II SA/Wa 727/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze Z. R. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia – oddala skargę – UZASADNIENIE Pismem z dnia 6 listopada 2013 r. Z. R. wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy w W. m.in. o sprostowanie wydanych w okresie od dnia [...] grudnia 2008 r. do chwili obecnej zaświadczeń. Wniosek swój uzasadnił twierdzeniem, iż decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] miała wpływ na stan faktyczny wskazany w zaświadczeniach. W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] Prezydent Miasta W. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. Następnie pismem z dnia 20 listopada 2013 r. Z. R. wystąpił do Wojewody [...] za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w W. z żądaniem stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]. W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania Strony pismem z dnia [...] grudnia 2013r. Nr [...] Z. R. wezwany został do sprecyzowania żądania. Opowiadając na wyżej wymienione wezwanie pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Z. R. wyjaśnił, że wnosi o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. zatytułowanym "skarga" Z.R.wystąpił do ministra właściwego do spraw pracy m.in. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności "Postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydenta W. oraz decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r." (pisownia oryginalna). W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania Strony, pismem z dnia [...]lutego 2014 r. nr [...] Z.R. wezwany został do sprecyzowania żądania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Z.R. wskazał, że domaga się "Na podstawie art. 156§1 punkt 2 kpa Stwierdzenia nieważności orzeczeń: Postanowienia z dnia [...] listopada 2013r. Prezydenta W. oraz decyzji Wojewody z dnia [...]stycznia 2014 r. jako orzekających niezgodnie z prawem bez podstawy prawnej i wbrew prawu, będących w dniu ich wydania niewykonalnymi i wyeliminowania ich z obrotu prawnego" (pisownia oryginalna). W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...]. Następnie w dniu [...] marca 2014 r. do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wpłynęło pismo Z.R. z dnia [...] marca 2014 r. przekazane przez Wojewodę [...], w którym Zainteresowany wnosił m.in. o "stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2014 r. nr [...](...)." (pisownia oryginalna). Jednocześnie w uzasadnieniu Z.R. kwestionował wyżej wymienioną decyzję ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...]. W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania Strony, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] Zainteresowany wezwany został do sprecyzowania żądania. Odpowiadając na wyżej wymienione wezwanie, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Z.R. wyjaśnił, że "w dniu [...] marca 2014r doręczona mi Decyzja Ministra z dnia [...] marca 2014r. (...). W załączonym pouczeniu widnieje informacja o możliwości zwrócenia się do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy,(...). W dniu [...] marca 2014 r. wniosłem właśnie taki środek odwoławczy do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy. (...)." (pisownia oryginalna). W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku, decyzją z dnia [...]maja 2014 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy utrzymał w mocy zaskarżoną własną decyzję z dnia [...]marca 2014 r. znak: [...]. Niezależnie od powyższego pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Z.R. wystąpił do ministra właściwego do spraw pracy z wnioskiem m.in. o "Stwierdzenia nieważności: Postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydenta W." (pisownia oryginalna). Powyższe żądanie zostało przekazane zgodnie z właściwością do Wojewody [...] (pismo z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...]), który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie "stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r.". Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Z.R. wniósł do ministra właściwego do spraw pracy "O stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014r nr [...](art. -156 §1 punkt 2 kpa) odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie" (pisownia oryginalna). W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania Strony, pismem z dnia [...]maja 2014 r. znak: [...] Z.R. wezwany został do sprecyzowania żądania. Odpowiadając na wyżej wymienione wezwanie, pismem z dnia [...]maja 2014 r. Zainteresowany wyjaśnił, że domaga się "w oparciu o art. 156§1 punkt 2 kpa Wyeliminowania Postanowienia Wojewody z dnia [...] kwietnia 2014 nr [...] jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, a odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie." (pisownia oryginalna). W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła "Wniosek O ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z postanowieniem Ministra z [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmawiającym stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]" (pisownia oryginalna). W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku, postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy utrzymał w mocy zaskarżone własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. zatytułowanym "Zażalenie na Postanowienie Powiatowego Urzędu Pracy z [...] listopada 2013 r. nr [...] postanawiającego odmówić sprostowania wydanych mi od [...] lipca 2002 r. do dnia dzisiejszego zaświadczeń o okresach posiadania statusy osoby bezrobotnej" Domagam się! Z.R. wniósł m. in. o : "1. Uchylenia postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2013 r. jako orzekającego niezgodnie z prawem. 2. Domagam się poprawienia wydanych zaświadczeń zgodnie z decyzją Powiatowego Urzędu pracy z dnia [...]maja 2009 r. nr [...], którą organ administracyjny orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej wstecz z dniem [...] marca 1998 r. ewentualnie wydania poprawionego zaświadczenia o okresach rejestracji w PUP." (pisownia oryginalna). Ponadto zażądał przywrócenia "terminu do wniesienia zażalenia na Postanowienie prezydenta W. z dnia [...] listopada 2013 r. W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania Strony, pismem z dnia [...] lipca 2014r. Nr [...]r. oraz z dnia [...]lipca 2014 r. Nr [...]r. Z.R. został wezwany na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do jednoznacznego wskazania, czy złożone przez niego pismo z dnia [...].06.2014 r. stanowi zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] czy ponowny wniosek o stwierdzanie nieważności tego postanowienia oraz kiedy ujawniły się i ustały okoliczności bodące przeszkodą do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na wyżej wymienione postanowienie. Odpowiadając na wyżej wymienione wezwanie Z.R. w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. wyjaśnił, że "domagam się rozpatrzenia podania tak jak w tytule czyli jako zażalenia". W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści. Następnie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] stwierdził, że zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...].11.2013r. Nr [...] jest niedopuszczalne z powodu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Ponadto postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści. Z.R. nie zgodził się z wydanymi przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] oraz postanowieniem [...]sierpnia 2014 r. Nr [...]. Następnie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. zatytułowanym "wniosek" Z.R. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] [...]sierpnia 2014 r. Nr [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewoda [...] wezwał Stronę do sprecyzowania żądania. Odpowiadając na powyższe wezwanie Z.R. jednoznacznie zażądał stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...]. W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. znak: [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2014 r. znak: [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 6/15 uchylił zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie ministra właściwego do spraw pracy. Kierując się zaleceniami zawartymi w wyroku, postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...]minister właściwy do spraw pracy odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...]. Ponadto w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. zatytułowanym "wniosek" Z.R. wniósł o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]sierpnia 2014r. Nr [...]. Pismem z dnia [...]września 2014 r. Wojewoda [...] wezwał Stronę do sprecyzowania żądania. W odpowiedzi Z.R. jednoznacznie zażądał stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...](vide pismo Strony z dnia [...] września 2014 r). W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] Na powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła "Skargę O ponowne rozpatrzenie sprawy". W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2014 r. znak: [...]. Niezależnie od powyższego pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., złożonym w Kancelarii Powiatowego Urzędu Pracy w W., Z.R. wniósł m.in. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku, postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. znak: [...]Prezydent Miasta W. odmówił wznowienia postępowania. Następnie pismem z dnia [...] września 2014 r. Z.R. wniósł "Zażalenie Na postanowienie Powiatowego Urzędu Pracy - Prezydenta W. nr [...] z [...] września 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania" (pisownia oryginalna). Tego samego dnia Zainteresowany wniósł "Wniosek O stwierdzenie nieważności Powiatowego Urzędu Pracy- Prezydenta W. nr [...] z [...] września 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania." W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania Strony pismem z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] Z. R. wezwany do jednoznacznego wskazania, czy ww. pisma stanowią wniosek o stwierdzenie nieważności, czy też stanowią zażalenie na ww. postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. Odpowiadając na wyżej wymienione wezwanie, pismem z dnia [...] października 2014 r. Zainteresowany wyjaśnił, że "W dniu [...].09.2014r. wniosłem dwa pisma: 1) będące zażaleniem 2) będące wnioskiem o stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 kpa. Są to odrębne zaskarżenia i nie mogą być łącznie rozpatrywane (...)" (pisownia oryginalna). W wyniku rozpatrzenia pism z dnia [...] września 2014 r., postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] Wojewoda [...]utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydent Miasta W. z dnia [...] września 2014 r. znak: [...]. Na powyższe postanowienie Z.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz wniosek o "zawieszenie postępowania sądowo administracyjnego z urzędu ze względu, iż przed wniesieniem skargi do WSA złożyłem wniosek do Wojewody w trybie art. 156 kpa. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...](...)." (pisownia oryginalna). Ponadto, w dniu [...]grudnia 2014 r. Z.R. złożył wniosek o "Stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 kpa. Postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] i poprzedzającego je - Postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] września 2014r. [...] o odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczania o żądanej treści." (pisownia oryginalna). W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2:014r. znak: [...]. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2015 r., złożonym za pośrednictwem [...] Urzędu Wojewódzkiego Z. R. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...]. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 742/15 uchylił zaskarżone postanowienie z powodu udziału w postępowaniu pracownika podlegającego wyłączeniu. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...]. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Z.R. wystąpił z wnioskiem o "uzupełnienia doręczonego mi w dniu [...] czerwca 2016 r. postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej znak [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. postanawiające o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Ministra z dnia [...] lutego 2015 r., którym organ odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] listopad 2014 r. nr [...] orzekającego o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem PUP z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]" (pisownia oryginalna). W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku, postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy odmówił uzupełnienia postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. znak; [...]. Pismem z dnia [...]sierpnia 2016 r. zatytułowanym "Skarga O stwierdzenie nieważności postanowień ministra w trybie art. 156 kpa" Z.R. wystąpił z wnioskiem o "Stwierdzenie nieważności Postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej znak [...]z dnia [...] czerwca 2016 r., gdyż zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa oraz pouczenia co do prawa wniesienia powództwa do sadu powszechnego (...)." (pisownia oryginalna). Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Strona wniosła "Skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej znak [...] z dnia [...] czerwca 2016 r." (pisownia oryginalna) domagając się m.in. zawieszenia "postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu, (...), gdyż przed wniesieniem skargi do WSA wniosłem do organu pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. skargę o stwierdzenie nieważności doręczonego mi postanowienia ministra z dnia [...] czerwca 2016r."(pisownia oryginalna). Powyższa okoliczność potwierdza fakt, iż wolą Z. R. wyrażoną w podaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. jest wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] W wyniku rozpoznania żądania zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r., postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. znak: [...]