I SAB/Sz 12/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Inne do rozpoznania pkt 4, pkt 6, pkt 7 wniosku J. P. z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Inne w rozpoznaniu pkt 4, pkt 6, pkt 7 wniosku J. P. z dnia [...] maja 2023 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Inne na rzecz skarżącego J. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 8 maja 2023 r. J. P. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") na podstawie art, 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji: 1.Na jakim stanowisku zatrudniony jest J. P. w W. w S. ? 2.W jaki sposób J. P. zdobył zatrudnienie w W. w S. ? Jak wyglądał proces rekrutacji? [...] dokumenty przedłożył J. P. przy ubieganiu się o stanowisko? Wnioskuje o ich kserokopię. [...] wyniosło wynagrodzenie netto J. P. w poszczególnych miesiącach od momentu zatrudnienia z tytułu pełnienia funkcji w W. w S. wraz ze wszelkimi dodatkami do wynagrodzeń? Wnioskuję o informację z uwzględnieniem ostatniego pełnego miesiąca. 5.W jakich godzinach J. P. wykonuje pracę w W. w S. ? 6.W jakich dniach od momentu zatrudnienia J. P. przebywał na urlopie lub innym rodzaju absencji w pracy? Wnioskuję o kserokopie potwierdzającą absencję. [...] o kserokopię umowy o pracę zawartej między J. P. a W. w S. . ' 8.C. J. [...] przysługuje samochód służbowy? Jeśli tak to proszę o wskazanie marki, modelu oraz nr rejestracyjnego pojazdu. Formę udostępnienia informacji Wnioskodawca określił jako papierową na adres korespondencyjny widoczny w nagłówku wniosku. W. w S. (dalej: "Fundusz", "Organ") w piśmie z dnia [...] maja 2023 r., znak sprawy [...] działając na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w odpowiedzi na pytania wskazał, że: ad.l - żądana informacja jest zamieszczona na stronie BIP [...] w S. ([...]), ad.2 - żądana informacja jest zamieszczona na stronie BIP [...] w S. ([...]), ad.3 - dokumenty, które przedłożyła wskazana osoba ubiegając się o zatrudnienie w [...] w S. są wyszczególnione w ogłoszeniu "Dyrektor [...] w K. (cały etat) [...]" z dnia 2022-12-15, (CV, list motywacyjny, zgoda na przetwarzanie danych osobowych, dyplom ukończenia studiów wyższych, dokumenty potwierdzające wymagany staż pracy, informacje o niekaralności, potwierdzenie uprawnień do kierowania pojazdami kat.B). Dokumenty złożone w procesie rekrutacyjnym nie są dokumentami urzędowymi, lecz są dokumentami prywatnymi i nie stanowią informacji publicznej, ad.4 i ad.7 - żądane informacje / dokumenty nie stanowią informacji publicznej, o której mowa w art. 1 u.d.i.p., albowiem osoba której dotyczą nie pełni funkcji publicznej, ad.5 - wskazana osoba pracuje 8 godzin w godzinach wymaganych Regulaminem Pracy, tj. pomiędzy 07:00-16:00 od poniedziałku do piątku, ad.6 - żądana informacja nie jest informacją publiczna w rozumieniu udip., ad.8 - wskazanej osobie przysługuje samochód służbowy, który został przekazany na podstawie umowy użytkowania samochodu służbowego zawartej dnia [...] grudnia 2022r. w S.. [...] nr rej. [...] [...] Działając w imieniu skarżącego pełnomocnik na podstawie art. 3 § 2 pkt. 8, art. 50 § 2, art. 52 § 1 i 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1649, dalej: "p.p.s.a.") wniósł skargę na bezczynność Funduszu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając mu naruszenie: - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie prawa do swobodnego wyrażania opinii, obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek J. P. informacji podlegającej udostępnieniu w zakresie punktu 4, 6 i 7 i częściowo punktu 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 sierpnia 2023 roku, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek w zakresie punktu 4, 6 i 7 i częściowo 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 sierpnia 2023 roku, - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji publicznej lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie w zakresie punktów 4, 6 i 7 i częściowo 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 sierpnia 2023 roku, - art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niezasadną i bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznych w zakresie punktów 4, 6 i 7 i częściowo 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 sierpnia 2023 roku, - art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. poprzez niemającą podstaw