IV Ka 290/24

Суды общей юрисдикции2024-06-14

Номер дела

IV Ka 290/24

Дата решения

2024-06-14

Тип

REASONS

Правовое основание

art. 286§1 kk

Текст решения

<table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="12"/> <col width="10"/> <col width="44"/> <col width="20"/> <col width="14"/> <col width="53"/> <col width="120"/> <col width="11"/> <col width="7"/> <col width="36"/> <col width="12"/> <col width="21"/> <col width="101"/> <col width="5"/> <col width="14"/> <col width="11"/> <col width="32"/> <col width="68"/> <col width="20"/> <col width="65"/> </colgroup> <tr> <td colspan="21"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="3"> Sygnatura akt </td> <td colspan="5"> IV Ka 290 / 24 </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="3"> 2 </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Maz. z dnia 16 marca 2024 roku o sygnaturze akt II K 441 / 23 </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="7"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="14"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="10"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="10"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="10"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="20"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="20"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="20"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="20"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="20"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="20"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="20"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="9"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="9"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.1. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 1 </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="3"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.2. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td colspan="13"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1 </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="13"> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td colspan="13"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="13"> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="19"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="2"> 1. </td> <td colspan="13"> 1. zarzuty mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazy przepisów postępowania, tj. art.: 2 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a>, 4 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a>, 5 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2)">§ 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">167 kpk</a>, 366 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1)">§ 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2)">170 § 1 pkt 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">424 kpk</a>; 2. zarzuty mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę. </td> <td colspan="6"> ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Jako, że zarzuty podniesione w obydwu apelacjach w znaczącej i najistotniejszej ich części, jak również co do sposobu argumentowania, są do siebie zbliżone, w tym zakresie sąd odwoławczy odniesie się do nich łącznie. Chodzi tu przede wszystkim o te zarzuty, które niezależnie od ich nazwania i opisania, zmierzały do wykazania, że prawidłowa ocena wszystkich ujawnionych na rozprawie dowodów, dokonana przy uwzględnieniu zasad wybrzmiewających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2)">art. 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 kpk</a>, 5 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2)">§ 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 kpk</a>, winna prowadzić do ustaleń faktycznych wskazujących na niewystępowanie po stronie któregokolwiek z oskarżonych kierunkowego zamiaru popełnienia zarzuconego im czynu. Dodatkowo obrońca oskarżonego J. S. (1) w ramach zarzutów z zakresu ustalonych faktów podnosił, iż brak było dowodów pozwalających na przyjęcie, iż ten oskarżony podczas bezpośredniego kontaktu z pokrzywdzoną przedstawił się jej jako funkcjonariusz policji. W pozostałym zakresie ustalenia faktyczne sądu I instancji w istocie nie były już przez skarżących kwestionowane. W pierwszej kolejności sąd odwoławczy wskaże, że zarzucanie sądowi I instancji jako dowolnego ustalenia, iż – cytat za skarżącym – „ (… ) oskarżony J. S. (2), odbierając od pokrzywdzonej M. C. kwotę 8.000 zł., podawał się za funkcjonariusza Policji (…) ” jest o tyle chybione, iż lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż takowego ustalenia sąd I instancji w istocie nie poczynił. Przyjął w ramach ustalonych faktów jedynie, że tenże oskarżonych rzekł do pokrzywdzonej, iż „ jest od P. ”. Także lektura przypisanego oskarżonym czynu w zaskarżonym wyroku na takie ustalenie nie wskazuje – sąd w sentencji tego wyroku przyjął, iż oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu z „ ( …) nieustalonymi osobami, co do których wyłączono materiały do odrębnego postępowania, tj. mężczyzną podającym się za policjanta (…) ”, by następnie, opisując ich łączne ( całościowe, sumaryczne ) współsprawcze działanie, przypisać, że polegało ono w ramach czynności wprowadzających w błąd min. na podawaniu się za policjanta, bez jednoznacznego wskazania, iż takie zachowanie odnosi się do któregokolwiek z oskarżonych. Pełna treść opisu przypisanego czynu nie prowadzi zatem do wniosku, iż zachowanie polegające na „ podawaniu się za policjanta ” przypisano któremukolwiek z oskarżonych – takie ustalenie wprost wyprowadzono jedynie w odniesieniu do współdziałającego z nimi mężczyzny, co do którego materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania. Potwierdza to wprost treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym w taki właśnie sposób sąd I instancji przedstawił fakty przyjęte jako udowodnione. W pozostałym zakresie istotą obu apelacji była próba wykazania, że brak jest dowodów pozwalających przypisać oskarżonym świadome ( nacechowane dodatkowo zamiarem kierunkowym ) współuczestniczenie we współsprawczym doprowadzeniu pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wskutek wprowadzenia jej w błąd w sposób przedstawiony w wyroku i jego uzasadnieniu. Odnosząc się do tych apelacji w tej części tytułem wstępu przypomnieć należy, iż w orzecznictwie SN wielokrotnie zasadnie podkreślano, iż odkodowanie istnienia po stronie sprawcy zamiaru popełnienia czynu zabronionego oraz jego postaci dopuszczalne jest także w sytuacji, gdy oskarżony do winy się nie przyznaje, a brak jest dowodów bezpośrednio na taki zamiar i taką jego postać wskazujących. Ustalenia z tej sfery ( rzeczywistych przeżyć sprawcy, do czego zmierzał i czego chciał ) czynić bowiem można także w oparciu o całokształt podmiotowych i przedmiotowych okoliczności danego czynu, ocenianych przez pryzmat nieodpartej logiki sytuacji, doświadczenia życiowego i konkretnych dowodów ( por. wyrok SN z dnia 24 kwietnia 2018 r., V KK 379 / 17; postanowienia SN z dnia 26 kwietnia 2013 r., III KK 42 / 13 oraz z dnia 6 stycznia 2004 r., IV KK 276 / 03 – publ. Legalis el. ). Mając to na uwadze stwierdzić należy, iż dowody, jakimi sąd I instancji dysponował oraz wybrzmiewające z nich niekwestionowane fakty uboczne, dawały w świetle kryteriów opisanych w zdaniu poprzednim temu sądowi pełne prawo czynić ustalenia, iż obaj oskarżeni byli świadomymi uczestnikami współsprawczego porozumienia, którego celem było wyłudzenie od pokrzywdzonej ( w języku ustawowym – doprowadzenie jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ) określonej kwoty pieniężnej wskutek wprowadzenia ją w błąd ( tzw. metodą na policjanta / wnuczka ) co do okoliczności, w oparciu o które podjęła decyzję o takim, a nie innym rozdysponowaniu swoich pieniędzy. Poza sporem pozostaje bowiem, że oskarżeni mieli świadomość takich okoliczności, które już na przysłowiowy pierwszy rzut oka wskazywały na uczestniczenie w tym od wielu już wszak lat nagminnym oraz – co istotne – wyjątkowo nagłaśnianym, upublicznianym i napiętnowanym oszukańczym procederze, które w oczywisty sposób wskazywały, że ich zachowanie stanowiło element szerzej zaplanowanego przestępczego schematu działania. Chodzi tu choćby o: - okoliczności związane z odbiorem przesyłki ( bez żadnego pokwitowania, od osoby w podeszłym wieku, przyjętej z zamiarem jej przekazania na rzecz nieznanego zleceniodawcy ), - okoliczności pozyskania tego „ zlecenia ” ( nawiązanie i utrzymywanie kontaktu z osobą o nieznanych personaliach, danych adresowych, statusie, bez czytelnych cech nawiązanego między nimi, nieudokumentowanego stosunku prawnego, niepewnych i niejasnych możliwościach wzajemnych rozliczeń, gwarancji zapłaty za „ usługę ” ), - bezreakcyjne i bezrefleksyjne zachowanie oskarżonych na „ odkrycie ”, że zawartość przesyłki jest odmienna od deklarowanej i zawiera „ czystą ” gotówkę, która w typowych stosunkach w taki sposób przekazywana między osobami nie bywa, połączone z jednoczesnym pobraniem części tej kwoty dla siebie. Wszystko powyższe rozważać należało przy uwzględnieniu, iż oskarżeni nie są osobami, u których – zważywszy na uprzednio wykonywany przez wiele lat zawód policjanta – tego rodzaju okoliczności nie wzbudziłyby podejrzeń. To nikt inny, jak rozmaitego szczebla jednostki służby policyjnej od tak wielu już lat upubliczniają ten niebezpieczny i szkodliwy proceder, przedstawiając jego typowe sposoby realizacji oraz szeroko apelując o czujność osoby potencjalnie nim zagrożone. Nie sposób z zasadami doświadczenia życiowego pogodzić, że modus operandi i okoliczności popełniania tego rodzaju przestępstw nie były znane oskarżonym – byłym funkcjonariuszom policji z tak długim stażem w tej służbie. W kontekście tej okoliczności szczególnego znaczenia nabiera logiczna argumentacja SN przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 2024 r. ( IV KK 416/23 ), wyrażona na tle niemal tożsamych co do istoty realiów, przypominająca, iż „ (…) wielokrotnie już Sąd Najwyższy podkreślał w swoim orzecznictwie, że udział w tzw. „ oszustwie na wnuczka ”, nawet tylko w jednym z jego etapów ( czyli zwykle odebraniu pieniędzy ), odbywa się zawsze w takich okolicznościach, które nie mogą być „ pomylone ” przez oskarżonego ze zwykłymi „ usługami kurierskimi ”. (…) Biorąc pod uwagę powszechność przestępstw na