I GSK 134/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. Z. - A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 648/19 w sprawie ze skargi G. P. Z. - A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 lutego 2019 r. nr 41/2018 w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania i wykreślenia grupy z rejestru grup producentów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. P. Z. - A. Sp. z o.o. w K. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 września 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 648/19 oddalił skargę G. P. Z. – A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 18 lutego 2019 r. nr 41/2018 w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania i wykreślenia z rejestru grup producentów rolnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie wniosła G. P. Z. – A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm, dalej jako: "k.p.a.") przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej oddalił skargę Spółki, mimo iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na tym, że organy administracji nie rozpatrzyły w sposób wszechstronny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i dokonały jego oceny w sposób dowolny, wbrew regułom logiki, w konsekwencji niezasadnie przyjęły, że działania podejmowane przez Skarżącą nie korespondują z celami określonymi w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1026, dalej jako: "ustawa o grupach producentów"), co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przez organy art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r. poz. 1888; dalej jako: "ustawa o zmianie"), na podstawie którego wykreślono Spółkę z rejestru grup producentów rolnych; - powyższe uchybienie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie Sądu, ponieważ gdyby Sąd prawidłowo skontrolował działalność organów administracji i dostrzegł naruszenie przez nie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to zamiast oddalić skargę powinien ją uwzględnić; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sprzedaż produktów przez grupę producentów rolnych na rzecz odbiorcy, który jest odrębnym podmiotem od grupy (osobą prawną), ale jest z grupą producentów rolnych "powiązany", nie skutkuje wprowadzeniem tych produktów do obrotu i na rynek, w konsekwencji czego nie jest realizacją celów, dla których powoływane są grupy producentów rolnych, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów powinna prowadzić do przeciwnego wniosku, że taka sprzedaż powoduje wprowadzenie produktów do obrotu i na rynek i jest realizacją celów określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów w zw. z art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy o zmianie poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podmiot, który chce potwierdzić posiadanie statusu grupy producentów rolnych jest zobowiązany do zrealizowania wszystkich celów określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że z przepisów tych nie wynika taki obowiązek; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach producentów w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sprzedaż przez grupę znacznej części produktów do podmiotu "powiązanego" przesądza o tym, że grupa nie spełnia warunków określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach producentów i konieczne jest zastosowanie art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy o zmianie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że powyższa okoliczność nie może być wystarczająca do odmowy potwierdzenia spełniania przez podmiot warunków określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach producentów, a w konsekwencji zastosowania art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy o zmianie; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy o zmianie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co przejawiało się w błędnym uznaniu przez Sąd, że organy prawidłowo zastosowały na gruncie niniejszej sprawy art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy o zmianie, na podstawie którego wykreślono Spółkę z rejestru grup producentów rolnych, podczas gdy analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Spółka spełnia warunki określone w art. 3 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach producentów w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie w całości decyzji organu II instancji jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów: a. faktury VAT nr [...] - sprzedawca Gospodarstwo Rolne A. R., b. faktury VAT nr [...] - sprzedawca Gospodarstwo Rolne A. Ł., c. faktury VAT nr [...] - sprzedawca Gospodarstwo Rolne A. P., d. faktury VAT nr [...] - sprzedawca Gospodarstwo Rolne A. M., e. faktury VAT nr [...] - sprzedawca Gospodarstwo Rolne G. L., f. informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczącej Skarżącej, g. rachunku zysków i strat oraz bilansu dotyczących roku obrotowego 2012 (01.01.2012 - 31.12.2012), h. rachunku zysków i strat oraz bilansu dotyczących roku obrotowego 2018 (01.01.2018 - 31.12.2018), - na okoliczność, że działalność Skarżącej jako grupy producentów rolnych ma charakter rzeczywisty i wzmocniła konkurencyjność jej członków oraz przynosi korzyści dla jej członków związane ze skalą działalności zarówno w sferze produkcji jak i handlu; Spółka wyjaśniła niniejszym, że dokumenty w pkt h zostały sporządzone w wersji elektronicznej. Jest to skutkiem obowiązującego od 1.10.2018 r. art. 45 ust. 1f) ustawy o rachunkowości, zgodnie z którym sprawozdanie finansowe sporządza się w postaci elektronicznej oraz opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. Wobec czego Skarżąca przedłożyła wraz z niniejszą skargą kasacyjna wydruk tych dokumentów. Jednocześnie Spółka poinformowała, że w związku z treścią art. 9a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym dane zawarte w dokumentach w pkt h są publicznie dostępne w "Przeglądarce dokumentów finansowych" zamieszczonej na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości, w związku z czym mają one charakter faktów powszechnie znanych w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., III CSK 254/13). W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji. Przed przystąpieniem do oceny zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych, ze względu na sposób ich sformułowania, konieczne staje się przypomnienie, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność prawidłowego określenia tych podstaw. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem, zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polega. Uwzględniając treść przepisu art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego albo zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12, Lex nr 1372091). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku o ich niezasadności. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde ich uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Dla spełnienia wymogu wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie dostrzec należy, że ustawodawca – o czym już była wyżej mowa – wskazał, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może zostać uznany za skuteczny o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem ani w poszczególnych zarzutach (w których zarzucono naruszenie 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a.), ani w uzasadnieniu nie wykazano, że skarżący kasacyjnie dowiódł spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie zostały w sposób należyty uzasadnione, co w konsekwencji, uwzględniając związanie tymi zarzutami, nie pozwoliło na dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji. Powyższe spostrzeżenie oznacza również, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest akceptacją Sądu I instancji w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organ administracyjny w tej sprawie. Również niezasadne okazały się zarzuty wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego zawarte w punktach 2 lit. a i c petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne, które w ramach działalności rolniczej prowadzą gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub dział specjalny produkcji rolnej, mogą organizować się w grupy producentów rolnych do realizacji co najmniej jednego celu spośród następujących celów: 1) dostosowanie produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych; 2) wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacja sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; 3) optymalizacja kosztów produkcji oraz stabilizowanie cen producentów. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy o grupach producentów, Grupa producentów rolnych, zwana dalej "grupą", prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że: 1) została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, zwanego dalej "produktem", lub grupy produktów do realizacji co najmniej jednego celu spośród celów, o których mowa w art. 2 ust. 1; 2) działa na podstawie statutu lub umowy, zwanych dalej "aktem założycielskim", spełniających wymagania określone w art. 4, 3) żaden z członków, udziałowców lub akcjonariuszy, zwanych dalej "członkami grupy", nie może mieć więcej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników lub walnym zebraniu członków, także pośrednio: a) przez dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów: – na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników albo walnym zebraniu członków, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej osoby prawnej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub – w spółce osobowej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, b) gdy członkowie zarządu osoby prawnej będącej członkiem grupy stanowią więcej niż połowę członków zarządu innej osoby prawnej będącej członkiem. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli: 1) nie został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w terminie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 2) zostanie stwierdzone, że warunki określone w art. 3 albo art. 3a lub w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą nie są spełniane przez grupę - dyrektor oddziału terenowego Agencji właściwy ze względu na siedzibę grupy wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu niespełniania przez grupę warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą i wykreśla ją z rejestru grup. Mając na uwadze ustalenia poczynione w zakresie stanu faktycznego przez organy administracyjne, niezakwestionowane w skardze kasacyjnej, a dotyczące wzajemnych powiązań pomiędzy Grupą producentów, a podmiotem któremu sprzedawana była zdecydowana większość produktów Grupy – A. F. K. Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska, zgodnie z którym w tej sprawie następowało wprowadzenie produktów do obrotu i na rynek, a w konsekwencji Grupa realizowała cele dla których powoływane są grupy producentów. Naczelny Sąd Administracyjny zdecydowanie podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym w sprawie nie można mówić o realizacji przez Grupę celu dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, gdyż pomimo, iż Grupa oraz nabywca produktów – A. F. K. są formalnie odrębnymi podmiotami prawnymi, to z uwagi na powiązania pomiędzy spółkami produkty pozostają pośrednio we władaniu tych samych osób. A zatem prowadzony przez Grupę obrót nie ma charakteru rzeczywistego obrotu rynkowego. Zasadnie także zwrócił uwagę organ odwoławczy, że członkowie Grupy są właścicielami gospodarstw, w których wytwarzane są produkty sprzedawane przez Grupę do spółki, której właścicielami są dwaj inni członkowie Grupy. Tym samym prawidłowa była konstatacja, że grupa producentów rolnych pełni jedynie funkcję pośredniczącą i jej istnienie i funkcjonowanie na rynku, jako odrębny przedmiot gospodarczy ma charakter pozorny. Ponadto Grupa nie realizowała celów, dla których Grupy producentów rolnych mogą się organizować. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że do takich wniosków mógł dojść organ administracyjny w szczególności na podstawie art. 80 k.p.a. Zgodzić należy się ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, że nieprawidłowa jest wykładnia zawartych w punkcie 2 lit. b petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego, zgodnie z którą podmiot, który chce potwierdzić posiadanie statusu grupy producentów rolnych jest zobowiązany do zrealizowania wszystkich celów określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów w zw. z art. 4 ust. 5 ustawy o zmianie. Nie sposób jednak nie zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie wyraził stanowiska, z którego - nawet pośrednio - wynikałoby, że podmiot, który chce potwierdzić posiadanie statusu grupy producentów rolnych jest zobowiązany do zrealizowania wszystkich celów określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o grupach producentów w zw. z art. 4 ust. 5 ustawy o zmianie. Z tego powodu również ten zarzut okazał się niezasadny. Niezasadny okazał się również zarzut zawarty w punkcie 2 lit. d petitum skargi kasacyjnej. Otóż naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. W tym zarzucie podniesiono kwestię wadliwego zastosowania wymienionych przepisów prawa materialnego. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - iż sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Co do zasady nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. W tej sprawie nie doszło jednak do obalenia ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wnioski dowodowe ujęte w skardze kasacyjnej. Otóż przedłożony materiał dowodowy odnosił się do działalności grupy w latach 2012, 2018 oraz 2019 na okoliczność, że działalność Grupy producentów rolnych ma charakter rzeczywisty i wzmocniła konkurencyjność jej członków oraz przynosi korzyści dla jej członków związane ze skalą działalności zarówno w sferze produkcji jak i handlu. Pomijając, że w tej sprawie kontrolowana decyzja została wydana na podstawie stanu faktycznego lat 2015 i 2016 należy zwrócić uwagę, że w sprawie okolicznościami istotnymi było to, czy Grupa producentów rolnych spełni warunki określone w przepisach prawa, a nie to czy podmiot ten działa osiągając jednocześnie sukcesy finansowe. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasądzając od skarżącej spółki na rzecz organu 360 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.