II SAB/Gl 150/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 sierpnia 2023 r. r. (nadanym dnia 22 sierpnia 2023 r.) działając przez profesjonalnego pełnomocnika B. J. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W swej skardze domaga się: - stwierdzenia, że Prezydent Miasta C. dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania o zwrot wywłaszczonych nieruchomości; - stwierdzenia, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wyznaczenia Prezydentowi Miasta C. dodatkowego, miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, liczonego od dnia daty zwrotu akt wraz z prawomocnym orzeczeniem; - przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. w kwocie 10.000 złotych; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wskazała, że pismem z dnia 6 lipca 2020 roku wystąpiła do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o zwrot wywłaszczonych nieruchomości położonych w C. , przy ul. [...], ul. [...] oraz przy ul. [...]. Przedmiotowe postępowanie, pomimo upływu ponad 3 lat od dnia złożenia wniosku i wszczęcia postępowania administracyjnego, do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone. W dniu 22 marca 2021 roku skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z ponagleniem w związku z przewlekłością prowadzonego postępowania o zwrot nieruchomości. Ponaglenie to zostało jednak uznane za nieuzasadnione (postanowieniem Wojewody [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r.). Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Przedstawił tok postępowania oraz zaakcentował, że w sprawie nie mogła zostać wydana decyzja merytoryczna ze względu na to, że pełnomocnik skarżącej nie doręczył (mimo wezwań) dokumentów potwierdzających dziedziczenie będących przedmiotem żądania nieruchomości. Jednocześnie wskazał, że dnia 21 sierpnia 2023 r. została wydana decyzja nr [...] umarzająca jako bezprzedmiotowe postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) - dalej określanej, jako p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, albowiem wcześniej wydał decyzję rozstrzygającą wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W tym miejscu zauważyć należy, że na gruncie art. 37 § 1 pkt 1 2 k.p.a. bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Powołane wyżej przepisy jednoznacznie zatem wskazują, że organ jest bezczynny, jeżeli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych decyzja rozstrzygająca sprawę została wydana dnia 21 sierpnia 2023 r. Skarga na bezczynność organu została zaś nadana dzień później, czyli dnia 22 sierpnia 2023 r. W związku z powyższym nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność w danej sprawie w sytuacji, gdy sprawa została już załatwiona. Pogląd taki, w odniesieniu do bezczynności organu, przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (por. także postanowienia NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt I OSK 531/21 oraz sygn. akt I OSK 1051/21). Z uchwały NSA podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. w sprawie II OPS 5/19 wynika bowiem, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, gdyż odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni aprobuje powyższy pogląd. Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- strona 2 z 5