prawnych i faktycznych odmowę udostępnienia informacji publicznych określonych w punktach 4, 6 7 oraz częściowo punktu 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 sierpnia 2023 roku, - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez całkowicie bezzasadne przyjęcie, że zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznych w zakresie żądanych informacji w punktach 4,6 i 7 i częściowo w punkcie 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 sierpnia 2023 roku z uwagi na wzgląd na prywatność osoby fizycznej i bezpodstawne uznanie, że informacje odnośnie absencji, treści umowy o pracę i uposażenia dyrektora funduszu pobierającego wynagrodzenie z publicznych środków i zatrudnionego przez państwową osobę prawną nie podlegają udostępnieniu. Mając powyższe na uwadze, Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Prezes Fundusz dopuścił się bezczynności, zobowiązanie Prezesa Zarządu W. w S. do załatwienia sprawy w zakresie punktów 4, 6 i 7 oraz częściowo trzeciego odnośnie kserokopii dokumentacji przedłożonych przez P. J. [...] przy ubieganiu się o stanowisko pracy w W. w S. (obecnie stanowisko Dyrektora Funduszu) niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że w niniejszej sprawie Organ nie dopuścił się bezczynności gdyż w ustawowym terminie udzielił Wnioskodawcy odpowiedzi na jego wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest częściowo uzasadniona. Przedmiotem sporu w sprawie jest rozstrzygnięcie, czy informacja o wynagrodzeniu, przebywaniu na urlopie, absencji, umowie o pracę, kopii dokumentów złożonych przy ubieganiu się o stanowisko przyznanym pracownikom samorządowym niepełniącym funkcji publicznej, którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie tej informacji stanowi (bądź nie stanowi) informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Organu żądana informacja dotycząca absencji, treści umowy o pracę i uposażenia dyrektora funduszu jako nie dotycząca osoby pełniącej funkcje publiczne nie stanowi informacji publicznej a nawet gdyby dotyczyły osoby sprawującej funkcje publiczne to podlegałaby ograniczeniu udostępnienia, z kolei dokumenty złożone przy ubieganiu się o stanowisko są dokumentami prywatnymi, a zatem w sprawie wystarczające było poinformowanie skarżącego. Natomiast, zdaniem Skarżącego przedmiotowa informacja stanowi informację publiczną. Mając tak zakreślony przedmiot sporu w sprawie wskazać należy, że prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne to jedno z podstawowych praw i wolności politycznych wymienionych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie tego prawa, zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ta konstytucyjna zasada znalazła swoje odzwierciedlenie w przepisach art. 1 i art. 2 u.d.i.p., stwierdzających m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu, a każdy jest uprawniony do uzyskania informacji publicznej bez potrzeby wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przepis art. 6 u.i.d.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Należy przy tym pamiętać, że jest to katalog otwarty, co wynika z użycia na jego wstępie słów "w szczególności". Dlatego też określenie, czy jakaś informacja jest informacją publiczną nie może sprowadzać się do tego, czy informacja ta odpowiada literalnie zapisowi któregoś z punktów art. 6 u.d.i.p. Przechodząc zatem do oceny, czy żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej w polskim porządku ma bardzo szeroki charakter. W orzecznictwie, za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., II SAB/Lu 19/06, WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., V SA/Wa 221/04 oraz postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., II SAB/Bk 36/08). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. c) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f). Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p. stanowi o udostępnieniu informacji publicznej o majątku publicznym, w szczególności o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skoro wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym nagrody) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, to co do zasady, informacja o wysokości takich należności przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników organu jednostki, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dane te bowiem mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) oraz ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h). Nie można przy tym pominąć, że stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 maja 2014 r., II SA/Rz 248/14 oraz z dnia 9 lipca 2015 r., II SAB/Rz 45/15, NSA z: 14 lutego 2020 r., I OSK 578/19; 10 grudnia 2019 r., I OSK 240/19; 26 czerwca 2019 r., I OSK 3451/18; 19 czerwca 2019 r., I OSK 2929/17; 19 czerwca 2019 r., I OSK 2737/17; 16 kwietnia 2019 r., I OSK 1705/17; 14 października 2019 r., I OSK 4205/18; 5 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 840/17; 28 listopada 2017 r., I OSK 1432/17; 28 lipca 2017 r., I OSK 1775/16; 21 listopada 2018 r., I OSK 2945/16, z 17 września 2020 r. sygn. I OSK 562/19).). Obowiązkiem organu jest zatem udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeżeli nie wyraził on zgody na udzielenie takiej informacji. W niniejszej sprawie Skarżący zwrócił się m.in. o udostępnienie informacji o wysokości wynagrodzenia, okresu absencji, przebywaniu na urlopie, umowy o pracę z tytułu zatrudnienia w [...] wskazanej imiennie osoby pełniącej funkcje Dyrektora Funduszu Biura w K.. W świetle powyższych przepisów wnioskowane informacje stanowią niewątpliwie informację publiczną – informację dotycząca funkcjonowania i dysponowania majątkiem publicznym podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), jak i funkcjonowania danej jednostki. Organ uznał, że osoba ta nie należy do pełniących funkcje publiczne, bowiem nie jest osobą decyzyjną, jedyną osobą decyzyjną jest Prezes Funduszu. Kwestią sporną wymagającą przesądzenia w rozpoznawanej sprawie było to, czy zasadnie organ uznał, że osoba ta nie pełni funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ustawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zdefiniował pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną, posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wyroki NSA z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14, z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 33/17). Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest posiadanie prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji (nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć) w tej materii (por. wyrok NSA z 15 listopada 2013r. sygn. akt I OSK 1044/13). Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję. W doktrynie spostrzeżono, że nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17). Odnosi się to w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego np. do kontrahentów zawierających umowy z podmiotami publicznymi (wyroki NSA z 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2499/13, z 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 213/14); wyrok SN z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12). Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14). Dominujące orzecznictwo sądów administracyjnych skłania się za szeroką wykładnią pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, taki też pogląd reprezentuje Sąd w rozpoznawanej sprawie. Przyjmuje się generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 125/11). Tym samym "funkcja publiczna" jest postrzegana przez pryzmat oceny społecznej, oddziaływania na sferę publiczną. Można zatem założyć, że ustawodawca pojęcie funkcji publicznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) wiąże z pojęciem "sprawy publicznej" (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), gdyż w tym kontekście funkcja publiczna oznacza oddziaływanie na sprawy publiczne. Nie oznacza to wszak utożsamienia tych pojęć, lecz ich komplementarną interpretację. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcje publiczne" obejmuje każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 ustawy zasadniczej, nie uchybiając art. 51 ust. 1 i art. 47 Konstytucji RP, a zatem znajduje dodatkową podstawę w wykładni prokonstytucyjnej. Co więcej, taka wykładnia pozwala zapewnić efektywny dostęp do informacji publicznej służący transparentności działania władzy publicznej także w warunkach jej styku ze sferą prywatną, a zatem wpisuje się w normę zawartą w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14). Godzi się bowiem zauważyć, że ograniczenie dostępności informacji publicznej jest wyjątkiem od zasady (por. ust. 1 i 3 art. 61 Konstytucji RP), a ewentualne wątpliwości w tej mierze