– będącym rozstrzygnięciem pierwszo-instancyjnym w postępowaniu objętym badaną skargą, Minister właściwy do spraw pracy, odmówił stwierdzania nieważności ww. postanowienia z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] Następnie pismem z dnia [...] października 2016 r. Z.R. wniósł "O uzupełnienie w trybie art. 111 kpa (....) Postanowienia Ministra rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w W. z dnia [...] września 2016 r. znak [...] (...)". Domagajac się uzupełnienia "I. O dodatkowe rozstrzygnięcie w przedmiocie: a) Podstawy wznowienia - art. 145 kpa. b) Dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu - art. 147 kpa. c) Dochowania terminu i właściwości organu rozstrzygającego o wznowieniu postępowania - art. 148 i 150 § 2 kpa. II. O dodatkowe pouczenie co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego celem pełnego i właściwego wyjaśniania sprawy."(pisownia oryginalna). W wyniku rozpoznania ww. wniosku, postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] minister właściwy do spraw pracy odmówił uzupełniania postanowienia z dnia [...] września 2016 r. znak: [...]. W międzyczasie, postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 16|5(j)/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi Z.R. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. (złożonym osobiście w [...] Urzędzie Wojewódzkim) Z.R. wystąpił "O ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej doręczonym mi w dniu [...] października 2016 r. Postanowieniem Ministra Rodziny; pracy i Polityki Społecznej w W. z dnia [...] września 2016 r. znak [...], którym organ odmówił mi stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]" (pisownia oryginalna). Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm. ) po rozpatrzeniu wniosku Z. R. , zam.: [...] W., ul. [...]m [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. (złożonego osobiście w [...] Urzędzie Wojewódzkim) "O ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej doręczonym mi w dniu [...]października 2016 r. Postanowieniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w W. z dnia [...] września 2016 r. znak [...], którym organ odmówił mi stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]" (pisownia oryginalna) Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2016 r. znak: [...]. Na wstępie uzasadnienia organ wyjaśnił, iż postanowienie ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] wydane zostało w wyniku rozpoznania wniosku Z.R. z dnia [...]sierpnia 2016 r. "O stwierdzenie nieważności (....) Postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej znak [...] z dnia [...] czerwca 2016 r." (pisownia oryginalna). Tak więc toczyło się ono w jednym z trybów weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej / postanowienia jakim jest stwierdzenie nieważności. Omawiany tryb umożliwia eliminację z obrotu prawnego wadliwej decyzji / postanowienia jeżeli w sprawie wystąpi jedna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa, Rażące naruszenie prawa materialnego może polegać w szczególności na błędnej jego wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji), albo na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W tym przypadku również istotne jest aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1877/06, publ. LEX nr 295007). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ stwierdził, ze postępowanie z wniosku Z.R. z dnia [...] sierpnia 2014 r. toczyło się w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Prezydenta Miasta W.z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. Obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy wniosek został wniesiony przez osobę będącą stroną, czy został on złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b § 1 Kpa. Dopiero pozytywna weryfikacja wniosku pod względem w/w przesłanek może skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 Kpa, a dalej przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku zaś nie spełnienia którejkolwiek z przyczyn formalnych, o których (nowa wyżej, organ, na podstawie art. 149 § 3 Kpa, zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Tak też było w niniejszej sprawie. Jak podniósł organ, z wyjaśnień Z.R. wynikało, że powziął on informację o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w dniu [...] sierpnia 2014 r. (vide pismo Strony z dnia [...] sierpnia 2014 r.). Według wyjaśnień Zainteresowanego, źródłem informacji o owych okolicznościach jest postanowienie ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] czerwca 2014 r. Z.R. odebrał postanowienie ministra właściwego do pracy z dnia [...] czerwca 2014 r. znak:[...] , natomiast w dniu [...]sierpnia 2014 r. odebrał postanowienie ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...]lipca2014 r. znak: [...]