II OZ 344/23

SENTENCJA Dnia 21 czerwca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1506/22 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 7 kwietnia 2022 r., nr 62/WOL/2022 w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 czerwca 2022 r., nr 249/OPON/2022 w przedmiocie dopuszczenia do udziału w charakterze strony oraz umożliwienia wglądu do akt sprawy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1506/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 7 kwietnia 2022 r., nr 62/WOL/2022, o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze oraz garażem podziemnym wielopoziomowym oraz zjazdem z ul. [...] na działce nr [...] i części działki nr [...]. Sąd, powołując się na treść art. 61 § 1 i 3, art. 3 § 2, art. 134 i art. 135 p.p.s.a., stwierdził, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest aktem wydanym w granicach sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody Mazowieckiego, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie ww. pozwolenia na budowę oraz o odmowie umożliwienia mu wglądu do akt sprawy wraz z możliwością wykonania fotokopii. Jest to postanowienie dotyczące kwestii procesowej o charakterze wpadkowym, którego podstawę prawną stanowi art. 123 K.p.a. oraz art. 74 § 2 K.p.a. Pomiędzy zaskarżonym postanowieniem Wojewody Mazowieckiego, a ww. decyzją Prezydenta m.st. Warszawy o pozwoleniu na budowę nie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Tożsamość taka oznacza bowiem, że akty lub czynności dotyczą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. uchwała NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001 r. nr 1 poz. 7; oraz postanowienia NSA: z 2 września 2009 r., II OZ 689/09, z 14 września 2010 r., II GZ 246/10, z 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12). Kwestia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz kwestia wpadkowa dotycząca dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym i dostępu do akt sprawy nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd nie jest władny badać w niniejszym postępowaniu zgodności z prawem ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli zastosować art. 135 p.p.s.a. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, jak również tożsamości podmiotowej, gdyż skarżący nie był stroną postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Dlatego decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 7 kwietnia 2022 r. nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, formułując zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest aktem wydanym w granicach sprawy, podczas gdy decyzja ta jest decyzją pierwszoinstancyjną w postępowaniu, w którym skarżący powinien być dopuszczony do udziału w charakterze strony, o co wnioskował, a co dotychczas zostało mu odmówione i co stanowi przedmiot zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1506/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ma rację Sąd I instancji, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji, która nie uprawnia do twierdzenia, że została wydana w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, co zaskarżone do Sądu Administracyjnego postanowienie. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu Administracyjnego nie są bowiem kwestie merytoryczne związane z oceną legalności pozwolenia na budowę, lecz – kwestia wpadkowa związana z odmową dopuszczenia skarżącego do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie ww. pozwolenia na budowę oraz o odmowie umożliwienia mu wglądu do akt sprawy wraz z możliwością wykonania fotokopii. Takie zaś rozstrzygnięcie organu oznacza, że aktualnie skarżący jako podmiot, który nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie może skutecznie domagać się przed Sądem Administracyjnym wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero ewentualne uzyskanie takiego przymiotu mogłoby stanowić podstawę do skutecznego sformułowania przez skarżącego wniosku o wstrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu ww. decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest w sprawie skarżącego rozstrzygnięciem organu wydanym w pierwszej instancji, ponieważ w sprawie skarżącego takim pierwszoinstancyjnym aktem jest postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 lipca 2021 r., znak: AM-AB.6740.226.2020.LPE, o odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie ww. pozwolenia na budowę oraz odmowie umożliwienia wglądu do akt sprawy wraz z możliwością wykonania fotokopii. Trafnie zatem Sąd I instancji ocenił, że nie został spełniony wymóg z art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczący tego aby objęty wnioskiem akt administracyjny został podjęty w granicach tej samej sprawy. W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo dokonał wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. co do pojęcia "postępowań prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.