II GSK 868/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 122/22 w sprawie ze skargi F. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 listopada 2021 r. nr EA-b-1902/1413/21 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. M. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 grudnia 2022r., sygn. akt VI SA/Wa 122/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2023r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę F. M. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej też: "Komendant") z 5 listopada 2021r. nr EA-b-1902/1413/21 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie, uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz kwoty 17 zł. tytułem uiszczonej opłaty od udzielonego pełnomocnictwa. Oświadczył również, iż wnosi o wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zrzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6a ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz.U. z 2020r., poz. 955), polegające na błędnej wykładni tych przepisów skutkujących uznaniem, iż prawomocne skazanie posiadacza broni stanowi automatyczną podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń bez konieczności badania czy dalsze posiadanie przez niego broni będzie kreować realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych osób lub porządku publicznego, podczas gdy w takim przypadku dla cofnięcia pozwolenia na broń niezbędne jest wykazanie związku pomiędzy popełnionym czynem, za który dana osoba została skazana i cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "k.p.a."(zasada prawdy obiektywnej) oraz art. 80 k.p.a. (zasady swobodnej oceny dowodów) w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku podjęcia przez organ wszelkich możliwych czynności niezbędnych do ustalenia, czy prawomocne skazanie posiadacza broni stanowi faktyczne podstawy do cofnięcia mu pozwolenia na broń z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego, np. poprzez zwrócenie się do Prezesa Koła Łowieckiego, zwrócenie się do posiadacza broni o dokumentację medyczną w postaci orzeczenia lekarskiego i psychologicznego potwierdzające zdolność skarżącego do dysponowania bronią, powołanie biegłego celem sporządzenia opinii o stanie zdrowia skarżącego i jego zdolności do posiadania broni; b) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie oraz przekroczenie przez organ dozwolonych granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji w}4ącznie na podstawie dowodów niekorzystnych dla strony; c) art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a., poprzez działanie organu niezgodne z zasadą praworządności, w sposób stronniczy, niesprawiedliwy i nie budzący zaufania obywatela do organów postępowania, a także w sposób niezapewniający równowagi stronom postępowania, bowiem organ nie zbadał w sposób dostateczny tego, czy dalsze posiadanie przez niego broni będzie kreować realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych osób lub porządku publicznego. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Podkreślić też należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym skierowanym przeciwko wyrokowi Sądu I instancji (art. 173 § 1 p.p.s.a.). Podniesione w niej zarzuty powinny zostać skierowane pod adresem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wykazywać uchybienia w jego argumentacji odnoszącej się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, bądź błędnego przeprowadzenia kontroli postępowania przez organy, których działanie lub zaniechania było przedmiotem zaskarżenia. W przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest istotna z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z 13 października 2017r.,sygn. akt II FSK 1445/17). W rozpoznawanej sprawie sposób zredagowania zarzutów naruszenia prawa prowadzi do wniosku, że odnoszą się one wprost do działań organu. Zauważyć w tym miejscu wypada, że sądowa kontrola postępowania administracyjnego prowadzona jest w oparciu o przepisy p.p.s.a. Wobec tego to właśnie przepisy tej ustawy mogą zostać naruszone przez Sąd administracyjny I instancji. Takie przepisy nie zostały jednak wskazane w rozpoznawanym środku prawnym. Mając jednak na uwadze treść uchwały NSA z 26 października 2009r. I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010/1/1, s. 38/39), w której Sąd stwierdził, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, zasadnym było odniesienie się również do tak wadliwie skonstruowanych zarzutów kasacyjnych. W rozpoznawanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, stwierdził, że decyzja ta nie została wydana z naruszeniem prawa, co skutkowało oddaleniem skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że jednym z warunków koniecznych skuteczności zarzutów nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego jest powiązanie tego zarzutu z okolicznościami istotnymi z punktu widzenia prawa materialnego. W niniejszej sprawie należało zatem najpierw ustalić, czy podniesione w zarzutach procesowych okoliczności są istotne z punktu widzenia przesłanek materialnoprawnych zawartych w hipotezie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz U. z 2020r., poz. 955 ze zm.). Przypomnieć należy, że F. M. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z 19 sierpnia 2020r., sygn. akt [...] (utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z 26 stycznia 2021r., sygn. akt [...]) - został uznany winnym popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 300 § 2 k.k. i skazany na karę pięciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat próby. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Na wstępie należy skonstatować, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku stwierdzenia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 1999r. o broni i amunicji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 marca 2011r., sygn. akt II OSK 976/17). Odnosząc się do argumentacji, na której oparte są zarzuty materialne i procesowe skargi kasacyjnej, należy podnieść, że w niniejszej sprawie zastosowanie miał stan prawny obowiązujący od daty wejścia w życie noweli art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Aktualne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostało nadane przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U., Nr 38, poz. 195). W poprzednim stanie prawnym, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 miał następujące brzmienie: "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Jak przyjęto w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009r., sygn. akt II OPS 4/09 "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.)". Zauważyć zatem należy, że nawet w poprzednim, nie tak jednoznacznym brzmieniu przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń, a w konsekwencji także przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, polegającej na skazaniu za przestępstwo umyślne, fakt skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, według przywołanej uchwały, uprawniał organ do jego cofnięcia. Według zaś brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustalenie, że dana osoba została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe jest równoważne stwierdzeniu, że osoba ta stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018r., sygn. akt II OSK 1375/16, wyrok NSA z 13 marca 2011r., sygn. akt II OSK 976/17). Zarzut skarżącego kasacyjnie opiera się na założeniu, że w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zawarte zostały dwie przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń i konieczne jest odrębne wykazanie związku pomiędzy popełnionym czynem, za który dana osoba została skazana i cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie znajduje uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej cytowany przepis nie wymaga odrębnego wykazania związku pomiędzy popełnionym czynem, za który dana osoba została skazana i cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przeciwnie, art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w sposób jednoznaczny wskazuje, że zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stwarza osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Związek ten wynika zatem bezpośrednio z przepisu prawa (por. wyroki NSA z: 8 marca 2016r., sygn. akt II OSK 1659/14, 10 listopada 2015r., sygn. akt II OSK 552/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zauważyć należy ponadto, że w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy ustawodawca po sformułowaniu "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" użył znaku interpunkcyjnego w postaci dwukropka. Po tym znaku zawarte zostały sformułowania: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia." Główną funkcją dwukropka jest wprowadzenie wyodrębnionej partii tekstu. Może to być wyliczenie, wyszczególnienie, cytat, uzasadnienie, wynik, wyjaśnienie. Dwukropka nie należy uważać za znak oddzielający lecz wyodrębniający jakiś fragment, który wynika z tekstu wcześniejszego (Wielki słownik ortograficzny PWN z zasadami pisowni i interpunkcji pod redakcją prof. Edwarda Polańskiego., str. 144). Część zdania znajdująca się po dwukropku nie może być więc traktowana jako zdanie złożone współrzędnie, to jest zdanie składające się ze zdań pojedynczych niezależnych od siebie. Ponieważ po sformułowaniu "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" znajduje się dwukropek to tej części zdania, która znajduje się po tym znaku interpunkcyjnym nie można uznać za zdanie niezależne. Tylko wówczas, gdyby w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji zastosowano formułę zdania złożonego współrzędnie można byłoby mówić o tym, że w przepisie tym zawarte zostały dwie niezależne od siebie przesłanki odebrania pozwolenia na posiadanie broni. Taka sytuacja w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji nie występuje. W sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie skazany został prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo nie było podstaw do dokonywania przez organ administracji ustaleń w kwestii spełnienia przez skarżącego kasacyjnie przesłanki udzielenia pozwolenia na posiadanie broni jaką jest zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie było też podstaw do prowadzenia przez organ administracji postępowania dowodowego w celu podważenia ustawowego domniemania, że skarżący kasacyjnie spełnia warunki do uznania go za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Kwestię tę jednoznacznie przesądził ustawodawca wprowadzając w ustawie domniemanie, które jest domniemaniem niewzruszalnym (tak wyrok NSA z 6 kwietnia 2017r., sygn. akt II OSK 2531/15). Mając zatem na względzie fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne, bezzasadne są zarzuty niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nie podjęcia czynności w celu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które przeprowadzono zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc zrealizować zasadę prawdy obiektywnej, a tym samym wypełnić zobowiązanie płynące z nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy uznać uwzględnienie wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów i okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Stwarza to w sposób oczywisty konieczność uzasadnienia zajętego stanowiska, aby wyraźnie z niego wynikało, że zostało ono oparte na prawidłowo zrealizowanej zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a nie ma charakteru rozstrzygnięcia dowolnego. Okolicznością bezsporną i niekwestionowaną w sprawie jest, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z 19 sierpnia 2020r., sygn. akt [...] (utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z 26 stycznia 2021r., sygn. akt [...]) - został uznany winnym popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 300 § 2 k.k. i skazany na karę pięciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat próby. Wyrok Sądu powszechnego oraz jego odpisy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że organ zaskarżone rozstrzygnięcie w całości oparł na pozostających w porządku prawnym przepisach ustawy o broni i amunicji i przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Powołany przepis statuuje zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Oznacza to, że uzasadnienie decyzji winno spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Oceniane decyzje nie naruszają standardu wynikającego z tego przepisu. Zgodnie zaś z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ administracji nie naruszył wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, zasadnie wskazując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Okoliczności tych skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną uznając zarzuty w niej zawarte za nieuzasadnione. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 19 listopada 2012r., sygn. akt II FPS 4/12, orzeczenia.nsa.gov.pl) w wysokości 240 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r., poz. 1936).