. Ustalono, iż postanowienie ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...]lipca 2014 r. znak: [...], z którym Z.R. wiąże okoliczności będące przesłankami do przeprowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, w swej treści stanowi jedynie o utrzymaniu w mocy własnego postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] postanawiającego o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]. Bezspornym w sprawie jest fakt, iż zarówno postanowienie ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], jak i poprzedzająca je postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w swej treści odnoszą się do tożsamych okoliczności faktycznych i prawnych, bowiem dotyczą przeprowadzanego przez ministra właściwego do spraw pracy postępowania z wniosku Z.R. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...]. Trudno zatem w ocenie organu przyjąć, iż zainteresowany otrzymując postanowienie ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] powziął na tej podstawie wiedzę; do okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, której nie posiadał wcześniej. Logicznym w takim stanie rzeczy jest wnioskowanie, iż powzięcie wiedzy w przedmiocie przesłanek do wznowienia postępowania, jeżeli związane jest z treścią postanowienia ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...]lipca 2014 r. znak: [...] co twierdzi Strona, winno być wiązane z chwilą zapoznania się z treścią postanowienia ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. W oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie, zarówno Prezydent Miasta W.jak i Wojewoda [...] uznali, że twierdzenie Z.R. jest nieprawdziwe, i w ocenie organu rozpoznającego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy prawidłowo uznały, że datą, w której Z. R. powziął informację okolicznościach stanowiących, zdaniem Strony, podstawę do wznowienia postępowania, jest dzień zapoznania się z treścią postanowienia ministra właściwego do spraw pracy z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], co nastąpiło w dniu jego odbioru tj. w dniu [...] czerwca 2014 r. Porównując datę odbioru ww. postanowienia z datą wniesienia podania o wznowienie, tj. z dniem [...] sierpnia 2014r. organ stwierdził, że nie zachowany został termin, o którym mowa w art. 148 § 1 Kpa, co stanowi formalną przesłankę do odmowy wznowienia postępowania. Jak podniósł organ w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. (tak jak w podaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r.) Z.R. powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 742/15. Ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie ministra Właściwego do spraw pracy z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...]. Zdaniem Sądu wystąpiła okoliczność, o której mowa art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Zgodnie z ww. przepisem, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. "Skutkiem prawnym niewyłączenia pracownika w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 24 § 1 pkt 5 kpa jest kwalifikowania wada decyzji będąca podstawą do wznowienia postępowania stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a". Z uzasadnienia wyroku wynika, że skarga zasłużyła na uwzględnienie, "lecz z powodów innych, niż podniesione w jej zarzutach". Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Powyższe powoduje, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonego postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...]września 2016 r. znak: [...]. Skargę od powyższego postanowienia wywiódł do tut. Sądu Z.R. domagając się stwierdzenia nieważności Postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej znak [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., gdyż jak podniósł, zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa oraz pouczenia co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego, gdyż w ocenie strony "takiego gniota nie zdołam zaskarżyć skutecznie na dostępnej mi drodze sądowoadministracyjnej do WSA". Strona wniosła też o wszczęcie postępowania mediacyjnego w trybie art 115 p.p.s.a. celem wyjaśnienia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa - wyjaśnienia przyczyny ponownego wydania przez Ministra postanowienia w dniu [...] czerwca 2016 r, którym organ ponownie odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] w okolicznościach, gdy sprawa ta została już wcześniej załatwiona postanowieniem Ministra z dnia [...] marca 2015 r. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r. o sygn. II SA / Wa 742 /15 uchylił postanowienie ministra z [...] marca 2015 r. nie stwierdzając rażącego naruszenia prawa a jedynie uchylając je w trybie instancyjnym i nakazując wznowienie postępowania. Skarżący stwierdził również, iż domaga się rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym o czym mowa w art. 119 Prawa o p.p.s.a i niezwłocznego rozpoznania sprawy, gdyż rażące naruszenie prawa administracyjnego ze strony organu administracyjnego jest oczywiste i nie budzi wątpliwości, oraz że domaga się ukarania organu grzywną w maksymalnej kwocie za rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż postanowieniem ministra z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] postanawiano o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Postanowienie to zostało przez stronę zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego w Warszawie, a ten wyrokiem z 11 marca 2016 r o sygn. II SA/ Wa 742/15 uchylił je wraz z wszystkimi poprzednimi orzeczeniami administracyjnymi wydanymi od momentu rozpatrzenia wniosku przez PUP o wznowienie postępowania. Postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Prezydenta W. z [...] listopada 2013 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści twierdząc, że uchybił terminom do wniesienia skargi o wznowienie. Postanowienie Ministra z [...] marca 2015 r. następnie zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu w dniu 11 marca 2016 r. Wyrokiem o sygn. II SA / Wa 742 /15 W takich okolicznościach, gdy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego uprawomocnił się należy uznać, że ponowne postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. orzekając w tym samym przedmiocie co uchylone przez WSA w Warszawie postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej znak [...] z dnia [...] marca 2015 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, bowiem orzeka o przedmiocie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej postanowieniem ministra [...] marca 2015 r. znak [...] Według strony uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia ministra z [...] marca 2015 r. znak [...] wprawdzie eliminuje je z obrotu prawnego, lecz wraz z poprzedzającymi to postanowienie orzeczeniami Wojewody i Prezydenta W., więc wyrok ten nie uprawnia do ponownego rozpoznania sprawy na wniosek z [...]lutego 2015 r, ale zobowiązuje do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem PUP z dnia [...]listopada 2013 r. nr [...]. Uchylając postanowienie ministra wojewódzki sąd administracyjny w Warszawie nie stwierdził w sentencji Wyroku nieważności postanowienia i rażącego naruszenia prawa. Sentencja jedynie orzeka o uchyleniu postanowienia z [...] marca 2015 r. Uzasadnienie wyroku nie ma znaczenia w rozstrzygnięciu, gdyż "sąd może w niej napisać co mu ślina na papier naniesie nawet, jeżeli nie ma tego wyeksponowanego w sentencji wyroku". Podaniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. adresowanym do Prezydenta W. i Wojewody [...] stron domagała się wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej: 1. W sprawie zakończonej Postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] postanawiającym odmówić wydania poprawionego zaświadczenia. 2. W sprawie zakończonej Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] postanawiającej odmówić stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia. 3. W sprawie zakończonej Decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej w W. z dnia [...]marca 2014 r. znak [...]orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2014 r. 4. W sprawie zakończonej Decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej w W. z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] orzekającej o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej w W. z dnia [...] marca 2014 r. znak [...]. Organ uznał, iż orzeczeniem, które zostało wydane w ostatniej instancji i kończy sprawę co do istoty i od którego przysługuje zgodnie z art. 150 kpa. wznowienie postępowania jest postanowienie Prezydenta W. z [...] listopada 2013 r. i to On wydał zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Z uwagi na fakt, iż w toku sprawy zostały wydane także inne orzeczenia, o których mowa w punkcie 2, 3 i 4 wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r., strona powzięła wątpliwość co do właściwości organu, który powinien orzec w sprawie o wznowienie postępowania. Wojewoda [...] w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta W. o odmowie wznowienia, które zdaniem strony wydane zostało wbrew właściwości określonej w art. 150 kpa., co narusza w sposób zdecydowany art. 156 § 1 ustęp 1 i 2 kpa i eliminuje takie postanowienie z obrotu prawnego, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa. Strona twierdzi bowiem, że decyzją ostateczną wydaną przez organ w ostatniej instancji, o której mowa w art. 145 i 150 kpa może być także decyzja wydania w trybie art. 156 kpa. przez organ drugiej instancji, więc to od tej decyzji powinno przysługiwać wznowienie. Tak się nie stało, więc domaga się stwierdzenia nieważności postanowień wszystkich instancji. Strona wskazała też, iż nie może się