I SA/Kr 60/23

SENTENCJA |Sygn. akt I SA/Kr 60/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r., sprawy ze skargi P.S. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia 3 listopada 2022 r. nr 367/OR06/22 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2021 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w Krakowie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania P.S. (dalej: dalej: Strona, Skarżący) decyzją z dnia 3 listopada 2022 r. nr 367/OR06/22 utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Krakowie (dalej: Kierownik, organ I instancji) z dnia 21 lipca 2022 r. nr 0104-2022-006584, którą Kierownik odmówił przyznania Stronie: "1. Jednolita Płatność Obszarowa - 2021 i nakładam sankcję w wysokości 1 740,80 zł. Kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. 2. Płatność za zazielenienie - 2021 3. Płatność redystrybucyjna - 2021 i nakładam sankcję w wysokości 658,81 zł. Kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych." Płatności dla Strony odmówiono z uwagi na uniemożliwienie przeprowadzenia przez Stronę inspekcji terenowej działek wskazanych we wniosku. Od decyzji tej Strona wniosła odwołanie, w którym wskazała: "Decyzja o odmowie przyznania i zastosowania sankcji jest oparta o nieprawdziwe przesłanki. Organ podaje, że nie był w stanie przeprowadzić kontroli na terenie wnioskowanych działek w związku z ich nie udostępnieniem. Twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami, jest to jedynie gołosłowne i nie zgodne z faktami oświadczenie urzędu. Pracownicy organu najprawdopodobniej wyczerpali znamiona przestępstwa gdyż w decyzji wydanej podane są nieprawdziwe okoliczności. Kierownik biura powiatowego nie dopełnił spoczywających na nim obowiązków służbowych, gdyz na podstawie nierzetelnej informacji wydał wadliwą decyzję. Kwestie te zostaną rozstrzygnięte w postępowaniu karnym przez właściwą prokuraturę, na wskutek złożonego przez stronę doniesienia. Rok rocznie organ kontrolował obszary wskazane przez stronę i nigdy dla tych czynności obecność strony nie była wymagana. Obszary zgłoszone do dopłat są ogólnodostępne, nieogrodzone. Nie ma żadnego problemu z dokonaniem jakichkolwiek czynności kontrolnych. Nie jest oparte na prawdzie twierdzenia jakoby istniały jakiekolwiek trudności w dostępie do wskazanych obszarów. Jedynym obszarem, który mógł stanowić problem dla kontrolujących to obszar B (1,06 ha) gdyż od ul. [...] nie ma do niego dostępu, ale dostęp jest od strony południowej, wystarczy przejść ścieżką przez [...] . Niezrozumiałym jest również, że jeżeli pracownicy organu napotkali jakieś trudności w dostępie nie poinformowali o tym strony ani telefonicznie, ani pisemnie. Wydaje się, że pracownicy organu bez żadnej uzasadnionej przesłanki nie przystąpili do czynności kontrolnych. Strona podejrzewa, że jest to celowe działanie mające znamiona szykanowania. Poza prawne działania organu spowodowane są corocznym sporem w zakresie złośliwego i niezasadnego odmawiana przez organ należnych rolnikowi dopłat. Każdego roku organ kwestionuje zgłoszenie strony i co rok sprawa trafia do sądu. Do dnia dzisiejszego żadna sprawa nie został przez sąd prawomocnie rozstrzygnięta. Reasumując, nie jest prawdą jakoby czynności kontrolne zostały przerwane przez stronę. Twierdzenie to jest oczywistą nieprawdą. Organ w uzasadnieniu decyzji nie przedstawił stronie jakiegokolwiek dowodu na przytaczaną okoliczność. Należy przyjąć, że to również jest celowe działanie, które w intencji organu ma uniemożliwić stronie sporządzenia uzasadnienia w oparciu o fakty. Zachowanie tego typu jest godne potępienia, gdyż pracownicy organu doskonale wiedzą, że postępowanie wobec strony winno cechować się transparentnością, jawnością, decyzja powinna być w sposób jasny i oczywisty uzasadniona, a dowody w sprawie winny być stronie postępowania ujawnione, tak aby mogła skorzystać w pełni ze swego prawa do skutecznego odwołania." Na podstawie tej argumentacji Strona wniosła o uchylenie decyzji i jej zmianę poprzez przyznanie wnioskowanych dopłat w pełnej ich wysokości. Dyrektor w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia 3 listopada 2022 r. po przytoczeniu przepisów dotyczących przyznawania płatności objętych decyzją organu I instancji, stwierdził, że w "dniu 11.03.2022 r. organ odwoławczy zlecił wykonanie kontroli terenowej na działkach strony. Zlecenie ww. kontroli było uzasadnione tym, że na dzień wystawienia ww. zlecenia organy ARiMR nie dysponowały odpowiednio aktualnym materiałem dot. stanu działek strony za 2021 r. Poprzednia kontrola została wykonana na tych działkach w dniu 3.08.2020 r., a posiadane wówczas przez ARiMR zdj. lotnicze tych działek pochodziły z: 21.04.2018 