II GSK 2358/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku G. w A., T. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w części w sprawie ze skargi kasacyjnej G. w A., T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4745/23 w sprawie ze skargi G. w A., T. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 30 listopada 2022 r. sygn. akt 2018-09-SXS-63-O w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4745/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. w A., T. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 30 listopada 2022 r. sygn. akt 2018-09-SXS-63-O w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, po wznowieniu postępowania. Skarżący wystąpił ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania pierwotnej decyzji w zakresie pkt 2 jej sentencji (decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 25 października 2021 r. sygn. akt 2018-09-SXS-63-O). W uzasadnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, że wniosek odnosi się do pkt 2 decyzji, w której organ nałożył na nią karę pieniężną, gdyż wstrzymaniu nie może podlegać zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja, która została wydana w trybie wznowienia postępowania, a zatem jest niewykonalna. Zdaniem Spółki ze zdania trzeciego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Spółka wyjaśniła, że nałożono na nią niemal w jednym czasie 88 kar pieniężnych i stanowiły serię analogicznych i równolegle toczących się postępowań przed WSA. Grożąca jej szkodę należy rozpatrywać zatem globalnie, uwzględniając wszystkie ww. postępowania. Suma nałożonych kar wynosi 1 760 000 zł i stanowi znaczne obciążenie finansowe dla Spółki, które będzie musiało być uregulowane niezwłocznie w całości. Spółka podniosła również, że dnia 5 lutego 2024 r. zakończył się okres zawieszenia wykonywania kar administracyjnych nałożonych na podstawie ustawy PNR, wynikający z art. 2 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Nowelizacja ta zawieszała również toczące się postępowania i wstrzymywała wszczynanie nowych postępowań. Spółka obawia się zatem, że w niedalekiej przyszłości może dojść do wszczęcia wobec niej kolejnych licznych postępowań w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych. Kumulacja potencjalnych kar z dotychczas nałożonymi powoduje poważną ekspozycję finansową dla Spółki i stanowi realne zagrożenie jej dalszego funkcjonowania na rynku polskim. Skarżąca wskazała również, że w analogicznej sprawie, toczącej się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. akt II GSK 2552/21, powołała się na niezgodność przepisów ustawy PNR z Konstytucją RP i sformułowała wniosek o zwrócenie się w tym zakresie przez NSA do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o odmowę wstrzymania wykonalności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny zasadności wniosku skarżącej należy na wstępie zaznaczyć, że rozstrzyganie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 25 października 2021 r. mieści się w granicach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Przyjęcie szerokiego materialnoprawnego rozumienia "granic tej samej sprawy" z art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje bowiem nie tylko zaskarżoną decyzję, ale także decyzję wydaną przez organ I instancji. Co więcej, w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, we wznowionym postępowaniu i w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym może również dotyczyć decyzji wydanych w zwykłym toku instancji. Wszystkie bowiem te postępowania toczą się w tej samej – z punktu widzenia materialnoprawnego – sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i stanowią jedynie jego powtórzenie czy też przedłużenie (por. T. Woś [w:], T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61, WK 2016, Wyd. VI, Lex; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61, LexisNexis 2011, Wyd. V, Lex; a także np. postanowienie NSA z 8 maja 2024 r., sygn. akt II OZ 206/24). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pierwotnej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca spółka nie przedstawiła konkretnej argumentacji oraz nie uprawdopodobniła podniesionych we wniosku okoliczności. Argumentacja zawarta we wniosku – nota bene tożsama, jak w sprawach zakończonych m.in. postanowieniami z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 772/24, 4 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 1198/24, 22 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1389/24, 6 listopada 2024 r., sygn. akt. II GSK 1421/24, 18 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1502/24, co pozwala tym samym odwołać się do tego stanowiska w odniesieniu do aktualnie rozpoznawanego wniosku – eksponuje znaczenie przyszłych zobowiązań wynikających z decyzji, które zdaniem skarżącej zostaną wydane wobec spółki, nie może na obecnym etapie skutkować wstrzymaniem wykonania decyzji z dnia 25 października 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Są to jedynie przypuszczenia skarżącej i jako niewystarczające nie mogą być podstawą do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Za zbyt ogólnikową i nieprzekonującą należy również uznać argumentację wniosku w zakresie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody związanej z koniecznością uiszczenia kary w wysokości 20.000 zł. Skarżąca nie wykazała swojej obecnej sytuacji ekonomicznej, nie przedłożyła żadnych dokumentów obrazujących jej dochody i wydatki oraz posiadane aktywa i ciążące na niej zobowiązania. Nie wskazała również żadnych innych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, tj. wyegzekwowania nałożonej na nią kary. Taką okolicznością nie jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, łączna wysokość ciążących na spółce kar za niedopełnienie przez nią obowiązków przewidzianych w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zajęte przez NSA w analogicznych i przywołanych wyżej sprawach dotyczących tej samej skarżącej, zgodnie z którym sąd nie kwestionuje, że wykonanie decyzji z dnia 25 października 2021 r. może mieć wpływ na finanse skarżącej, jednak bez wykazania jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa w zestawieniu z wysokością nałożonej kary, nie można dokonać pełnej oceny, czy w sprawie zaistnieje niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. W świetle przedstawionych argumentów Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 25 października 2021 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.