zgodzić z twierdzeniem, że błędnie podała datę, od której przysługuje jej wznowienie postępowania. W razie wniesienia odwołania w trybie art. 127 kpa, gdyż tylko wtedy przysługuje skarga do WSA, zgodnie z art. 56 p.p.s.a. w związku z art. 235 kpa, dopiero wtedy przysługuje mu skarga o wznowienie postępowania. W jego ocenie prawidłowo uznał, iż to doręczenie postanowienia ministra z [...] lipca 2014 r. wydane w trybie art. 127 § 3 kpa. decyduje o dacie okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia a nie postanowienie ministra z [...] czerwca 2014 r., gdyż wtedy jeszcze przysługiwała mu skarga o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli zdaniem Ministra odmowa wznowienia postępowania administracyjnego przez organ administracyjny w skutek błędnej oceny daty wznowienia decyduje o nieważności postanowienia, to skarżący uznał, iż i w tym wypadku postanowienie Wojewody [...] i poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. wydano z rażącym naruszeniem prawa. Nadmieniam, że we wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r domagając się wznowienia postępowania wnosił w pkt 3 z ostrożności o przywrócenie mu terminu ze względu na nieporadność i wniosek ten do tej pory nie został rozpatrzony, więc stanowi to o nieważności postępowania i wydanych w sprawie decyzji, bowiem pozbawia go możności działania, gdyż w pierwszej kolejności administracyjnego - czy to formalnego czy to merytorycznego - załatwienia wymagał wniosek, gdyż jest to postępowanie wpadkowe i od takiego postanowienia przysługuje mu odrębne zażalenie i skarga do WSA. Odmowa wszczęcia postępowania i uchylanie się od weryfikacji orzeczeń Prezydenta W.w trybie art. 161 kpa. jest w obecnych okolicznościach nie tylko rażącym naruszenie prawa i Konstytucji RP, ale i "zbrodnią na narodzie i obywatelu". Jest oczywistym i Ministerstwo jest tego w pełni świadome, że po wydaniu wyroku w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie można wszcząć kolejnego postępowania w trybie nadzwyczajnym. "Twierdzenie Ministra, że życie i zdrowie strony nie jest jakąś szczególną wartością i nadzwyczajnym powodem do wszczęcia postępowania w trybie art. 161 kpa. uznaję za szykanę i zbrodnię ze strony totalitarnego państwa polskiego i jego administracji oraz władzy". Dalej skarżący wskazał (cytat), że : "Teza wasza wywodząca się w prostej linii z czasów Mussoliniego - Hitlera i Stalina w sposób jawny ukazuje zakłamanie obecnych elit i dowolność w orzekaniu i postępowaniu administracyjnym. Nie dziwię się Rosjanom, że wszczęli bunt na za Naddniestrzu, gdyż i tak byliby mięsem armatnim dla faszystów". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ono prawa. Na wstępie Sąd pragnie wyjaśnić, iż w stanie faktycznym sprawy opisanym na wstępie do niniejszego uzasadnienia, przytoczone zostały w możliwie najpełniejszy sposób działania strony i organu podejmowane od ponad czterech lat oraz motywy skargi, dla lepszego zrozumienia sprawy i całego jej kontekstu. Przechodząc zaś już do istoty sprawy w niniejszym postępowaniu, to ponieważ była związana z wnioskiem strony o stwierdzenie nieważności, sprowadzała się ona do oceny tego, czy organ rozpoznając sprawę zbadał wszelkie przesłanki dotyczące tego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. W ocenie tut. Sądu, całokształt sprawy wynikający zarówno z akt administracyjnych jak i z uzasadnienia kwestionowanego postanowienia świadczy o tym, że organ podołał ciążącemu na nim obowiązkowi. Dokonał bowiem wszechstronnej i wyczerpującej oceny całokształtu sprawy wywołanej wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016r. Oceny tej dokonał przez pryzmat czynności podejmowanych przez organ w związku z kwestionowanym przez stronę rozstrzygnięciem, jak też przez pryzmat przesłanek opisanych w przepisie art.156 K.p.a. W ocenie tut. Sądu powyższa ocena faktyczna i prawna dokonana przez organ w niniejszym postępowaniu jawiła się jako poprawna i wyczerpująca. W związku z powyższym nie sposób było skutecznie zarzucić organowi tego, aby swoim działaniem naruszył przepisy obowiązującego prawa. Na marginesie wyjaśnić należało skarżącemu, iż brak było możliwości wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania mediacyjnego. Pomijając już bowiem nawet kwestię tego, czy w realiach faktycznych sprawy postępowanie takie mogłoby zostać skutecznie wszczęte, to przede wszystkim zwrócić należało uwagę na to, iż prowadzenie mediacji uzależnione jest od woli obydwu stron postępowania. Mediacja nie może bowiem zostać narzucona którejkolwiek ze stron. Stąd w sytuacji, gdy w odpowiedzi na skargę, organ nie wyraził chęci prowadzenia w sprawie mediacji, postępowanie takie nie mogło zostać wszczęte. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).