postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa do skorzystania przez Sąd z uprawnień przyznanych w art. 145a p.p.s.a., tj. zobowiązania organu drugiej instancji do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, poprzez pozytywne zaopiniowanie wstępnego projekty podziału nieruchomości oznaczonych jako działki (...) i (...) obr. T., gm. M. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle powołanych wyżej kryteriów, tutejszy Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną i wskazaniami oznacza, że zarówno organy, jak i inne sądy, nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz są zobowiązane do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Uwzględniając zasadę ekonomiki postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, sąd po to wyraża swoją ocenę prawną, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem kolejnego rozpoznania. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2971/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.) Wobec treści art. 153 p.p.s.a., orzekając obecnie, Sąd zobowiązany jest zatem skontrolować, czy organ rozpoznający sprawę ponownie, dostosował się do przedstawionych ocen i wskazań wynikających z wyroku z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 615/22. Odnosząc się do treści tego wyroku w pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd stwierdził w nim, że Kolegium nie dokonało materialnoprawnej oceny wstępnego projektu podziału. Zauważył też, że Kolegium nie rozpatrzyło sprawy na nowo w jej całokształcie, czym naruszyło także art. 93 ust. 4 u.g.n. z uwagi na przedwczesność jego zastosowania. Zgodnie z tym przepisem - zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Sąd wskazał więc w wyroku jednoznacznie, jakie czynności winno wykonać Kolegium. Nie ma więc żadnych podstaw, aby przenosić ich wykonanie na organ pierwszej instancji. Tym samym, organ odwoławczy powinien rozpatrzyć sprawę merytorycznie. Trzeba też w tym miejscu wskazać na postanowienia art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami - organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ramach zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd administracyjny ocenia zatem, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w takim zakresie, który – z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia ustawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) – uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Organ odwoławczy jest, co do zasady, organem merytorycznie rozpoznającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest, wynikające z art. 138 § 2 k.p.a., uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Dopiero łączne spełnienie warunków określonych w art. 138 § 2 k.p.a. pozwala organowi odwoławczemu uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia i uwolnić się od obowiązku jej merytorycznego załatwienia. Organ odwoławczy powinien zatem ocenić materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji i w zależności od wyniku tej oceny, podjąć dalsze czynności. Podnieść również należy, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. może zapaść, jeżeli wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem - organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim stopniu postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia zobowiązany jest wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę. Chodzi tu o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., należy uznać za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, nie wystąpiła sytuacja, o której mowa w tym przepisie, uzasadniająca przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wynika to jednoznacznie z powołanego wyroku Sądu. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy "pochyli się nad wyrokiem sądu administracyjnego i stosownie do wyników swych ustaleń podejmie określone czynności i wyda odpowiednie rozstrzygnięcie". Z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby należało przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe i wyjaśniające, które umożliwi wydanie decyzji w sprawie. Organ jedynie uznał, że nie sposób w rzeczywistości stwierdzić, na czym polega niezgodność proponowanego wstępnie podziału nieruchomości z ustaleniami planu w aspekcie przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Tymczasem, organ pierwszej instancji w uzasadnieniach swoich postanowień stwierdzał, że projektowany podział nieruchomości w części nie jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec położenia na terenach elementarnych ML.06 i ZP.05. Jak wskazano powyżej, Sąd wydał zalecenia w stosunku do Kolegium, ponadto organ odwoławczy nie przedstawił w uzasadnieniu orzeczenia żadnych okoliczności, wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a., uzasadniających uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wyżej wskazane uchybienia, w ocenie Sądu, pozwalają na stwierdzenie, że w sprawie została naruszony przepis art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ powinien wziąć pod uwagę ocenę prawną dokonaną przez Sąd, którą jest związany zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd nie znalazł uzasadnienia do zastosowania art. 145a p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. ----------------------- 9