III OSK 4940/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski protokolant asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 930/20 w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P.K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 12 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę P.K. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 16 lipca 2020 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 8 maja 2020 r. Wójt Gminy Inowrocław nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, w kwocie 50.000,00 zł oraz wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 12 maja 2020 r. Pismem 2 czerwca 2020 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 8 maja 2020 r. Postanowieniem z 16 lipca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 59 § 2 w związku z art. 58 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.- dalej k.p.a.). Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie z 16 lipca 2020 r. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że stan zagrożenia epidemicznego miał wpływ na bieg terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie Wójta Gminy Inowrocław z 8 maja 2020 r. zostało doręczone skarżącemu 12 maja 2020 r. Jednak ustawowy termin na wniesienie zażalenia rozpoczął bieg dopiero 24 maja 2020 r., ponieważ w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach (w tym egzekucyjnych) nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Wynikało to z art. 15zzs ust. 1 pkt 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej: ustawa COVID-19). Zawieszenie i wstrzymanie biegu terminów procesowych i sądowych w tych postępowaniach, nastąpiło z mocy prawa od 14 marca 2020 r. - § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. z 2020 r., poz. 433). Ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie biegu terminu nastąpiło 22 maja 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 46 pkt 20 w związku z art. 68 ust. 6 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), uchylono art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r., a terminy w postępowaniach, o których stanowi art. 15zzs ustawy COVID-19, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczęły bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, to jest od 24 maja 2020 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął zatem bieg 24 maja 2020 r. i upłynął 1 czerwca 2020 r. (uwzględniając zasady obliczania terminów określone w art. 57 § 1 i 4 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący jako okoliczność mającą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu powołał fakt trudności w zorganizowaniu prac w gospodarstwie rolnym w okresie zagrożenia epidemiologicznego COVID-19 oraz konieczność odbycia tzw. kwarantanny dokumentów. Jednak, w ocenie Sądu I instancji, w okolicznościach tej sprawy, brak jest podstaw do uznania tych okoliczności za przeszkody natury obiektywnej, niemożliwe do przezwyciężenia osobiście lub z pomocą innych osób. Niedochowanie terminu związane z brakiem czasu, spowodowane intensywnym zaangażowaniem w pracę w gospodarstwie rolnym, nie mieści się we wskazanej wyżej grupie przyczyn. Nie jest bowiem prawdopodobne, żeby w ciągu 7 dni skarżący nie był w stanie złożyć zażalenia osobiście lub za pośrednictwem poczty. Skarżący nie przedstawił również żadnych argumentów przemawiających za koniecznością zastosowania dwunastodniowej kwarantanny wobec przesyłki zawierającej postanowienie Wójta Gminy Inowrocław. Żaden przepis ustawy COVID-19 nie przewiduje takiej regulacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. W pierwszej kolejności skarżący sformułował wnioski procesowe wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie "przepisów o postępowaniu administracyjnym" w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. przez nieuchylenie postanowienia "zarówno organu II instancji jak i organu I instancji", pomimo tego, że w sprawie nie zostało wydane przez organ postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi i utrzymanie w mocy postanowienia zarówno organu II instancji oraz organu I instancji pomimo tego, że w przedmiotowym stanie faktycznym przedstawione przez skarżącego zdarzenia uzasadniają przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na "przedmiotowe postanowienie Wójta" oraz wykazują, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku art. 77 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi, pomimo tego, że organ przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia naruszył zasady praworządności przy rozpoznaniu sprawy i nie wziął pod uwagę słusznego interesu skarżącego. Nawet występowanie profesjonalnego pełnomocnika w imieniu strony postępowania nie powoduje sytuacji, w której organ mógłby zostać zwolniony z obowiązku dokładnego precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego. Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi na postanowienie organu naruszającego zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Po piąte, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 86 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie postanowienia pomimo niezapewnienia skarżącemu prawidłowego udziału w postępowaniu i zapewnienia mu możliwości wypowiedzenia się co do twierdzeń organu oraz jego przesłuchania. Po szóste, "art. 151 § 1 pkt 2 p.p.s.a." w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 11 k.p.a. przez oddalenie skargi na postanowienie naruszające przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Po siódme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie postanowienia, pomimo, że nie zawierało pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego i nie wskazywało dowodów, na podstawie których zostało wydane orzeczenie, bez precyzyjnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Po ósme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie postanowienia pomimo wydania z uchybieniem przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Po dziewiąte, art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak dostatecznie precyzyjnego odniesienia się do argumentacji skarżącego podniesionej w skardze do Sądu I instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera błędy formalne zarówno w zakresie wniosków procesowych, jak i podstaw kasacyjnych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy (art. 185 § 1 p.p.s.a.) oraz o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia (art. 135 p.p.s.a.). Wniosek ten jest wewnętrznie sprzeczny. Stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wyklucza możliwość jednoczesnego rozpoznania skargi i jej uwzględnienia przez uchylenie zaskarżonego do Sądu I instancji aktu lub czynności (w tym przypadku postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia). Tego rodzaju możliwość wynika natomiast z art. 188 p.p.s.a., który nie został jednak powołany jako żadna z podstaw wniosków procesowych z art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten pozwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu na objęcie zakresem wyroku nie tylko zaskarżonego aktu lub czynności, ale także innych aktów lub czynności, o ile zostały wydane w granicach tej samej sprawy. Przepis ten nie stanowi zatem podstawy do uwzględnienia skargi na zaskarżony akt lub czynność i nie mógł stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia, nawet w przypadku zastosowania go przez Naczelny Sąd Administracyjny w związku z art. 188 p.p.s.a. Jak już wyżej wskazano, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazał natomiast, że zarzuca naruszenie "przepisów postępowania administracyjnego". Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy przede wszystkim naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które nieprawidłowo zastosował Sąd I instancji albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, których wprawdzie Sąd I instancji nie stosował, ale w ramach kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności, dokonał nieprawidłowej oceny zastosowania tych przepisów przez właściwy organ administracji publicznej. Oczywiście przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, co wynika z uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010/1/1). Stąd też brak było przeszkód do postawienia przez skarżącego tylko zarzutów naruszenia postępowania administracyjnego, na co wskazuje sposób sformułowania podstaw kasacyjnych. Jednak jednocześnie skarżący zarzucił naruszenie licznych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które nie są przepisami postępowania administracyjnego, lecz sądowoadministracyjnego. Nieprawidłowe jest ponadto odnoszenie się przez skarżącego w podstawach kasacyjnych do postanowienia "organu II instancji jak i organu I instancji". Przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy o odmowie przywrócenia terminu. Od postanowienia tego rodzaju nie przysługuje zażalenie, jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W tej sprawie nie zostało wydane postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przez organ I instancji, a jedynie przez organ odwoławczy. Ponadto, postanowienie Wójta Gminy Inowrocław z 8 maja 2020 r. nie jest postanowieniem wydanym w granicach tej sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a., chociaż zostało wydane przez organ I instancji. Wynika to z tego, że chodzi tu o granice sprawy w jej znaczeniu materialnym, a granice te wyznacza tożsamość przedmiotu, podmiotu oraz podstawy prawnej i faktycznej. Przedmiotem postanowienia Wójta Gminy Inowrocław z 8 maja 2020 r. było wymierzenie skarżącemu grzywny w celu przymuszenia na podstawie przepisów ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.). Natomiast przedmiotem zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 16 lipca 2020 r. była odmowa przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. Brak jest zatem tożsamości przedmiotu i podstawy prawnej tych postanowień, co wyklucza uznanie, że zostały wydane w granicach tej samej sprawy, co wykluczało możliwość wzruszenia postanowienia Wójta Gminy Inowrocław z 8 maja 2020 r. w toku kontroli postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Błędnie został sformułowany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Niezależnie od powyższych uchybień formalnych, zarzuty kasacyjne nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia nie ma wpływu na byt prawny postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienie zażalenia. Jeżeli skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, to organ miał obowiązek w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek w tym przedmiocie. Jeżeli bowiem uwzględniłby wniosek o przywrócenie terminu, to wydawanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu byłoby zbędne (podobnie jak w przypadku, w którym oceniając wniosek o przywrócenie terminu, doszedłby do przekonania, że do uchybienia terminu nie doszło). Nawet jeżeli organ po wydaniu zaskarżonego w tej sprawie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia (a nie odwołania, jak to wskazuje skarżący w skardze kasacyjnej), nie wydał postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, to kwestia ta nie ma znaczenia z punktu widzenia kontroli legalności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Skarżący wskazuje, że stanowiło to uchybienie i to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, jednak nie wyjaśnia, na czym ten wpływ polegał. Zasadnicze znaczenie w sprawie miał w istocie zarzut podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. Uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się jednak w istocie do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, który podzielił ocenę organu w zakresie braku przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji nie prowadził własnych ustaleń faktycznych w tym zakresie i nie pominął wyjaśnień skarżącego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazuje zwiększoną ilość pracy w gospodarstwie rolnym oraz "kwarantannę dokumentów", a więc okoliczności wynikające z epidemii COVID-19. Na te okoliczności wskazuje również skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Natomiast Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że okoliczności te nie stanowiły podstawy uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu przez skarżącego. Należy pamiętać, że zażalenie nie jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i jego złożenie sprowadza się tylko do wyrażenia niezadowolenia z rozstrzygnięcia. Ewentualne uzasadnienie zażalenia może zostać złożone w następnym terminie. Ponadto istotne znaczenie ma, że bieg terminów w tej sprawie został zawieszony i rozpoczął bieg dopiero 24 maja 2020 r., a więc znacznie po rozpoczęciu stanu epidemii. Nie można przyjąć, że w tej dacie zwiększona ilość pracy w gospodarstwie rolnym była okolicznością nagłą i niespodziewaną. Okolicznością tego rodzaju nie jest również "kwarantanna dokumentów", ponieważ tego rodzaju obowiązek nie wynikał z przepisów prawa. Skarżący otrzymał postanowienie Wójta Gminy Inowrocław z 8 maja 2020 r. w dniu 12 maja 2020 r., a bieg terminu rozpoczął swój bieg dopiero 24 maja 2020 r., czego skarżący był świadomy (jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej). Był to niewątpliwie wystarczający okres pozwalający na bezpieczne zapoznanie się z przesyłką, nawet jeżeli skarżący chciał zachować szczególne środki ostrożności w tym zakresie. Jedynie ubocznie zauważyć należy, że skoro skarżący zapoznał się z postanowieniem 29 maja 2020 r., to nadal miał możliwość złożenia zażalenia w terminie, co nie wymagało od skarżącego podejmowania szczególnie utrudnionych działań, nawet w czasie trwania stanu epidemii. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku art. 77 § 1 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości i nie jest w istocie kwestionowany. Spór sprowadzał się bowiem do oceny przesłanek przywrócenia terminu wskazanych przez skarżącego. Natomiast zarzut naruszenia "art. 151 § 1 pkt 2 p.p.s.a." w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1. k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 11 k.p.a. został lakonicznie uzasadniony i częściowo błędnie sformułowany, ponieważ nie ma takiego przepisu jak "art. 151 § 1 pkt 2 p.p.s.a.". Z kolei zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. nie został uzasadniony. Dotyczy to także zarzutu podnoszącego naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 86 k.p.a., zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3. k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a., a także zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.