III SA/Gd 698/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A". z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zajęcia towaru postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE [...] z siedzibą w K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 26 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zajęcia towaru. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, żądając zwolnienia spod zajęcia wszystkich towarów. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zajęcie towaru spowoduje dla niej znaczne straty finansowe i nieodwracalne skutki dla prawidłowego prosperowania firmy. Zdaniem skarżącej działanie takie jest rażącym naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W przypadku nie wstrzymania wykonania decyzji może zostać wyrządzona szkoda polegająca na żądaniach międzykontrahenckich w kontekście kar umownych i roszczeń o naprawienie szkód. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2017 r., Dz. U. poz. 1369, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej (zob.: postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 r. II FZ 304/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że zajęcie towaru będzie wiązało się dla niej z realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego i kontynuowania działalności. Skutków takich nie sposób wyprowadzać na podstawie samego oświadczenia w tym zakresie, bez jakichkolwiek danych odnoszących się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej oraz skali prowadzonej działalności. Na potwierdzenie zasadności wniosku nie przedłożono żadnych dokumentów dotyczących wysokości osiąganych przez nią dochodów , a więc świadczących o rentowności prowadzonej działalności. Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Nadmienić należy, że znajdujące się w aktach sądowych dokumenty, składane przez skarżącą na potrzeby przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych zostały uznane postanowieniem referendarza sądowego z dnia 15 listopada 2017 r. za niewystarczające do dokonania rzetelnej oceny jej sytuacji finansowej. Podkreślenia też wymaga, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zależy od merytorycznej oceny jej legalności. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznając, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek, pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.