r., 26.08.2019 r. (system informatyczny ARiMR) oraz 8.11.2020 r., 27.03.2020 r., 30.03.2019 r. (program Google Earth). Dokumenty sprawy wskazują, że w dniu do 23.03.2022 r. do strony wystosowano zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia ww. kontroli (doręczone 12.04.2022 r.), określające termin jej wykonania (na 22.04.2022 r.), działki zaplanowane do kontroli, godzinę rozpoczęcia czynności kontrolnych, identyfikację kontrolujących i telefon kontaktowy. Ww. zawiadomienie zawierało także jednoznaczną prośbę o zapewnienie wstępu na wymienione działki. W przypadku tych działek, które udało się skontrolować czynności kontrolne polegały na pomiarze pow. uprawnionej urządzeniem GPS i udokumentowaniu stanu tych działek poprzez wykonanie ich zdjęć (z zaznaczeniem miejsc i kierunków ich wykonania). Strona otrzymała tabelaryczne zestawienie wyników ww. kontroli przy piśmie z dnia 13.05.2022 r. (doręczone 17.05.2022 r.) i nie wnosiła odrębnych zastrzeżeń do treści tego zestawienia. Materiał zdjęciowy i szkice wykonane podczas tej kontroli pozostawały do wglądu w organie I instancji, ale strona nie skorzystała z tej możliwości. W toku postępowania odwoławczego przy piśmie z dnia 04.10.2022 r. wystosowano do strony informację o możliwości zapoznania się ze sprawą, do której załączono płytę DVD na którą nagrano całość materiałów z ww. kontroli oraz posiadane przez ARiMR na ten dzień zdjęcia lotnicze działek strony. Strona nie zareagowała na to ostatnie pismo w żaden sposób. Zapisy protokołu dot. kontroli z 2022 r. wskazują na to, że faktycznie zdołano skontrolować jedynie działki ewid. nr [...] (działka rolna A) i [...] - 0,08 ha, 42 - 0,20 ha, [...] - 0,53 ha (działka rolna E). Wynikało to z tego, że do tych działek był w miarę swobodny dostęp - nie były one wygrodzone. (...). Działki ewid. nr [...] (dz. rolna C) nie zostały skontrolowane z uwagi na brak dostępu do nich - działki okazały się ogrodzone, a furtka zamknięta. (...). Działki ewid. nr [...] (dz. rolna B) również nie zostały skontrolowane z uwagi na ich ogrodzenie murem i zamkniętą furtę. Dodatkowo zgodnie z załączoną do protokołu notatką służbową w czasie pobytu kontrolujących w pobliżu działek ewid. nr [...] (ul. [...] w K.) napotkana osobą, (najprawdopodobniej odwołujący się, agresywnie zachowywała się wobec kontrolujących grożąc im i obrażając (zdarzenie to miało zostać zgłoszone przejeżdżającemu patrolowi Policji). (...). Organ II instancji za prawidłową uznał ocenę z decyzji zaskarżonej dot. uniemożliwiania kontroli w przypadku części działek i konsekwencji tej sytuacji. Z uwagi na sposób udokumentowania ww. kwestii w protokole (zdjęcia, uwagi, notatka) organ odwoławczy ocenił ten protokół za wiarygodne źródło informacji o przebiegu kontroli a w tym o jej uniemożliwieniu (por. także wyrok NSA z 21.07.2015 r., II GSK 1626/14). Ogrodzony teren działek mających podlegać kontroli i zamknięte furtki skutecznie uniemożliwiły dostęp do tych terenów. Brak dostępu wykluczył z kolei możliwość dokonania pomiaru pow. uprawnionej do wsparcia na działkach pozbawionych tego dostępu. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 16.06.2011 r. (sygn. akt C-536/09) zastosowane w art. 59 ust. 7 rozporządzenia wspólnotowego nr 1309/2013 pojęcie "uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu" stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które podlega jednolitej wykładni we wszystkich państwach członkowskich w ten sposób, że obok zachowań umyślnych obejmuje ono każde działanie lub zaniechanie działania wynikające z niedbalstwa rolnika lub jego przedstawiciela, które w konsekwencji uniemożliwiło przeprowadzenie pełnej kontroli na miejscu, jeżeli ten rolnik lub jego przedstawiciel nie przyjął wszelkich środków, których można racjonalnie oczekiwać z jego strony dla zapewnienia przeprowadzenia w pełni tej kontroli. W niniejszej sprawie strona umyślnie albo niecelowo uniemożliwiła kontrolerom dostęp do obszarów mających podlegać kontroli. Okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że strona mogła być usprawiedliwiona odnośnie braku zapewnienia wstępu na tereny, które miały podlegać kontroli. Zawiadomienie o kontroli było w tej mierze kompletne i jednoznaczne oraz wysłane do strony na miesiąc przed planowaną kontrolą, a doręczone skutecznie 12.04.2022 r. Ponadto składając wniosek o płatności za 2021 r. strona potwierdziła znajomość zasad dot. wsparcia o jakie wnioskowała za 2021 r. oraz zobowiązała się do umożliwienia wstępu osobom upoważnionym, do wykonania np. kontroli terenowej (cz. IX wniosku - oświadczenia). Skoro strona oświadczyła, że zna zasady dot. płatności o jakie wnosiła powinna także znać konsekwencje braku