należało przesądzać na rzecz zasady jawności (por. wyroki NSA z 18 marca 2015 r., sygn. I OSK 951/14, z 14 lipca 2020 r. sygn. I OSK 2842/19). Zauważyć także należy, że interpretacji pojęć użytych w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK - A 2006/3/30). Trybunał stwierdził m.in., że analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa z art. 61 ust. 1, a więc nie może budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więziami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu cytowanego przepisu są nie tylko osoby działające w sferze imperium, ale również te, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Zdaniem Trybunału nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Trybunał zaznaczył, że nie każdy pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. TK dostrzegł, że trudno byłoby stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Spod zakresu funkcji publicznej TK wykluczył takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Należy też zauważyć, że pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną na gruncie u.d.i.p. nie zawęża się do definicji tego pojęcia zawartej w Kodeksie karnym (art. 115 § 19). Po pierwsze, Kodeks karny jest regulacją podstawową dla norm prawa karnego, nie zaś administracyjnego. Po drugie, racjonalny ustawodawca nie zawarł w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odesłania do definicji ww. pojęcia ujętej w Kodeksie karnym, gdy tymczasem uczynił to względem pojęcia funkcjonariusza publicznego w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Przyjmując zatem racjonalność działania ustawodawcy założyć należy, że jego wolą było nadanie pojęciu "osób pełniących funkcje publiczną" autonomicznego znaczenia na gruncie u.d.i.p. Spostrzeżenie to koresponduje ze stanowiskiem doktryny, zgodnie z którym przepisy zarówno Kodeksu karnego, dokonują autonomicznie, jedynie na potrzeby wewnętrznej treści tego aktu normatywnego, definiowania omawianej kategorii podmiotowej, w konsekwencji czego użyte w określonym w nich znaczeniu pojęcia mogą stanowić zaledwie wskazówką interpretacyjną dla ustalenia desygnatów nazwy "osoba pełniąca funkcję publiczną", użytej w u.d.i.p. (zob. J. Uliasz, Prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne, "Samorząd Terytorialny" 2013, nr 3, s. 58). Tym niemniej w okolicznościach sprawy, w kontekście stanowczego twierdzenia Organu, że tylko Prezes Funduszu jest osobą pełniącą funkcję publiczną, warto wskazać, że według art. 115 § 19 k.k. osobą pełniącą funkcję publiczną jest między innymi każda osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę (...). Z kolei za pracowników na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, w orzecznictwie sądów administracyjnych, uważa się szeregowych pracowników nieposiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. obsługa biurowa, informatyczna, utrzymanie czystości, sekretarka, kucharka, kierownik administracyjny szkoły odpowiadający za pracę personelu obsługowego i administracyjnego). Resumując powyższe wywody, Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę nie ma wątpliwości, że nie jest trafne stanowisko wyrażone przez Organ, iż osobą pełniącą funkcje publiczne w Funduszu jest jedynie Prezes Zarządu, natomiast wszyscy pozostali pracownicy, w tym wskazany we wniosku Skarżącego, nie pełni takich funkcji publicznych, co wynika, zdaniem Sądu np. z Regulaminu Organizacyjnego Funduszu stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Rady Nadzorczej [...] w S. z dnia [...] listopada 2021 r. Z pewnością nie może wynikać to wyłącznie z tego, że Prezes "ma kompetencje decyzyjne w Spółce, prowadzi jej sprawy i reprezentuje Spółkę". Z przedłożonego zakresu czynności Dyrektora Biura w K. tj. J. P. (którego dotyczy wniosek o udzielnie informacji publicznej), którego Bezpośrednim przełożonym jest Prezes Zarządu (PZ) wynika, że należą do tego zakresu następujące zadania i wynikające z nich obowiązki oraz uprawnienia i zakres odpowiedzialności: I. Zakres obowiązków: 1. Nadzór nad prawidłowym funkcjonowaniem podległych komórek organizacyjnych Biura w K. i w Punkcie Obsługi Osób Fizycznych w S.. 2. Nadzór nad prawidłowym funkcjonowaniem Zespołu ds. Doradztwa [...] Biura w K., w tym wydawanie poleceń i koordynowanie prac Doradców [...] Biura w K., po uprzednim ich uzgodnieniu i zaakceptowaniu przez Prezesa Zarząd Funduszu. 