II SAB/Wr 813/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi V. M. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skargą z dnia 6 sierpnia 2024 skarżący zaskarżył bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skargę w tak samo określonym przedmiocie, skarżący wniósł do sądu w dniu 2 lipca 2024 r. i akta sprawy przekazane zostały przez organ wraz z nią. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu zawisła już sprawa ze skargi tej samej strony skarżącej na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Jest to sprawa ze skargi z dnia 2 lipca 2024 r., zarejestrowana w Sądzie pod sygnaturą akt II SAB/Wr 713/24. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej w skrócie: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.). Sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 713/24 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 813/24 dotyczą bezczynności i przewlekłości Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt stały, toczących się z tego samego wniosku z dnia 19 marca 2024 r. Konsekwencją stwierdzenia tożsamości podmiotowej – ta sama strona skarżąca oraz tożsamości przedmiotowej skargi – obie skargi dotyczą bezczynności Wojewody w procedowaniu sprawy z tego samego wniosku, jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy będącej w toku instancji (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OZ 366/20). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało skargę odrzucić.