I SA/Lu 79/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. K. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 października 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 24 października 2017 r. o pozostawieniu wniosku S. K. z dnia 14 września 2017 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 14 września 2017 r. S. K. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienia adwokata bądź radcy prawnego. Mając na uwadze ustawowy obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, zarządzeniem z dnia 18 września 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie, podpisanie i odesłanie załączonego do wezwania formularza, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wobec niemożności doręczenia wezwania bezpośrednio skarżącemu zostało ono złożone stosownie do art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – "P.p.s.a." w placówce pocztowej w dniu 25 września 2017 r. na okres 14 dni i następnie odebrane przez skarżącego w dniu 10 października 2017 r. (w 15 dniu terminu). Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu rozpoczął bieg w dniu 9 października 2017 r. W dniu 17 października 2017 r., skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym formularzu - druk PPF (koperta k. 77 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 24 października 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego z dnia 14 września 2017 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył sprzeciw, w którym wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazywał, że stanowisko referendarza jest niesłuszne, pozostaje w sprzeczności z powołanymi przepisami prawa, a przede wszystkim jest krzywdzące dla skarżącego. Następnie wyjaśnił, że nie posiada wyksztalcenia prawniczego jest starszy i schorowany, a trudna sytuacja finansowa uniemożliwia mu skorzystanie z usług profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W ocenie Sądu sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie należy wyjaśnić, że przesyłka z wezwaniem do złożenia urzędowego formularza wniosku, została doręczona w warunkach przewidzianych w art. 73 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej (...) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że przesyłka zawierająca wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy była awizowana pierwotnie 25 września 2017 r. Od tej daty liczony jest okres 14 dni, o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a. W konsekwencji ostatnim dniem tego terminu, jest 9 października 2017 r., oznacza to, że tego dnia nastąpiło tzw. doręczenie zastępcze i od tego dnia biegł 7-dniowy termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy - niezależnie od tego, w jakiej dacie przesyłka faktycznie została skarżącemu doręczona (por. postanowienia NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II FZ 762/12, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 942/12, z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt II OZ 810/13, z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I FZ 313/14 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ostatni dzień liczonego w ten sposób terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przypadał zatem na 16 października 2017 r. (poniedziałek). Co za tym idzie, wniosek złożony 17 października 2017 r. (wtorek) należało uznać za spóźniony. W tych okolicznościach zarządzenie referendarza sądowego z dnia 24 października 2017 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 14 września 2017 r. bez rozpoznania należy uznać za odpowiadające prawu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i 3 P.p.s.a należało postanowić jak w sentencji.