udostępnienia deklarowanych działek kontrolującym pow. uprawnione do wsparcia. Dodać należy, że kontrole terenowe nie są dla strony nowością - od kilku lat rozstrzygnięcia dot. strony zawierają zmniejszenia lub odmowy płatności m.in. w związku z wynikami właśnie kontroli terenowych działek strony. W sprawie strony nie stwierdzono również żadnych okoliczności o charakterze siły wyższej które pozwalałyby uznać za pomijalny brak zapewnieniu dostępu do własnych działek. Również strona o żadnych takich okolicznościach nie informowała ARiMR. W takiej sytuacji uznano, że nawet jeżeli działanie lub zaniechanie strony - polegające na zablokowaniu dostępu do działek - było nieumyślne to strony nie usprawiedliwia. Niedbalstwo czy lekkomyślność skutkujące uniemożliwieniem kontroli nie są stanami, które mogłyby zostać w tej sprawie zupełnie zignorowane. Analiza art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/13 wskazuje na to, że w przypadku, gdy rolnik uniemożliwia przeprowadzenie kontroli to uzasadnia to odmowę przyznania wszystkich płatności o jakie rolnik się ubiega w danym roku - por. wyrok WSA w Łodzi o sygn. III SA/Łd 313/18 a także wyroki o sygn. I SA/Op 343/19, I GSK 205/20, I SA/Ol 727/20. (...). Konsekwencje uniemożliwienia wykonania kontroli terenowej określa art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013. Zgodnie z tą regulacją takie uniemożliwienie oznacza odmowę wszystkich płatności za dany rok (którego dot. kontrola). W związku z tym cała powierzchnia działek strony zadeklarowanych do płatności JPO/PZ/PD za 2021 r. została wykluczona ze wsparcia i potraktowana jako zawyżenie pow. uprawnionego do tego wsparcia. Konsekwencje zawyżenia (przedeklarowania) powierzchni uprawnionej do jednolitej płatności obszarowej, płatności dodatkowej, płatności dla młodych rolników, płatności ONW regulują art. 18 i art. 19a rozporządzenia wspólnotowego nr 640/2014. Ponieważ różnica między obszarem zatwierdzonym a obszarem zadeklarowanym w ramach tej płatności przekracza 3% obszaru zatwierdzonego lub 2 ha, płatności JPO i PD zostały oszacowane wg powierzchni zatwierdzonej, ale pomniejszonej o kwotę tej płatności przysługującą do 1,5-krotności różnicy między pow. zadeklarowaną i zatwierdzoną. Ww. pomniejszenie okazało się większe niż płatności przysługujące stronie. Taka sytuacja oznaczała odmowę przyznania ww. płatności oraz nałożenie kary administracyjnej w kwocie przypadającej na różnicę między obszarem zadeklarowanym a obszarem zatwierdzonym. Jeżeli ww. kara nie będzie mogła być w pełni odliczona w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia takiego pomniejszenia, pozostała część kary zostanie anulowana. Według organu odwoławczego nieprawidłowości, jakie stwierdzono w przedmiotowej sprawie obciążają producenta. Brak okoliczności, które pozwoliłyby ocenić tą kwestię inaczej. (...). Po uwzględnieniu całokształtu okoliczności tej sprawy, decyzja organu I instancji została uznana przez Dyrektora Małopolskiego OR ARiMR za prawidłową. Nie stwierdzono w niniejszej sprawie niedostatecznego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego bądź naruszeń k.p.a. lub innych aktów prawnych regulujących analizowany przypadek. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone odnośnie wniosku strony uznano za wystarczająco wnikliwe i zgodne z zasadami regulującymi przebieg takiego postępowania. Organ I instancji rozpatrzył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie zaniedbując czynności związanych z zebraniem tego materiału. Również wybór i zastosowanie przepisów odnoszących się do sprawy strony uznano za prawidłowe. Efektem działań organu I instancji było adekwatne ustalenie konsekwencji stanu faktycznego sprawy oraz podstaw prawnych zastosowania tych konsekwencji. W sprawie nie zaistniały także żadne inne okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji lub umorzenie dotyczącego tej decyzji postępowania odwoławczego. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ II instancji podjął zatem decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji." Na decyzję Dyrektora Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której podniósł, że organ I, a potem II instancji decyzję oparł na nieprawdziwych przesłankach, gdyż Skarżący nigdy nie uniemożliwiał kontroli, a wręcz przeciwnie w wyznaczonym terminie pracownik Skarżacego J.D. oczekiwała na wizytę kontrolerów przed wejściem na działkę nr [...]. Pracownicy organu nie pojawili się tam jednak w wyznaczonym terminie. Dalej Skarżący podniósł, że zdarzenie opisywane przez kontrolerów, jeżeli miało miejsce, to nie miało związku z osobą Skarżącego. Nie jest to możliwe gdyż przebywał wtedy na wyjeździe narciarskim w Alpach wraz z całą rodziną. Zdaniem Skarżącego całkowicie niezrozumiałe jest, że organ wydał decyzję w oparciu o niesprawdzone zeznania pracowników agencji. Formułowane są bezpodstawne zarzuty, a co więcej na tak ułomnej podstawie organ podjął decyzję o karaniu Skarżącego. Sytuacja, która stała się kanwą podjętej decyzji nie miała miejsca na działkach należących do Skarżącego, Skarżący nie brał w nich udziału, a obowiązkiem osób kontrolujących, jeżeli faktycznie łamano prawo, było wezwanie odpowiednich służb, choćby po to by wylegitymować osobę uczestniczącą w domniemanym zdarzeniu. Nieprofesjonalne działanie pracowników ARiMR nie może skutkować jakimikolwiek negatywnymi skutkami dla Skarżącego. Ponadto Skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków przez Sąd: - J.D. na okoliczność oczekiwania w dniu 22 kwietnia 2022 r. na kontrolerów na działce nr [...], - M.S. oraz Skarżącego na okoliczność nieobecności Skarżącego i jego rodziny w Polsce w dniu 22 kwietnia 2022 r. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł oddalenie skargi. Sąd na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania ww. osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone wart. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół prawidłowości zastosowania art. 59 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/200, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. nr 347, s. 549 ze zm., dalej: rozporządzenie 1306/2013) w stosunku do wniosku Skarżącego o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r. Organ I instancji odmówił przyznania tej płatności z powodu uniemożliwienia kontroli działek wykazanych we wniosku o płatność. Organ II instancji stanowisko organu I instancji zaakceptował utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Sąd skoncentrował się zatem na tym aspekcie sprawy. Sąd przypomina, że zasadnicze znaczenie dla każdego postępowania administracyjnego ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe zastosowanie prawa materialnego i ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Sąd wskazuje, że w dacie wydawania przez organ odwoławczy decyzji postępowanie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich regulowała ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U z 2022 r. poz. 1775, ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach). Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie dotyczące przyznania płatności było uwzględnienie art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.; dalej: K.p.a.), chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 K.p.a. nie stosuje się. Powyższe przepisy modyfikują zasady postępowania w sprawach dotyczących przyznania płatności, ograniczając szereg obowiązków organu prowadzącego postępowanie. W szczególności dotyczy to obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej i rozłożenia ciężaru dowodu. W postępowaniu w sprawie płatności, toczącym się z wniosku rolnika, organ ma ograniczony obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, co wynika z przytoczonych przepisów ustawy. Przepisy powyższe ustanawiają więc dla omawianej kategorii spraw wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 K.p.a., a rozwijanej w dalszych przepisach m.in. w art. 77 K.p.a. Zasada ta mówi, że organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy finansowej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jednakże, zarzucając stronie postępowania niedopełnienie określonego obowiązku i wywodząc z tego skutki prawne, również na organie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie przyjętej tezy. Z uwagi na nałożony na niego obowiązek stania na straży praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach), organ nie jest zwolniony z wszelkich obowiązków dowodowych. W szczególności dotyczy to spraw, w których następuje pozbawienie prawa do płatności ze względu na niedopełnienie określonego rodzaju obowiązku. W sprawach tego rodzaju ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na organie, natomiast obowiązkiem strony jest wykazanie spełnienia warunków do przyznania płatności (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 740/18; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyżej wskazane przepisy obowiązują również w postępowaniu przed organem drugiej instancji (art. 140 K.p.a.). Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz jej rozstrzygnięcia, w ramach czego następuje równolegle kontrola prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji (art. 15, art. 138 K.p.a.). Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja aktu, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Zauważyć należy, że wymogi zebrania, rozpatrzenia materiału dowodowego oraz sporządzenia prawidłowego uzasadnienia ma znaczenie nie tylko dla stron postępowania, które mają prawo wiedzieć, czym kierował się organ administracji publicznej przy załatwianiu ich sprawy, ale również dla sądu administracyjnego, którego zadaniem jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem. Jest przy tym oczywiste, że w ramach sądowej kontroli badaniu podlega również to, czy ustalenia organu znajdują dostateczne oparcie w zebranym materiale dowodowym w sposób wyczerpujący. Bez kompletnych akt sprawy, w tym wszystkich dowodów, na których organy administracji publicznej poczyniły ustalenia faktyczne, nie jest np. możliwe stwierdzenie, czy zaskarżony akt administracyjny został wydany przy dochowaniu wymogów, wynikających z art. 80 K.p.a., a zatem czy ustalenia nie są arbitralne i dowolne. Okoliczności wynikające z dokumentów znajdujących się poza aktami sprawy co do zasady nie mogą zatem być uznane za udowodnione, o ile nie chodzi o fakty powszechnie znane bądź znane organowi z urzędu (art. 77 § 4 K.p.a.). Kolejno Sąd wskazuje, że zgodnie art. 133 § 1 P.p.s.a., wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez Sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy okoliczności przedstawione w takiej decyzji znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. To na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem rozumianym zarówno jako prawo procesowe jak i materialne. Orzekanie przez sąd administracyjny jest możliwe tylko na podstawie całości akt sprawy, co związane jest z tym, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń faktycznych we własnym zakresie, a tylko bada, czy dokonane przez organy administracji ustalenia odpowiadają prawu. Obowiązek ten został wyartykułowany w art. 54 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Co istotne w niniejszej sprawie, wskazane przepisy P.p.s.a. nie nakładają na sąd obowiązku zgromadzenia kompletnych akt postępowania w sprawie, a tylko dokonanie oceny na podstawie akt przesłanych przez organ, a wyjątkowo uzupełnianych dodatkowymi istotnymi dowodami w zakresie wyznaczonym w art. 106 P.p.s.a. I choć orzecznictwo sądowe nie jest jednolite w kwestii obowiązku sądu co do kompletowania akt administracyjnych, bowiem wskazuje się w nim również, że sąd w sytuacji dostrzeżenia brakujących w aktach dokumentów powinien wezwać organ do ich nadesłania, to jednak podkreśla się, że obowiązek ten istnieje w sytuacji, gdy z lektury akt wynika, iż zgromadzony został pełny materiał dowodowy, lecz nie przesłano sądowi kompletnych akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 1231/05). Sąd może zatem wezwać organ do uzupełnienia akt sprawy, jeśli przez niedopatrzenie akta zawierają braki, ale to uzupełnienie dotyczy jedynie tych akt, które organ posiadał, wydając rozstrzygnięcie. Uzupełnienie to nie może natomiast oznaczać kompletowania przez sąd akt znajdujących się poza organem, gdyż to nie należy do obowiązków sądu, ale organu. Tym samym sąd nie ma obowiązku wzywać organu do uzupełnienia akt sprawy, w przypadku, gdy z przedłożonych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że istotne dla rozstrzygnięcia materiały i dowody nie znalazły odzwierciedlenia w aktach zgromadzonych przed wydaniem kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organ odwoławczy jako podstawowy powód odmowy przyznania Skarżącemu płatności bezpośrednich na rok 2021 r. wskazał brak możliwości przeprowadzenia kontroli działek należących do Skarżącego, wykazanych przez Niego we wniosku o przyznanie płatności na ten rok. Zdaniem organu odwoławczego stanowi to naruszenie przepisu art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest odrzucany, jeżeli beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Użyte w tym przepisie wyrażenie: "uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu" – w poprzednio obowiązującym stanie prawnym – na co zwrócił także uwagę organ II instancji, było przedmiotem zainteresowania TSUE w wyroku z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt C-536/09 (dostępny na stronie: http://curia.europa.eu). Trybunał wyjaśnił, że wyrażenie to stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, którego znaczenie i zakres powinny być identyczne we wszystkich państwach członkowskich. Wyrażenie to, jak wskazał, podlega jednolitej wykładni w ten sposób, że obok zachowań umyślnych obejmuje każde działanie lub zaniechanie działania wynikające z niedbalstwa rolnika lub jego przedstawiciela, które w konsekwencji uniemożliwiło przeprowadzenie pełnej kontroli na miejscu, jeżeli ten rolnik lub jego przedstawiciel nie przyjął wszystkich środków, których można racjonalnie oczekiwać z jego strony dla zapewnienia przeprowadzenia w pełni tej kontroli. Ocena, czy w oznaczonym stanie faktycznych zachowanie strony stanowi podstawę by przyjąć, że w świetle art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 uniemożliwia ona przeprowadzenie kontroli na miejscu, spoczywa bez wątpienia na organie. Wprawdzie – na co zwrócił uwagę TSUE w przywołanym wyroku w sprawie C-536/09 – z art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 nie wynika obowiązek powiadomienia rolnika lub jego przedstawiciela o przeprowadzeniu kontroli na miejscu, jednak oznacza to tyle – jak dalej stwierdził TSUE – że zastosowanie tego przepisu nie jest uzależnione od odpowiedniego poinformowania rolnika lub jego przedstawiciela o kontroli na miejscu. Nie oznacza to natomiast już tego, że organ ARiMR w ogóle nie powinien brać pod uwagę okoliczności powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli w sytuacji, skoro powołuje się na okoliczność zawiadomienia rolnika o kontroli i czyni z okoliczności nieudostępnienia wstępu na działki podstawę do odmowy przyznania płatności. Organ II instancji w decyzji stwierdził, że Strona nie mogła być usprawiedliwiona odnośnie braku zapewnienia wstępu na tereny, które miały podlegać kontroli, gdyż: "Zawiadomienie o kontroli było w tej mierze kompletne i jednoznaczne oraz wysłane do strony na miesiąc przed planowaną kontrolą, a doręczone skutecznie 12.04.2022 r." W istocie zalegające w aktach sprawy zawiadomienie z dnia 22 marca 2022 r. nr BKM06.6800.73.2022.JH (karta nr 65 akt administracyjnych) precyzyjnie wskazywało datę, godzinę oraz numer działki od której kontrolujący rozpoczną kontrolę, to jednak kolejne stwierdzenie organu odnośnie daty doręczenia tego zawiadomienia Sąd uznał za nieudowodnione, a co najmniej przedwczesne, gdyż na tą okoliczność organ nie przedłożył wiarygodnego dowodu, że zawiadomienie to zostało doręczone. Takim wiarygodnym bezpośrednim dowodem w zakresie doręczenia przesyłki poleconej, która jest jednocześnie przesyłką rejestrowaną (art. 3 pkt 22 i 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe – t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 896 ze zm.), jest pokwitowanie odbioru (potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej), w której miało znajdować się zawiadomienie o kontroli. Należy przypomnieć, że potwierdzenie odbioru ma status dokumentu urzędowego, co oznacza, że stwierdza zaistnienie opisanych w nim faktów i korzysta z domniemania prawdziwości oraz z domniemania zgodności z prawdą. Inaczej rzecz ujmując jest to dokument, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez operatora pocztowego. Za taki dowód w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie mógł być uznany przez Sąd zalegający w aktach sprawy wydruk (karta nr 67 akt administracyjnych) z bliżej nie określonego sytemu komputerowego (programu komputerowego), gdyż po pierwsze nie wiadomo z jakiego systemu komputerowego (programu komputerowego) pochodzi (np. operatora pocztowego czy ARiMRu), po drugie i najważniejsze, brak jest dokumentu źródłowego, który by potwierdzał prawidłowość wprowadzonych do tego sytemu (programu) danych uwidocznionych na wydruku. Organ odwoławczy w trakcie postępowania nie dysponował tym kluczowym dla sprawy dowodem, tj. pokwitowaniem doręczenia przesyłki zawierającej zawiadomienie o kontroli. Tym samym organ II instancji nie udowodnił, że zawiadomienie o kontroli zostało Skarżącemu doręczone. Na marginesie Sąd wskazuje, że "Protokołu z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni MKO" (dalej: protokół z oględzin) z dnia 22 kwietnia 2022 r. (karta nr 59 akt administracyjnych) wynika, ze zawiadomienie o przeprowadzeniu kontroli doręczono listownie w dniu "11.04.2022 r." Ustalenie w sposób pewny, czy zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli zostało Skarżącemu doręczone jest podstawową okolicznością w rozpatrywanej sprawie, gdyż organ II instancji w decyzji przyjął, że Skarżący pomimo zawiadomienia nie udostępnił kontrolującym wstępu na działki wymienione w zawiadomieniu o kontroli i w konsekwencji powołując się na przepis art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1309/2013 stwierdził, że uniemożliwienie wykonania kontroli terenowej "oznacza odmowę wszystkich płatności za dany rok (którego dot. kontrola). W związku z tym cała powierzchnia działek strony zadeklarowanych do płatności JPO/PZ/PD za 2021 r. została wykluczona ze wsparcia i potraktowana jako zawyżenie pow. uprawnionego do tego wsparcia" (str. nr 12 decyzji organu II instancji). Sąd wskazuje, że tożsame uchybienie stwierdził w zakresie doręczenia Skarżącemu protokołu z oględzin. Również i w tym przypadku brak jest w aktach sprawy potwierdzenia odbioru przesyłki, w której doręczono ten protokół. W aktach sprawy znajduje się również wydruk z bliżej nie określonego systemu komputerowego (programu komputerowego), przy czym wydruk ten ogranicza się jedynie do wskazania daty nadania, a pismem ręcznym dodano adnotację "doręczenie:17 maja 2022" bez żadnych innych informacji (karta nr 61 akt administracyjnych). W aktach sprawy brak jest również pisma przewodniego, które świadczyłoby o doręczeniu protokołu z oględzin. Jak podaje organ II instancji na stronie 5 uzasadnienia decyzji było to pismo z dnia 13 maja 2022 r. Ponieważ doręczenie protokołu z oględzin otwiera dla rolnika termin do złożenia umotywowanych zastrzeżeń, to tym samym koniecznym jest, aby organy, które przecież w sposób profesjonalny zajmują się rozpatrywaniem wniosków o przyznanie płatności, zabezpieczyły sobie możliwość wykazania, że do doręczenia protokołu rzeczywiście doszło. Pozwoli to ustalić datę rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zastrzeżeń i datę kiedy termin ten upłynął. W ocenie Sądu, dokonywanie ustaleń w zakresie doręczenia istotnego w sprawie dowodu, jak protokół z oględzin, powinno odbywać się również za pomocą pokwitowania odbioru. Wobec powyższych ustaleń, Sąd uznał kwestię doręczenia protokołu z oględzin jako nie wyjaśnioną przez organ odwoławczy. Kolejno Sąd wskazuje, że organ II instancji nie wyjaśnił opisanego w notatce służbowej z dnia 25 kwietnia 2022 r. incydentu, jakoby z udziałem Skarżącego (tak w notatce – "agresywnym mężczyzną prawdopodobnie mógł być pan P.S."; karta nr 63 akt administracyjnych oraz w decyzji str. 9 – "napotkana osoba, (najprawdopodobniej odwołujący się), agresywnie zachowywała się wobec kontrolujących grożąc im i obrażając"). Tym bardziej jest to niezrozumiałe, że kontrolujący wykonali zdjęcia owej "agresywnej" osobie (zdjęcia dołączono do akt sprawy (płyta CD) w wersji zmodyfikowanej w ten sposób, że wizerunek osoby został ukryty). Sąd zauważa, że skoro organ zdecydował się podnieć w uzasadnieniu decyzji kwestię powyższego incydentu i wskazać osobę Skarżącego jako prawdopodobną osobę w nim uczestniczącą, powinien powyższą kwestię wyjaśnić ze Skarżącym w sposób procesowy. Gdyż w istocie, gdyby okazało się, że Skarżący brał udział w opisanym w notatce służbowej incydencie, w sposób jednoznaczny rzutowałoby to na ocenę uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w świetle art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1309/2013. Sąd wskazuje, że organ nie może w swoich ocenach opierać się na przypuszczeniach, hipotezach i domysłach, a jedynie na rzeczywiście stwierdzonych faktach (podkreślenie Sądu). Oceniając z kolei samą notatkę jako dowód w sprawie Sąd wskazuje w pierwszej kolejności, że notatkę służbową sporządza się bezpośrednio (podkreślenie Sądu) po dokonaniu określonej czynności, czy po zaistnieniu określonego zdarzenia. W rozpatrywanej sprawie zdarzenie wg. notatki miało miejsce w dniu 22 kwietnia 2022 r., notatka datowana jest na dzień 25 kwietnia 2022 r., tym samym dopiero po trzech dniach od zdarzenia. W drugiej kolejności Sąd wskazuje, że nie można uznać notatki pracowników organu za dowód w sprawie, który dokumentuje jako jedyny istotne dla sprawy okoliczności. Dokumenty w postaci notatek służbowych nie odpowiadają dyspozycji art. 67 § 1 oraz art. 72 K.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy powinny być utrwalone w drodze protokołu, który powinien spełniać wymogi formalne określone w przepisach art. 68-71 K.p.a. Notatka służbowa sporządzana może być jedynie w odniesieniu do tych czynności, które nie mają charakteru istotnego. Na kwestię powyższą zwrócił uwagę NSA m.in. wyroku z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1597/09: wskazując, że: "W świetle art. 75 § 1 k.p.a. notatka służbowa sporządzona przez prowadzącego sprawę pracownika nie jest tego rodzaju dokumentem, który służy wyjaśnieniu merytorycznemu sprawy. Jest formą adnotacji sporządzonej przez pracownika w trybie art. 72 k.p.a." W rozpatrywanej sprawie w kontekście zastosowanego przez organy orzekające przepisu art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1309/2013, incydent w trakcie kontroli, jak już Sąd wskazywał, należy ocenić jako istotny dla sprawy (gdyby okazało się, że rzeczywiście uczestniczył w nim Skarżący), dlatego też pracownicy organu przeprowadzający kontrolę powinni być przesłuchani przez organ w charakterze świadka, po uprzednim zawiadomieniu strony postępowania o możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniu (art. 79 § 1 K.p.a.), na okoliczność brania udziału przez Skarżącego w przedmiotowym zdarzeniu i jego przebiegu. Jest to tym bardziej istotne, że Skarżący kwestionuje branie udziału w tym incydencie zarówno w odwołaniu jak i skardze ("nie jest prawdą jakoby czynności kontrolne zostały przerwane przez stronę. Twierdzenie to jest oczywistą nieprawdą. Organ w uzasadnieniu decyzji nie przedstawił stronie jakiegokolwiek dowodu na przytaczaną okoliczność. Należy przyjąć, że to również jest celowe działanie, które w intencji organu ma uniemożliwić stronie sporządzenia uzasadnienia w oparciu o fakty" - strona 2 odwołania, karta nr 32 akt administracyjnych); "Zdarzenie, opisywane przez kontrolerów, jeżeli miało miejsce to nie miało związku z osobą skarżącego. Nie jest to możliwe gdyż przebywał wtedy na wyjeździe narciarskim w Alpach wraz z całą rodziną" - strona 2 skargi, karta nr 2 verte akt administracyjnych). Sąd analizując zarzuty i argumentację złożonego przez Stronę odwołania oraz stanowisko organu II instancji zawarte w decyzji w zakresie złożonych zarzutów, stwierdził, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu i argumentacji Skarżącego odnośnie dostępu do działek, co z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy jest podstawowym zagadnieniem. Strona w tym zakresie w odwołaniu wskazała "Rok rocznie organ kontrolował obszary wskazane przez stronę i nigdy dla tych czynności obecność strony nie była wymagana. Obszary zgłoszone do dopłat są ogólnodostępne, nieogrodzone. Nie ma żadnego problemu z dokonaniem jakichkolwiek czynności kontrolnych. Nie jest oparte na prawdzie twierdzenia jakoby istniały jakiekolwiek trudności w dostępie do wskazanych obszarów. Jedynym obszarem, który mógł stanowić problem dla kontrolujących to obszar B (1,06 ha) gdyż od ul. [...] nie ma do niego dostępu, ale dostęp jest od strony południowej, wystarczy przejść ścieżką przez [...]. Niezrozumiałym jest również, że jeżeli pracownicy organu napotkali jakieś trudności w dostępie nie poinformowali o tym strony ani telefonicznie, ani pisemnie. Wydaje się, że pracownicy organu bez żadnej uzasadnionej przesłanki nie przystąpili do czynności kontrolnych." Zarzut ten pozostał bez odpowiedzi organu odwoławczego. Podsumowując Sąd wskazuje, że opisane powyżej nieprawidłowości w pełni uzasadniają ocenę, że organ II instancji przeprowadził postępowanie odwoławcze z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 K.p.a., z którego wynika, że rolą organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Jeszcze raz Sąd podkreśla, że skuteczne wniesienie odwołania przenosi wszak na ten organ kompetencję do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie ponownej oceny. Ponadto, jak wskazano już wcześniej, wydając rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym organ nie może opierać się na przypuszczeniach, ale na jednoznacznie ustalonych okolicznościach stanu faktycznego. Fakty nie objęte materiałem dowodowym nie mogą być podstawą wydania decyzji administracyjnej, chyba że - jak to wynika z cyt. już art. 77 § 4 K.p.a. - są to fakty powszechnie znane lub znane organowi z urzędu. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl powyższego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.). Zasada ta nie jest zrealizowana zarówno wówczas, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, jak też, gdy nie ustali i nie odniesie się do wszystkich faktów istotnych dla danej sprawy. W zaistniałej sytuacji, w ocenie Sądu przedwczesna jest ocena organu II instancji, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1309/2013, a który to przepis był podstawą do odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r. dla Skarżącego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Na podstawie przepisu art. 153 P.p.s.a., organ odwoławczy zobowiązany będzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy do uwzględnienia przedstawionej przez Sąd oceny prawnej. W szczególności organ II instancji dokona ustaleń odnośnie zdarzenia, jakie miało miejsce w trakcie kontroli w dniu 22 kwietnia 2022 r. opisanego w notatce z dnia 25 kwietnia 2022 r. Na okoliczność przebiegu tego zdarzenia i ewentualnego brania w nim udziału Skarżącego, organ przesłucha w charakterze świadków pracowników przeprowadzających kontrolę, uprzednio zawiadamiając Skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków. Czynności procesowe dokonywane w trakcie postępowania organ II instancji udokumentuje w formie procesowej przewidzianej w przepisach art. 67 - art. 72 K.p.a. Po zgromadzeniu materiału dowodowego organ dokona jego oceny w świetle art. 80 K.p.a., uwzględniając przy tej ocenie jedynie okoliczności podniesione w odwołaniu oraz przedstawi motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 200,00 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.