II OZ 770/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1550/24 o odrzuceniu skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 marca 2024 r., znak KOC/5037/Ar/23 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 19 września 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1550/24 WSA w Warszawie odrzucił skargę I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 27 marca 2024 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału, pismem z 6 sierpnia 2024 r. wezwano skarżącą spółkę do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie 24 odpisów skargi, wskazanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym i złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez S. B., który pod tą skargą złożył podpis. Jednocześnie wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, informując, że kwotę tą należy uiścić w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania wysłana na adres spółki podany w skardze i po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona nadawcy. Z adnotacji poczynionych na kopercie wynika, że pierwsze awizo miało miejsce 12 sierpnia 2024 r., a zatem upływ 14-dniowego terminu na podjęcie przesyłki – 26 sierpnia 2024 r., wyznacza datę domniemania doręczenia. Do 3 września 2024 r. w Rejestrze Opłat Sądowych nie odnotowano wymaganej wpłaty, a do dnia 19 września 2024 r. nie zostały także uzupełnione braki formalne skargi. W konsekwencji powyższego, WSA w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że na kopercie zaadresowanej do W. sp. z o.o. doręczonej 27 września 2024 r. znajdowało się wezwanie z 11 września 2024 r. do usunięcia braków formalnych skargi skierowane do I. sp. z o.o. Zdaniem strony okoliczność ta oznacza, że wysłana wcześniej do I. sp. z o.o. przesyłka (dotycząca niniejszej sprawy) mogła mieć pomyloną zawartość, przez co realizacja wezwania sądu nie byłaby możliwa. Jednocześnie spółka wskazała, że przesyłka ta prawdopodobnie nie została odebrana, ponieważ pomimo systematycznego sprawdzania skrzynki odbiorczej nie odnaleziono żadnego awizo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika natomiast, że skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie spółka została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni wymienionych na wstępie braków formalnych skargi. Jednocześnie w tym samym terminie wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwaniom tym nadano rygor odrzucenia skargi. Wnosząca zażalenie spółka nie kwestionuje ani treści ani zasadności skierowanych do niej wezwań. NSA również nie dopatrzył się żadnych uchybień Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Zażalenie zostało natomiast oparte na zaprzeczeniu prawidłowego doręczenia ww. wezwań spółce. Twierdzenie spółki jakoby doręczyciel nie pozostawił awiza w jej skrzynce pocztowej nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 12 sierpnia 2024 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 20 sierpnia 2024 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 27 sierpnia 2024 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. W ocenie NSA, spółka zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji spółki prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Podkreślić zaś należy, że według stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie sądowym, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. np. wyrok NSA z 28.01.2015 r., I FSK 1029/14, oraz postanowienie NSA: z 27.09.2012 r., II OZ 811/12). Dodać należy, że okoliczność omyłkowego doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi w innej sprawie nie pozwala domniemywać, że do takiej omyłki doszło również w rozpoznawanej sprawie. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że koperta zawierająca wezwania skierowane do spółki w niniejszej sprawie została prawidłowo zaadresowana. Poza tym do złożonego zażalenia spółka nie dołączyła koperty potwierdzającej omyłkowe zaadresowanie wezwania we wskazanej przez nią sprawie o sygn. VII SA/Wa 1549/24. Na koniec zaznaczenia wymaga, że przedmiotem oceny na aktualnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego był wyłącznie fakt nieusunięcia braków formalnych skargi oraz nieuiszczenia wpisu w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło uchybienie terminu do usunięcia tych braków formalnych i fiskalnych będą przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w związku ze złożonym przez spółkę wnioskiem o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.