3. Aktualizacja zakresów czynności podległych pracowników. 4. Opiniowanie propozycji wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy oraz koordynowanie jej wdrażania. 5. Opracowywanie we współpracy z Kierownikami Zespołów, Koordynatorem Zespołu oraz Głównym Księgowym projektów: strategii działania [...], kryteriów wyboru przedsięwzięć, listy przedsięwzięć priorytetowych, nadzór nad opracowywaniem rocznych planów działalności oraz innych dokumentów programowych (np. wieloletnich planów i programów). 6. Współpraca z N. w zakresie realizacji wspólnych programów, w tym nadzór nad tworzeniem regulaminów programów i konkursów wraz z kryteriami oceny. 7. Prowadzenie bieżącej polityki informacyjnej w zakresie możliwości dofinansowania projektów finansowych ze środków krajowych i zagranicznych. 8. Współpraca z samorządem województwa, wojewódzkimi funduszami ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz [...] w ramach uzgodnień z Prezesem Zarządu. 9. Bieżąca współpraca z bankami, z którymi Fundusz zawarł umowy, w szczególności w zakresie dopłat do oprocentowania kredytów. 10. Koordynowanie prac związanych z załatwianiem przez właściwe merytorycznie komórki organizacyjne skarg i wniosków wpływających do Funduszu oraz prowadzenie ich rejestru i zbioru. 11. Koordynowanie działań związanych z przeprowadzanymi w Funduszu kontrolami/audytami zewnętrznymi i nadzór nad realizacja zaleceń pokontrolnych. 12. Opracowywanie wniosków i informacji na posiedzenie Zarządu oraz Rady Nadzorczej w zakresie prowadzonych spraw. 13. Nadzór nad zapewnieniem prawidłowej archiwizacji dokumentów w terminach przewidzianych odpowiednimi przepisami (przechowywanie dokumentów oraz przekazywanie do Archiwum Zakładowego). 14. Potwierdzanie dokumentów za zgodność z oryginałem lub za zgodność z kopią związanych ze sprawami obsługiwanymi przez Fundusz. 15. Reprezentowanie Funduszu na zewnątrz w porozumieniu z Prezesem Zarządu, w tym kontakt z mediami orz udzielanie informacji o działalności [...]. 16 Wykonywanie innych zadań zleconych przez Zarząd. II. Zakres uprawnień: Pracownik uprawniony jest do: 1. Prezentowania oficjalnych stanowisk i opinii. 2. Przeprowadzenia rozmów wstępnych z potencjalnymi Beneficjentami i dokonywania wstępnej kwalifikacji zadań do dofinansowania ze środków [...]. III. Zakres odpowiedzialności: Pracownik odpowiedzialny jest za: 1. Bieżące i zgodne z przepisami, rzetelne wykonywanie obowiązków zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i ustalonymi terminami. 2. Organizowanie pracy na powierzonym stanowisku w sposób zapewniający właściwe wykonywanie zadań. 3. Zachowanie tajemnicy służbowej. 4. Bieżące informowanie Prezesa Zarządu o wynikach realizowanych zadań. 5. Przestrzeganie zasad określonych w Kodeksie Etyki Pracowników Funduszu. 6. Przestrzeganie przepisów wynikających z Regulaminu Pracy. 7. Przestrzeganie przepisów BHP. . 8. Prawidłowe zabezpieczenie powierzonego sprzętu biurowego oraz dokumentów. IV. Zakres zastępstwa: Zastępstwo podczas nieobecności P. J. [...] pełni wyznaczony przez Prezesa Zarządu pracownik. Dokonując oceny charakteru działań J. P. należy odwołać się do ww wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który to pogląd podziela Sąd w tej sprawie, że sprawowanie funkcji publicznych wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie (odpowiednio innym podmiocie) i wskazanie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, winno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej (wykonującej zadania publiczne) realizuje w pewnym zakresie nałożone na instytucję zadania publiczne. Chodzi o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być jedynie osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Takim osobami będą bowiem także osoby, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a zatem osoby pełniące takie stanowiska, na których podejmuje się działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub która łączy się co najmniej z przygotowaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Powyższe oznacza, że w Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej dysponujący środkami publicznymi osobami pełniącymi funkcje publiczne, w rozumieniu art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. będzie nie tylko Prezes Funduszu ale także inni pracownicy, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, związanych z wykonywaniem funkcji publicznej. W konsekwencji osoby takie należy zaliczyć do osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. Przekładając te teoretyczne wywody na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, zarówno sądowych, jak i administracyjnych. Podstawą orzekania przez sąd jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego, przy czym sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów (art. 106 § 3 p.p.s.a.) - por. Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2013, teza 2 do art. 133. Oznacza to również, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Konieczne jest jednak uzupełnienie, że rozpoznając skargę na bezczynność organu, sąd orzeka z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy ustalonego w dniu wydania orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 1986 r., sygn. akt IV SAB 8/86 (ONSA 1986/2/50; uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i wsa 2009/4/63). Dodać jeszcze trzeba, że u.d.i.p., jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów K.p.a. jedynie w art. 16 ust. 2, a więc należy wyłączyć stosowanie przepisów tego Kodeksu do faz poprzedzających wydanie decyzji. W konsekwencji, w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego nie może nawiązywać do przepisów K.p.a. o postępowaniu dowodowym. Podmiot zobowiązany prowadzi czynności procesowe stanowiące postępowanie wyjaśniające. Bez tych czynności nie byłaby przecież możliwa ocena, czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Czynności te nie są oparte o przepisy K.p.a. regulujące postępowanie dowodowe, ale podlegają one, w ramach art. 133 § 1 p.p.s.a., kontroli sądu administracyjnego. Skoro zaś ustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezależnie od obowiązków organu wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i tak ostatecznie spoczywa na sądzie rozpoznającym skargę na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej. W związku z tym obowiązkiem Sądu jest kontrola rezultatów postępowania wyjaśniającego oraz zebranie wszelkich dowodów koniecznych dla oceny, czy żądana informacja, w odniesieniu do zaskarżonej części ma charakter informacji publicznej. Warunkiem koniecznym jest ustalenie, na podstawie materiału dowodowego, zakresu obowiązków J. P. (por. pkt 5.3.2 in fine uzasadnienia prawnego wyroku TK z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006/3/30; pkt 10.2 uzasadnienia prawnego wyroku TK z dnia 12 maja 2008 r., sygn. akt SK 43/05, OTK-A 2008/4/57). Następnie należy dokonać kwalifikacji prawnej obowiązków J. P. przez pryzmat stanowiska zajmowanego przez tego pracownika, z punktu widzenia art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p., pamiętając, że katalog zawarty w art. 6 ust. 1 tej ustawy nie ma, w zakresie definiowania pojęcia informacji publicznej, charakteru wyliczenia zamkniętego. W związku z powyższym Sąd uzupełnił akta sprawy o dokumenty potwierdzające zakres czynności dot. J. P. w W. [...]. Zdaniem Sądu analiza powyższego zakresu czynności pracownika pozwala stwierdzić, że J. P. nie wykonywał w okresie zatrudnienia wyłącznie czynności o charakterze technicznym. Do jego obowiązków należało bowiem Opiniowanie propozycji wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy oraz koordynowanie jej wdrażania - pkt 4 zakresu czynności; opracowywanie we współpracy z Kierownikami Zespołów, Koordynatorem Zespołu oraz Głównym Księgowym projektów: strategii działania [...], kryteriów wyboru przedsięwzięć, listy przedsięwzięć priorytetowych, nadzór nad opracowywaniem rocznych planów działalności oraz innych dokumentów programowych (np. wieloletnich planów i programów) - pkt 5 zakresu czynności; współpraca z [...] w zakresie realizacji wspólnych programów, w tym nadzór nad tworzeniem regulaminów programów i konkursów wraz z kryteriami oceny - pkt 6 zakresu czynności; prowadzenie bieżącej polityki informacyjnej w zakresie możliwości dofinansowania projektów finansowych ze środków krajowych i zagranicznych. - pkt 7 zakresu czynności; koordynowanie prac związanych z załatwianiem przez właściwe merytorycznie komórki organizacyjne skarg i wniosków wpływających do Funduszu oraz prowadzenie ich rejestru i zbioru – pkt 10 zakresu czynności; koordynowanie działań związanych z przeprowadzanymi w Funduszu kontrolami/audytami zewnętrznymi i nadzór nad