II OZ 1025/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia AS na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt IV SAB/Po 6/09 odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV SAB/Po 6/09 odrzucające skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt IV SAB/Po 6/09 odrzucające skargę na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie AS wniesione na postanowienie tego Sądu z dnia 21 kwietnia 2009 r. odrzucające skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 17 marca 2009 r., odrzucające skargę na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że odpis postanowienia z dnia 21 kwietnia 2009 r. (błędnie przywołane jako z dnia 21 kwietnia 2008 r.) wraz z uzasadnieniem i prawidłowym pisemnym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia oraz ze wskazaniem, że zażalenie winno być sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika pod rygorem jego odrzucenia, został doręczony skarżącemu w dniu 7 maja 2009 r. W dniu 18 maja 2009 r., a więc z przekroczeniem wskazanego w pouczeniu terminu, skarżący złożył osobiście sporządzone i podpisane zażalenie zatytułowane "skarga kasacyjna". Na skutek powyższego, zarządzeniem z 19 maja 2009 r. skarżący został wezwany w terminie 7 dni do udokumentowania posiadanych uprawnień zaświadczeniem z Okręgowej Izby Radców Prawnych. Na pismo to skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi. Przystępując do rozważań prawnych Sąd przytoczył brzmienie art. 194 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") regulującego, iż zażalenie, którego przedmiotem jest postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Powołanego przepisu nie stosuje się zaś, gdy zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 P.p.s.a.), lub doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych, albo rzecznik patentowy - w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 w zw. z art. 194 § 4 P.p.s.a.). Dokonując subsumcji Sąd I instancji powołała się na okoliczność, że zażalenie nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a z akt sprawy nie wynika, aby skarżący mieścił się w katalogu osób wskazanych w art. 175 § 2 i § 3 P.p.s.a. Dodatkowo złożono je z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., odrzucił je jako niedopuszczalne. Na powyższe postanowienie AS złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Podnosząc w nim, że jest wpisany na listę radców prawnych w Poznaniu pod nr [...] i w tym zakresie wystarczające jest jego oświadczenie, zaś domaganie się zaświadczenia jest sprzeczne z prawem. Dodatkowo wskazał, iż jest pod dwóch operacjach okulistycznych na skutek czego Wojewódzki Sąd Administracyjny ustanowił dla niego adwokata z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 198 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Jedynym weryfikowalnym sposobem ustalenia tej daty jest stwierdzenie, kiedy skarżącemu faktycznie doręczona została przesyłka sądowa zawierająca postanowienie Sądu I instancji z dnia 21 kwietnia 2009 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki uwidoczniona data 7 maja 2009 r. została opatrzona podpisem AS. Na odwrocie tego samego dokumentu znajduje się też adnotacja doręczyciela potwierdzając powyższy fakt. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął skuteczność doręczenia stronie postanowienia w tym właśnie dniu. Stosownie zaś do unormowań zawartych w art. 67 § 1, art. 34 P.p.s.a., od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do zaskarżenia zażalenia, który upływa z końcem dnia 15 maja 2009 r. Mając powyższe na uwadze, nie sposób zatem przyjąć, że składając zażalenie w dniu 18 maja 2009 r. skarżący zachował zakreślony termin. Prawidłowe jest zatem poczynione w zaskarżonym postanowieniu ustalenie dotyczące przekroczenia przez skarżącego terminu do złożenia zażalenia. Skoro zaś czynność procesowa, jaką było wniesienie zażalenia po terminie, nie mogła odnieść zamierzonego skutku procesowego, to działając na podstawie art. 178 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia. Natomiast podnoszona w zażaleniu okoliczność, iż skarżący jest po dwóch operacjach jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pomiędzy złożonym zażaleniem a jego uzasadnieniem zachodzi pewna rozbieżność. Zażalenie tylko wtedy jest aktualne, kiedy strona twierdzi, że dokonała czynności w terminie, a sąd błędnie uznał, iż uchybiła terminowi. Natomiast skarżący w uzasadnieniu środka odwoławczego nie neguje uchybienia terminowi i wskazuje przyczyny uzasadniające to uchybienie, które są aktualne dla wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Należy zwrócić uwagę, iż swoista zależność pomiędzy zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, a wnioskiem o przywrócenie terminu w tym się wyraża, iż termin do złożenia wniosku otwiera się dopiero po tym, jak się okaże, iż podstawa odrzucenia zażalenia istniała. Okazać się to może w wyniku rozpoznania przedmiotowego zażalenia. Oczywistym jest przy tym, że zażalenie jest niezasadne, kiedy strona nie zaprzecza zaistnieniu zdarzenia, z powodu którego nastąpiło odrzucenie zażalenia. Jeśli bowiem temu nie zaprzecza, a przyczyną odrzucenia było niezachowanie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2008 r., może wnieść o przywrócenie terminu. Wówczas strona powinna równocześnie złożyć zażalenie spełniające wymagania formalne, którym uprzednio uchybiła, ponieważ dopiero w takiej sytuacji, wobec uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu zażalenia z dnia 7 lipca 2009 r., ten środek odwoławczy przestaje istnieć w sensie procesowym, a warunek dopełnienia czynności procesowej, o którym mowa w art. 87 § 4 P.p.s.a., obejmuje "całe" zażalenie, a nie jedynie uzupełnienie określonego jej elementu. Ponadto należy zauważyć, że zaświadczenie z Okręgowej Izby Radców Prawnych w Poznaniu, potwierdzające, iż skarżący jest radcą prawnym wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu po upływie 8 miesięcy od wniesienia skargi. Tymczasem mając na uwadze treść art. 175 § 2 w zw. z art. 176 i art. 46 P.p.s.a. skarżący winien przy piśmie wszczynającym postępowanie sądowe załączyć dokument potwierdzający uprawnienia radcy prawnego mocujący do działania we własnej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Natomiast zaświadczenie o złym stanie zdrowia, na co skarżący powołuje się od dłuższego czasu i które mogłoby stanowić podstawę do ustanowienia pełnomocnika z urzędu, nie zostało przedłożone Sądowi w ogóle. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.