tzw. wnuczka czy policjanta, nie sposób uznać, by skazany nie zorientował się, że uczestniczy właśnie w tego rodzaju przestępstwie oszustwa. Jego działalność dotyczyła wszak odebrania pieniędzy od starszej osoby i przekazania ich de facto nieznanym osobom trzecim – na podstawie różnych, wielokrotnych przelewów. Został też zatrudniony przez osoby, których nigdy – jak utrzymywał – nie poznał, otrzymywał bardzo szczegółowe polecenia telefoniczne i z całą pewnością nie były to standardowe czynności kurierskie – brak jasnego wskazania odbiorcy pieniędzy, brak upoważnienia ze strony pracodawcy, brak wystawienia jakiegokolwiek dokumentu odbioru przesyłki. Niewątpliwie świadczy to o tym, że skazany miał świadomość co do charakteru czynu głównego sprawcy oraz świadomość swojej roli w procederze (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2023 r., I KK 368/22, LEX nr 3454384; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2021 r., IV KK 69/21, LEX nr 3252491) (…) ” oraz, że „ (…) niemal każdego dnia wszelkiego rodzaju media (radio, telewizja, prasa czy wreszcie Internet) pełne są komunikatów o przestępstwach oszustwa metodą „ na wnuczka ” czy „ na policjanta ", łącznie z poradami dla potencjalnych ofiar udzielanych przez odpowiednich specjalistów, jak się przed nimi ustrzec (…) ”. W konkluzji – nawet jeśli oskarżeni nie brali udziału w telefonowaniu do pokrzywdzonych, to przypisana im i zrealizowana rola w opisanym w akcie oskarżenia procederze pozwalała na objęcie ich skazaniem za współsprawcze popełnienie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> z zamiarem bezpośrednim. Istotą konstrukcji współsprawstwa jest wszak, iż każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego (wspólnie i w porozumieniu) przestępstwa, a więc także i w tej części, w jakiej znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego ze współsprawców. Podkreślić należy, iż ustawodawca nie wprowadza szczególnych warunków dotyczących formy zawarcia porozumienia – dla przyjęcie tej konstrukcji wystarczy stwierdzić, że sprawcy mieli świadomość wspólnego wykonania czynu zabronionego i zdawali sobie sprawę, że podejmowana czynność składa się na realizację wspólnego przedsięwzięcia. Sąd odwoławczy podziela też pogląd sądu I instancji, że do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nieistotną i nie mającą znaczenia jawiła się oddalona inicjatywa dowodowa obrońcy o przesłuchanie w charakterze świadków T. S. i P. S., jak również zasięgniecie dowodu ze specjalistycznej wiedzy biegłego psychologa. Ani z przedkładanej dokumentacji medycznej, ani z zeznań przesłuchanych świadków nie wynika, by niemożność podjęcia zatrudnienia w wymarzonym zawodzie kierowcy przez oskarżonego J. S. (3), nawet jeśli dla niego frustrująca i wpływająca negatywnie na stany emocjonalne, mogła wytwarzać tak daleko sięgające zaburzenia logicznego postrzegania otaczającej go rzeczywistości, że nie był w stanie rozeznań się w opisanych wyżej okolicznościach i charakterze procederu, w którym zdecydował się uczestniczyć. Aktualne realia runku pracy nie są dla osób szukających zatrudnienia aż tak nieprzyjazne, by sądzić, że osobie o takim stopniu rozwoju intelektualnego, jak oskarżony, z takim doświadczeniem życiowym i zawodowym, mogły zaburzać racjonalność myślenia i trzeźwość osądu procederu, do którego zdecydował się przystąpić. </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> O zmianę zaskarżonego wyroku, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. </td> <td colspan="6"> ☐ zasadne ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonym czynu oraz wymierzył nie budzące zastrzeżeń konsekwencje prawnokarne. </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 1. </td> <td colspan="19"> </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> 0.11. </td> <td colspan="19"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> 0.1W całości. </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Z powodów wyżej opisanych. </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> 0.0.11. </td> <td colspan="19"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="19"/> </tr> <tr> <td colspan="19"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 1.1. </td> <td colspan="11"> </td> <td colspan="7"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 2.1. </td> <td colspan="11"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="7"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Omówiono powyżej. </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 3.1. </td> <td colspan="11"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td colspan="7"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="11"> </td> <td colspan="7"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="15"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="16"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 2 i 3 </td> <td colspan="16"> Wobec nieuwzględnienia apelacji oskarżonych, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 2)">art. 636 § 1 i 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 kpk</a>, obciążono ich kosztami pro9cesu za II instancję. </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> </td> </tr> </table>