realizacja zaleceń pokontrolnych – pkt 11 zakresu czynności; Nadzór nad zapewnieniem prawidłowej archiwizacji dokumentów w terminach przewidzianych odpowiednimi przepisami (przechowywanie dokumentów oraz przekazywanie do Archiwum Zakładowego) pkt 13 zakresu czynności; potwierdzanie dokumentów za zgodność z oryginałem lub za zgodność z kopią związanych ze sprawami obsługiwanymi przez Fundusz pkt 14 zakresu czynności; reprezentowanie Funduszu na zewnątrz w porozumieniu z Prezesem Zarządu, w tym kontakt z mediami orz udzielanie informacji o działalności [...] pkt 15 zakresu czynności/ Z tego względu w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany dokonał wadliwej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stwierdzając, że J. P. zajmuje stanowisko pomocnicze. Już same cechy chociażby wynikające z nazwy stanowiska - Dyrektora Biura wskazują na co najmniej domniemanie, że jest to osoba, zajmujące kierownicze stanowisko w Funduszu, a nie wykonujące funkcje techniczne. W ponownym postępowaniu Organ uwzględni powyższy pogląd Sądu, że konkretny zakres obowiązków J. P. wiąże się z pełnieniem funkcji publicznych. Zatem uzasadnione jest żądanie udostępnienia informacji o wynagrodzeniu, zawartej umowy o pracę. Uzasadnione jest także żądanie udostępnienia informacji, co do przebywania na urlopie, absencji J. P.. W istocie brak udzielenia informacji oparty był o błędne uznanie, że J. P. nie pełni funkcji publicznej. Organ co do zasady nie kwestionował okoliczności obowiązku udzielenia informacji w sytuacji pełnienie przez osobę funkcji publicznej. Wobec wykazania, że J. P. taką funkcję publiczną pełni obowiązkiem Organu jest udzielenie żądanej informacji za czym przemawia powołane przez Organ orzecznictwo (por. NSA w wyroku z dnia 24.03.2022r. sygn. akt III OSK 1130/21, WSA w Kielcach, z dnia 23.06.2021r. sygn. akt II SAB/Ke 74/21 stwierdził). Sąd podzielił natomiast stanowisko Organu, że wnioskowane informacje, w postaci kopii złożonych dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek określonych w procesie rekrutacyjnym nie są dokumentami urzędowymi, lecz są dokumentami prywatnymi, które nie stanowią informacji publicznej. Informacją publiczną jest informacja o faktach, zdarzeniach lub określonych stanach faktycznych jeżeli dotyczy spraw publicznych. informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Jednak należy odróżnić informację publiczną od jej nośnika, jakim jest dokument prywatny i wskazać, że o ile udostępnieniu lub odmowie udostępnienia podlegają informacje publiczne to nie jest informacją publiczną nośnik w formie papierowego dokumentu prywatnego (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt: I OSK 683/09, z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt II GSK 459/07). Organ administracji publicznej rozpoznając wniosek Skarżącego związany był jego treścią. Skarżący jak wynika ze sformułowań wniosku żądał kserokopii złożonych przez J. P. dokumentów prywatnych, które jak słusznie uznał Organ nie stanowią informacji publicznej. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji – co nie dotyczy przedmiotowej sprawy bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną – jak przyjął zasadnie Organ w niniejszej sprawie (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21). Z tych wszystkich względów zarzut naruszenia prawa materialnego uznać należy, w tym przypadku za nieuzasadniony. Nieusprawiedliwione są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku. Mając powyższe na uwadze organ będący adresatem wniosku Skarżącego, pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z dnia 8 maja 2023 r. w zakresie jego pkt 4, pkt 6. pkt 7. Mając to na uwadze należało, zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązać organ do rozpatrzenia w tym zakresie żądania wniosku Skarżącego, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek lekceważenia wniosku Skarżącego i braku woli załatwienia tej sprawy przez organ. Organ rozpoznał i odpowiedział Skarżącemu na jego wniosek w piśmie z 23 sierpnia mylnie jednak przyjmując, że w sprawie mamy do czynienia z informacją dotyczącą osoby nie pełniącej funkcji publicznej a zatem nie stanowiącą informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w pkt II sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz Skarżącego kwoty składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl