IV SA/Po 237/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody z dnia 2 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 2 lutego 2024 r. nr [...] Wojewoda (dalej jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), po rozpoznaniu odwołania R. P. (zwanego też dalej "Skarżącym"), utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta D. z 29 listopada 2023 r. znak: [...] o wymeldowaniu R. P. z miejsca zameldowania na pobyt stały w miejscowości A. , [...]. Zaskarżona decyzja Wojewody, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Na wniosek J. P. (zwanego też dalej "Wnioskodawcą"), właściciela nieruchomości w A. gmina D. (zwanej też dalej "Nieruchomością"), dnia 21 listopada 2022 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania R. P. z miejsca zameldowania na pobyt stały w ww. nieruchomości. Wnioskodawca wskazał, że jego brat, R. P., od lat nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Mieszkanie opuścił z własnej woli, nie posiada do niego kluczy i nie pozostawił swoich rzeczy osobistych oraz innych stanowiących jego własność. Decyzją z 27 czerwca 2023 r. znak: [...] Burmistrz Miasta D. (dalej jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") orzekł o wymeldowaniu R. P. z miejsca zameldowania na pobyt stały w A. , uznając, że w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.e.l."). Wskutek odwołania Skarżącego, Wojewoda – decyzją z 14 sierpnia 2023 r. nr [...] – uchylił ww. decyzję Burmistrza i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wytykając w uzasadnieniu, że M. P. (matka Wnioskodawcy i Skarżącego) nie brała udziału w postępowaniu w charakterze strony, pomimo że posiada ograniczone prawo rzeczowe do Nieruchomości w postaci umowy dożywocia. Przywołaną na wstępie decyzją z 29 listopada 2023 r. Burmistrz ponownie orzekł o wymeldowaniu R. P., wyjaśniając w uzasadnieniu, że nie przebywa on w miejscu stałego zameldowania; opuścił Nieruchomość, nie informując o tym właściwych organów i do chwili wszczęcia postępowania nie zarejestrował swojego pobytu w miejscu, gdzie aktualnie przebywa. Ponadto, w ocenie organu I instancji, zostały spełnione przesłanki trwałości i dobrowolności, gdyż R. P. w toku postępowania oświadczył, że zamieszkuje w G. – co znalazło też potwierdzenie w piśmie z Posterunku Policji w D., zeznaniach sołtysa wsi G. i zeznaniach pozostałych stron postępowania – oraz że będzie tam zamieszkiwał dopóki nie będzie miał własnego miejsca zamieszkania. Poza tym organ I instancji ustalił, że R. P. jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości C. (gm. Ś. , woj. ł. ) i płatnikiem podatku od tej nieruchomości. W ocenie Burmistrza, R. P. realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe pod adresem G. , gdzie wynajmuje lokal, mieszka i nocuje oraz posiada wszelkie niezbędne rzeczy do codziennego funkcjonowania. Natomiast z adresem stałego zameldowania jest związany wyłącznie emocjonalnie, dlatego chce pozostać tam zameldowany. Organ I instancji podkreślił, że prawo do przebywania w lokalu stanowi odrębną kwestię, nie mającą zasadniczego znaczenia dla oceny wymeldowania. W odwołaniu od opisanej decyzji Burmistrza, R. P. podniósł, że przez rodzinę nie ma gdzie mieszkać i tuła się, gdziekolwiek go ktoś przygarnie i da mu dach nad głową. Podkreślił, że jest osobą niepełnosprawną. Nie zostało mu przyznane mieszkanie socjalne, o które kilka lat temu wnioskował do Burmistrza, a teraz ten organ go wymeldował z miejsca stałego zameldowania. Skarżący oświadczył, że za wszelką cenę nie chce być stamtąd wymeldowany, lecz pragnie tam żyć i mieszkać. Do odwołania Skarżący załączył kserokopię wniosku o mieszkanie socjalne datowanego na 22 grudnia 2023 r. [data wniosku tożsama z datą odwołania – uw. Sądu]. Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza z 29 listopada 2023 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 2 lutego 2024 r. – Wojewoda wyjaśnił w uzasadnieniu, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (szczegółowo przez ten organ opisanego) wynika, że Skarżący od 2014 r. nie mieszka w nieruchomości pod adresem A. . Od 2 września 2022 r. przebywa i nocuje pod adresem G. , w lokalu, który wynajmuje od K. K.. Skarżący nie ponosi kosztów utrzymania, w tym opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczących Nieruchomości. Nie posiada do niej kluczy, z uwagi na wymienione drzwi i zamki. Jednak nie podejmował środków prawnych w celu przywrócenia naruszonego posiadania i powrotu do ww. nieruchomości, a jedynie deklaruje zamiar powrotu do niej. Przesyłki odbiera w Filii Urzędu Pocztowego K. w D., po uzyskaniu informacji o ich nadejściu w formie elektronicznej - SMS-em. Skarżący złożył wniosek do Burmistrza o przydział lokalu socjalnego. Poza tym jest właścicielem nieruchomości w C. , w odniesieniu do której wystąpił też z wnioskiem o wypłatę dodatku węglowego, który został pozytywnie rozpatrzony 3 października 2022 r. Na podstawie poczynionych ustaleń Wojewoda doszedł do przekonania, że centrum życiowe Skarżącego nie znajduje się w nieruchomości A. . Sam zaś jego zamiar ponownego w niej zamieszkania nie może zostać uwzględniony, gdyż sam zamiar stałego pobytu w danej nieruchomości nie stanowi o pobycie stałym, lecz musi być połączony z przebywaniem w tej nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody, R. P. – zarzuciwszy: 1. obrazę art. 35 u.e.l. przez stwierdzenie, że Skarżący nie ma zamiaru stałego przebywania w przedmiotowej nieruchomości; 2. powierzchowne traktowanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie wzięcie pod uwagę rzeczywistego powodu czasowej wyprowadzki z miejsca stałego pobytu Skarżącego; 3. niezbadanie istoty sprawy w celu ustalenia faktycznych przesłanek do tymczasowego opuszczenia miejsca stałego pobytu przez Skarżącego; 4. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż Skarżący wyprowadził się dobrowolnie z lokalu mieszkalnego w A. – wniósł o: zmianę decyzji organów administracyjnych poprzez niewymeldowywanie Skarżącego z Nieruchomości, zwolnienie Skarżącego z ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a ponadto "o możliwość udziału w posiedzeniu Sądu". W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że ze swego domu rodzinnego w A. nie wyprowadził się dobrowolnie, lecz przez działania rodziny został zmuszony do wynajęcia mieszkania w innej miejscowości. Aktualnego, czasowego miejsca pobytu nie traktuje jednak jako swojego centrum życiowego. Jako takie centrum nadal traktuje Nieruchomość, gdyż nadal znajduje się w niej większość jego rzeczy osobistych, do których rodzina nie daje mu nawet dostępu. Skarżący podkreślił, że nie chciał samodzielnie wymeldowywać się z Nieruchomości, albowiem nie widziałem ku temu podstaw. Zamierza wrócić do stałego miejsca pobytu od razu, gdy jego sytuacja rodzinna się unormuje, a brat zaprzestanie swoich niestosownych działań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełnym zakresie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. Skarżący podkreślił, że rodzina uniemożliwia mu dostęp do lokalu, z którego chciał odebrać swoje rzeczy, bezskutecznie. Na pytanie Sądu podał, że nadal zamieszkuje w G. . Remontu swojej nieruchomości w C. nie dokończył z powodu braku pieniędzy – aktualnie nie nadaje się ona do zamieszkania, nie ma nawet łazienki. Do zakładu karnego Skarżący trafił w 2015 r. za – jak stwierdził – "rzekome" znęcanie się nad mamą. Zakład karny opuścił w Wigilię 2016 r. i po jego opuszczeniu przebywał u różnych kolegów, bowiem bał się wrócić do domu w A. . Sprawa o dział spadku po ojcu, o ile Skarżącemu wiadomo, jest w toku. Skarżący chciałby zachować meldunek w A. – choć boi się tam wracać – ponieważ od dziecka miał obiecane, że odziedziczy położone tam gospodarstwo rolne, "a wyszło jak wyszło". Po śmierci ojca zaczęły się te wszystkie komplikacje i w ostateczności Skarżący został bezdomny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej była w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z 2 lutego 2024 r. ([...]), utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta D. z 29 listopada 2023 r. ([...]) o wymeldowaniu Skarżącego z miejsca zameldowania na pobyt stały w miejscowości A. , [...]. Materialnoprawną podstawę obu ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (ówcześnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1191, z późn. zm.; w skrócie "u.e.l."). Ustawa ta przewiduje obowiązek meldunkowy obywateli polskich przebywających na terytorium RP, który zgodnie z art. 24 ust. 2 u.e.l. polega na: 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego; 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego; 3) zgłoszeniu wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej oraz powrotu z wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem art. 36 [który w tej sprawie nie znajdował zastosowania – uw. Sądu]. Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 25 ust. 1 u.e.l. "pobytem stałym" jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Obywatel polski, który opuszcza miejsce tak rozumianego pobytu stałego, obowiązany jest wymeldować się (zob. art. 33 ust. 1 u.e.l.). Jeżeli zaś tego nie uczyni, wówczas zastosowanie może znaleźć przepis art. 35 u.e.l. – który stanowił bezpośrednią podstawę prawną wydania kwestionowanych przez Skarżącego decyzji o jego wymeldowaniu. W świetle tego przepisu organ gminy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela albo innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu w tej nieruchomości, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Na gruncie przywołanych przepisów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie wskazuje się, że podstawowe znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Pierwsza z przesłanek jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest, co do zasady, dobrowolne. Chodzi zatem o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest zasadniczo wynikiem jej woli. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje jednak nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki NSA: z 06.12.2022 r., II OSK 3780/19; z 13.12.2022 r., II OSK 2075/21; z 21.02.2023, II OSK 579/20; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie orzeczenia przywoływane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ze strony internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). W konsekwencji nie traci, co do zasady, dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeśli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem (zob. wyrok NSA z 05.04.2023 r., II OSK 1109/20; por. też wyroki NSA: z 06.03.2008 r., II OSK 140/07; z 15.03.2018 r., II OSK 2329/17). W tym miejscu wypada podkreślić – mając na uwadze okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy – że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu należy traktować sytuację, w której opuszczenie lokalu takiego charakteru wprawdzie nie miało, ale strona nie podjęła kroków prawnych w celu przywrócenia stanu zgodnego z ewidencją ludności lub działania te okazały się nieskuteczne. Nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany podejmuje próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania (por. wyroki NSA: z 06.12.2022 r., II OSK 3780/19; z 13.12.2022 r., II OSK 2075/21; z 21.02.2023, II OSK 579/20). Z tym stanowiskiem koresponduje pogląd, zgodnie z którym "[w] sytuacji, w której niezamieszkiwanie pod danym adresem jest wynikiem zastosowania przemocy, istotne jest to, czy strona podjęła niezwłocznie skuteczne działania prawne zmierzające do przywrócenia jej utraconego posiadania. Wymóg dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego nie może jednak podważać czysto ewidencyjnego charakteru instytucji zameldowania oraz prowadzić do utrzymywania tzw. fikcji meldunkowej, czyli sytuacji, w której strona faktycznie od dłuższego czasu nie zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania. Kluczowe znaczenie z punktu widzenia instytucji wymeldowania ma to, czy dana osoba rzeczywiście wciąż zamieszkuje pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania" (zob. wyrok NSA z 05.06.2023 r., II OSK 527/22). W okolicznościach kontrolowanej sprawy istotne znaczenie ma i ten pogląd prawny utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy ustalaniu spełnienia przesłanek do wymeldowania, przesłanka "dobrowolności" nie może być brana pod uwagę w sytuacji, gdy opuszczenie lokalu wynika ze zgodnego z prawem władczego działania organów państwa (zob. wyrok NSA z 12.03.2020 r., II OSK 234/19; por. też wyroki NSA: z 03.03.2015 r., II OSK 1641/13; z 25.01.2019 r., II OSK 531/17; z 04.04.2019 r., II OSK 988/18; z 22.06.2020 r., II OSK 136/20). Dlatego w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w takiej sytuacji chęć strony skarżącej ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania (tak m.in. wyroki NSA: z 21.04.2020 r., II OSK 2337/19; z 17.10.2019 r., II OSK 2418/18; z 18.06.2019 r., II OSK 2025/17). Albowiem przy wykładni omawianych pojęć nie może ujść uwadze, że przepisy dotyczące zameldowania mają charakter rejestrowy, ewidencyjny, a zatem odmowa wymeldowania (utrzymywanie zameldowania) w takich przypadkach prowadziłaby do utrzymywania tzw. fikcji meldunkowej (zob. wyrok WSA z 13.05.2021 r., IV SA/Po 1933/20), czyli do, co do zasady, nieakceptowanej rozbieżności pomiędzy rzeczywistym stanem rzeczy, a stanem zapisanym w ewidencji (por. wyrok NSA z 17.11.2022 r., II OSK 1878/21). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że nie ma wątpliwości co do tego, iż Skarżący od wielu już lat nie zamieszkuje w Nieruchomości, w której był zameldowany na pobyt stały (A. ). Wynika to jasno zarówno z całokształtu zgromadzonego przez organy administracji materiału dowodowego (w tym z zeznań świadków oraz pism właściwych organów), jak i z wyjaśnień oraz oświadczeń samego Skarżącego, złożonych w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. W szczególności Skarżący na rozprawie przed tut. Sądem przyznał, że po opuszczeniu zakładu karnego – w którym został umieszczony w 2015 r. i przebywał do Wigilii 2016 r. – nie wrócił do Nieruchomości, lecz "przebywał u różnych kolegów". Bezspornie zaś od września 2022 r. po dziś dzień mieszka w G. , gdzie też – jak ustaliły organy, a czego Skarżący nie zakwestionował – ma rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania. W konsekwencji należy uznać, że w kontrolowanej sprawie jest w istocie poza sporem, że Skarżący nie zamieszkuje w nieruchomości pod adresem A. , gdyż miejsce to przed laty opuścił. W rzeczywistości spór między stronami dotyczy tylko tego, czy owo opuszczenie miało charakter dobrowolny – jak przyjęły organy administracji obu instancji – czy nie, jak utrzymuje Skarżący. W tym kontekście, nawiązując do wcześniejszych uwag ogólnych, wypada zauważyć, że w kontrolowanej sprawie jest niesporne, iż nieprzebywanie Skarżącego pod adresem stałego zameldowania było m.in. związane z jego pobytem w zakładzie karnym (według oświadczenia Skarżącego: w latach 2015-2016). Zatem, jak to już wyżej wyjaśniono, najpóźniej z momentem umieszczenia Skarżącego w zakładzie karnym doszło do opuszczenia przez niego miejsca zameldowania na pobyt stały (A. ), w sposób, który już wówczas uzasadniał możliwość wymeldowania Skarżącego z tego miejsca. Fakt, iż po opuszczeniu zakładu karnego Skarżący, jak dotychczas, ponownie w domu rodzinnym nie zamieszkał, oznacza – bez względu na przyczyny tego stanu rzeczy – że zaistniałe najpóźniej z chwilą umieszczenia Skarżącego w zakładzie karnym, w roku 2015, przesłanki do jego wymeldowania z Nieruchomości, utrzymywały się nadal. Skarżący nie może skutecznie powoływać się na "niedobrowolne" opuszczenie Nieruchomości, także z tego powodu, że – jak trafnie wytknęły organy obu instancji – nie podjął on żadnych formalnych działań prawnych, który mogłyby doprowadzić do przywrócenie posiadania Nieruchomości w jego ocenie bezprawnie naruszonego. Takiego działania nie stanowi bowiem w szczególności, deklarowane przez Skarżącego, wszczęcie postępowania sądowego o dział spadku po ojcu. Sam zaś zgłaszany przez Skarżącego zamiar ponownego zamieszkania w Nieruchomości, nie mógł uzasadniać dalszego utrzymywania fikcji meldunkowej – co w sposób prawidłowy i w pełni przekonujący wyjaśniły organy. Jeżeli zaś Skarżący ewentualnie podejmie i z sukcesem sfinalizuje działania prawne, które pozwolą mu na legalne zamieszkanie w Nieruchomości, wówczas będzie mógł też wystąpić z wnioskiem o ponowne zameldowanie pod tym adresem (i najpewniej bez problemu taki meldunek uzyska). Na zakończenie wypada jeszcze zaznaczyć okoliczność – którą trafnie zaakcentowały też organy obu instancji – że wbrew "potocznej" opinii, zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie stanowią jedynie stwierdzenie pewnego faktu i nie wpływają w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw do nieruchomości lub lokalu mieszkalnego (por.: wyrok NSA z 10.07.2012 r., II OSK 824/11; wyrok WSA z 06.06.2013 r., IV SA/Po 310/13). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności (ewentualnie innego prawa) do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest tylko doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania (por. wyrok WSA z 22.01.2020 r., III SA/Łd 702/19). Mając wszystko to na uwadze, należy stwierdzić, że skoro organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż Skarżący do lat nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały pod adresem A. , to zasadnie orzekły o jego wymeldowaniu z tego miejsca, na podstawie art. 35 u.e.l. W tych okolicznościach wnioskowana w skardze odmowa wymeldowania Skarżącego z Nieruchomości oznaczałaby bowiem dalsze utrzymywanie tzw. fikcji meldunkowej, co z kolei sprzeciwiałoby się ściśle ewidencyjnemu i rejestracyjnemu charakterowi instytucji zameldowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.