IV SA/Po 891/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. W. i M. W. na decyzję Wojewody z dnia 4 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia 16 sierpnia 2024 r. nr [...]. UZASADNIENIE Starosta P., po rozpatrzeniu wniosku A. W. i M. W., decyzją z dnia 16 sierpnia 2024 roku (nr [...]), odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zbiornikiem na wody opadowe i roztopowe przy ul. [...] w G. , gmina S. (działka nr [...], obręb ewidencyjny G. ). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym, pomimo wyczerpania trybu z przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, są niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 9 ust. 1 planu miejscowego ustalona została konieczność realizacji zabudowy z dachem dwu lub wielospadowym o kącie nachylenia 25ş do 50ş. Zaprojektowany budynek ma kształt litery T. Jego powierzchnia zabudowy wynosi niecałe 225m˛. Główna bryła budynku o pow. około 167m˛ posiada dwie kondygnacje nadziemne i przykryta jest dachem stromym, dwuspadowym o kącie nachylenia połaci wynoszącym 30ş. Mniejsza bryła budynku o pow. około 57m˛ posiada jedną kondygnację nadziemną i przykryta jest dachem płaskim o spadkach wynoszących 2%, na którym zaprojektowano taras. W ocenie Starosty nie można przyjąć wyjaśnienia, że zaprojektowanie tarasu jako zwieńczenie budynku lub jego części powoduje, iż nie ma dachu. Projektowany budynek w części przykryty jest dachem płaskim (stropodachem). Taras pełni rolę wtórną wobec funkcji dachu. Starosta zaznaczył, że nie podważa możliwości projektowania tarasów, lecz stwierdza niezgodność z planem miejscowym rozwiązań projektowych w zakresie kąta nachylenia połaci dachowych nad częścią budynku. Odnosząc się do argumentacji strony opartej na treści przedłożonej opinii technicznej Izby Architektów RP organ wyjaśnił, że opinia nie jest aktem prawa miejscowego i nie stanowi obowiązującej interpretacji przepisów prawa miejscowego. Odnosi się ona do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dopuszczono stosowanie dachów pochyłych dla całości lub przynajmniej dla głównej bryły budynku. Odnosząc się do przedstawionych przez wnioskodawców przykładów sąsiednich inwestycji, które uzyskały pozwolenia na budowę i mają w części zaprojektowany taras na dachu oraz przywoływanej treści art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego organ wyjaśnił, że kierował się interpretacją przepisów i wskazaniami organów wyższego stopnia (wojewoda) oraz sądów. Zapisy planu miejscowego przewidujące dachy strome wykluczają realizację na dachu tarasu; wówczas taras pełni rolę stropodachu (wyrok WSA w Gdańsku z 5 grudnia 2018r. o sygn. akt II SA/Gd 500/18, wyrok WSA w Gdańsku z 8 czerwca 2020r. o sygn. akt II SA/Gd 340/20 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 29 lipca 2022r. o sygn. akt 90/22). Wojewoda, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 4 października 2024 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wojewoda podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organu pierwszej instancji. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy dokonywanie interpretacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jako organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Fakt zatwierdzenia przez Starostę P. projektów budowlanych z tożsamymi rozwiązaniami architektonicznymi w zakresie wykonania tarasów na stropodachu budynków nie pozwala rozstrzygać na korzyść prawa zabudowy w kontekście argumentacji o braku legalnej definicji "tarasu", czy braku zapisów odnośnie zakazu stosowania tarasów umieszczonych na poziomie piętra. Wskazane w odwołaniu decyzje nie mogą podlegać ocenie w tym postępowaniu, gdyż organ odwoławczy nie może się wypowiadać w kwestii zgodności tych decyzji z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym. Inwestor nie wywiązał się z obowiązku słusznie nałożonego na niego postanowieniem z dnia 8 maja 2024 roku, co prawidłowo skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. A. W. oraz M. W. skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżyli zarówno na decyzję organ odwoławczego, jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty P. . Skarżący zażądali wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zaprojektowanego budynku mieszkalnego oraz podnieśli, że projekt został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżących zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7a § 1 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazali, że w obowiązujących przepisach brak jest legalnej definicji "tarasu". Plan miejscowy również nie wprowadza własnej definicji "tarasu". Uznanie tarasu zaprojektowanego na piętrze budynku za dach uznać należy za bezzasadne. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wyróżnia taras i dach jako niezależne elementy obiektu budowlanego. Taras różni się od dachu rozwiązaniami technicznymi oraz funkcją. W ocenie skarżących nakaz realizacji zabudowy z dachem dwu lub wielospadowym o kącie nachylenia 25ş do 50ş (§ 9 ust. 1 pkt 7 mpzp) oznacza konieczność takiego projektowania obiektów, aby dla obserwatora z zewnątrz widocznym i oczywistym było, iż obiekt ma dach o takiej właśnie geometrii. Projektowana część budynku z tarasem na poziomie piętra jest wyraźnie niższa i mniejsza pod względem powierzchni. Rzut dachu stromego to 167,3m˛, a powierzchna tarasu na poziomie pietra to 41,84m˛. Niższa część budynku z tarasem w żaden sposób nie dominuje nad wyższą bryłą budynku. Najwyższym punktem budynku jest dwuspadowy dach. Kompozycja architektoniczna projektowanego budynku nie pozostawia wątpliwości, że budynek nakryty jest dachem dwuspadowym. Skarżący wskazali ponadto, że w toku procesu projektowego, uwzględniając konieczność dostosowania bryły budynku do architektury odpowiadającej zabudowie istniejącej we wsi G. (§ 9 ust. 1 pkt 6 mpzp), dokonano analizy zabudowy znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji (obszar określony w części tekstowej i graficznej jako MJ - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). W oparciu o wyniki oględzin przygotowany został projekt posiadający tożsame rozwiązania jak budynki znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie. Do skargi załączono, pozyskaną w trybie dostępu do informacji publicznej, dokumentację projektową dla inwestycji na działce ewid. nr [...], działce ewid. nr [...], działce ewid. nr [...] oraz na nieruchomości składającej się z działek ewid. o numerach [...]. W oparciu o powyższe skarżący zarzucili organom nierówne traktowanie inwestorów wskazując na wydawanie pozwoleń na budowę dla tożsamych rozwiązań architektonicznych znajdujących się w tym samym obszarze mpzp. Wojewoda zażądał oddalenia skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; w skrócie "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 §1 oraz art. 135 P.p.s.a.) Z powyższych względów przyjmuje się, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do tego, aby wyrokiem rozstrzygać merytorycznie sprawę administracyjną, która na mocy regulacji ustawowej należy do zadań organów administracji publicznej i jest załatwiana aktem indywidualnym w postaci decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest i nie może być, wyręczanie organów administracji publicznej w załatwianiu spraw administracyjnych (R. Hauser, J. Drachal, E. Mzyk "Dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne - omówienie podstawowych zasad i instytucji procesowych" Warszawa - Zielona Góra 2003, str. 22). Skarga okazała się uzasadniona. Materialnoprawny wzorzec kontroli legalności zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2024, poz. 725 z późn. zm.). W świetle treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Analiza dokumentów złożonych do akt administracyjnych ujawnia następujące, bezsporne pomiędzy stronami, okoliczności kontrolowanej sprawy, które Sąd przyjmuje jako własne ustalenia w sprawie. Skarżący, podaniem z dnia 28 marca 2024 roku (prezentata organu), wystąpili do Starosty P. z żądaniem wydania pozwolenia na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zbiornikiem na wody opadowe i roztopowe przy ul. [...] w G. . W świetle przedłożonego projektu inwestorzy zamierzają zrealizować budynek na planie w kształcie literę T o powierzchni zabudowy około 225m˛. Główna bryła budynku o pow. około 167m˛ o dwóch kondygnacjach nadziemnych ma być przykryta dachem stromym, dwuspadowym o kącie nachylenia połaci wynoszącym 30ş. Mniejsza bryła budynku o pow. około 57m˛ posiada jedną kondygnację nadziemną i przykryta jest dachem płaskim o spadku wynoszącym 2%, na którym zaprojektowano taras. Planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na działce nr [...], obręb ewidencyjny G. , gmina S.. Nieruchomość obejmująca wskazaną powyżej działkę znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 20 czerwca 2000 roku w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S. oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w G. w rejonie ulic [...] i [...] (opublikowana w Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 12 lipca 2000 roku Nr [...] pod pozycją [...]). Wskazana powyżej uchwała została zmieniona uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 18 kwietnia 2006 roku (opublikowana w Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 9 czerwca 2006 roku Nr [...] pod pozycją [...]). Działka inwestycyjna znajduje się w obszarze jednostki bilansowej MJ - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 pkt 7 powołanej uchwały na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MJ obowiązuje konieczność realizacji zabudowy z dachem dwu lub wielospadowym o kącie nachylenia 25 do 50°. Na mocy § 10 ust. 1 pkt 1 lit. d tiret pierwsze i drugie powołanej uchwały, w zakresie infrastruktury technicznej dotyczącej zasilania w energię elektryczną, przyjęte zostało ustalenie, że złącza z pomiarem rozliczeniowym należy ustawić w granicach działek z dostępem od ulicy, a ponadto, że od złącza do obiektów na działce należy wykonać wewnętrzną zalicznikową linię zasilającą ułożoną w ziemi. Starosta, postanowieniem z dnia 8 maja 2024 roku, zobowiązał inwestorów, aby w terminie 25 dni od daty doręczenia wezwania: - przedłożyli decyzję zezwalającą na wyłączenie z produkcji użytków rolnych lub wykazanie, że uzyskanie takiej decyzji nie jest wymagane, - doprowadzili/wykazali zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymogu realizacji zabudowy z dachem dwu lub wielospadowym oraz wymogu, że złącza z pomiarem rozliczeniowy będą ustawione w granicy działki, a od złącza do projektowanej zabudowy wykonana zostanie wewnętrzna zalicznikowa linia zasilająca ułożona w ziemi, - doprowadzili/wykazali zgodności planowanej inwestycji z § 152 ust. 2, ust. 7 oraz ust. 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odnoszącym się do projektowanych wyrzutni i czerpni powietrza. Postanowieniem z dnia 31 maja 2024 roku, na wniosek inwestorów, Starosta zawiesił postępowanie administracyjne. Pismem z dnia 8 lipca 2024 roku inwestorzy wnieśli o podjęcie zawieszonego postępowania oraz przedłożyli zaświadczenie w przedmiocie braku wymogu uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, opinię techniczną nr [...] Izby Architektów RP, a także pisemne stanowisko w kwestii zgodności przedłożonego projektu z planem miejscowym. Inwestorzy nie wprowadzili do projektu architektoniczno-budowlanego zmian oczekiwanych przez Starostę, czyli niższa część budynku pozostała przykryta stropodachem, na którym zaprojektowano taras. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2024 roku Starosta podjął zawieszone postępowanie, a pismem z dnia 24 lipca 2024 roku otworzył inwestorom trzydniowy termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Decyzją z dnia 16 sierpnia 2024 roku, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 1 Prawa Budowlanego, Starosta odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. Jako podstawę dla wydania decyzji odmownej organy wskazały niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymogu/konieczność realizacji zabudowy z dachem dwu lub wielospadowym o kącie nachylenia 25° do 50°. Kwestia sporna sprowadza się do tego czy organ mógł przyjąć, że zaprojektowany budynek nie może powstać w jednostce bilansowej MJ jako niezgodny ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) w związku z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustalenia planu miejscowego mają charakter normatywny. Do wykładni przepisów planu zagospodarowania przestrzennego należy stosować metody właściwe dla aktów normatywnych. Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby przyjąć ocenę, że organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego polegającego na mylnym rozumieniu treści normy prawnej wyrażonej w § 9 ust. 1 pkt 7 uchwały Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 20 czerwca 2000 roku. Na gruncie reguł wykładni językowej przyjmować należy, że dach to górna, najwyższa część budynku, mająca za zadanie przykrycie i osłanianie go przed wpływami atmosferycznymi. Składa się on z konstrukcji nośnej i pokrycia. Stropodach, to strop położony nad ostatnią kondygnacją budynku. Jest to dach płaski, który wyróżnia się brakiem poddasza. Z kolei taras to odkryta, pozioma powierzchnia (budowla) umieszczona na wysokości parteru, ale również piętra lub na dachu (stropodach) i wówczas ogrodzona balustradą, przystosowana do przebywania na niej ludzi. Na wyższych piętrach taras utrzymuje się na stropach lub kolumnach. Kierując się powyższymi językowymi regułami znaczeniowymi organy słusznie uznały, że planowany budynek w części przykryty jest dachem płaskim (stropodachem), a zaprojektowanie tarasu jako zwieńczenia budynku lub jego części nie powoduje, iż budynek nie ma dachu. Zatem konsekwentnie przyjąć należało, że organy bez naruszenia zasad wykładni językowej uznały, iż przedłożony projekt architektoniczno-budowlany w tej części, gdzie budynek posiada jedną kondygnację nadziemną przykrytą dachem płaskim (stropodachem), pozostaje w kolizji z wymogiem ustalonym w treści § 9 ust. 1 pkt 7 uchwały, który dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MJ przewiduje nakaz realizacji zabudowy z dachem dwu lub wielospadowym o kącie nachylenia 25° do 50°. Sąd doszedł jednak do przekonania, że stanowisko o niezgodności planowanej inwestycji (projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało przyjęte z naruszeniem art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1-2 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego. Sąd nie podziela kategorycznej oceny organów, że na gruncie postanowień spornego planu miejscowego wykluczona jest możność projektowania/budowania w jednostce bilansowej MJ takich budynków, które dla obserwatora z zewnątrz w sposób oczywisty jawią się jako obiekt zwieńczony dachem dwu lub wielospadowymi o kącie nachylenia wynoszącym 25° do 50°. Skarżący zasadnie podnoszą, że w świetle treści § 9 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 20 czerwca 2000 roku na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MJ zaleca się dostosowanie bryły budynku do architektury odpowiadającej zabudowie istniejącej we wsi G.. Inwestorzy już w toku postępowania administracyjnego przedstawili obszerny materiał dowodowy, który potwierdza, że na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MJ istnieją budynki mieszkalne, gdzie tarasy są dostępne z poziomu piętra i zostały pobudowane na stropodachu jednokondygnacyjnych części budynku o projektowanej funkcji garażu, spiżarni, pomieszczenia gospodarczego, toalety, pralni, łazienki, kotłowni, kuchni, jadalni, sypialni, czy pokoju dziennego. Z całą stanowczością podkreślić przy tym należy, że inwestorzy przedstawili dokumentację, która dowodzi istnienia utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w rozumieniu art. 8 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W trybie dostępu do informacji publicznej skarżący pozyskali bowiem decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 11 marca 2011 roku, zaświadczenie o braku sprzeciwu z dnia 20 kwietnia 2016 roku, decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 9 maja 2017 roku oraz decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 7 lutego 2024 roku. Wskazane powyżej akty administracyjne dotyczą zabudowy na działkach położonych w obszarze jednostki bilansowej MJ, która została wyznaczona na mocy uchwały Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 20 czerwca 2000 roku. Analiza uzasadnienia kwestionowanych decyzji nie pozostawia wątpliwości, że organy przyjęły stanowisko o niezgodności planowanej zabudowy z planem miejscowym bez uwzględnienia wszystkich postanowień spornej uchwały oraz z niedopuszczalnym pominięciem istotnych okoliczności kontrolowanej sprawy, bo bez rozpatrzenia dowodów przedstawionych na okoliczność istnienia tożsamej zabudowy na sąsiednich nieruchomościach położonych w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MJ. Na gruncie treści argumentacji powołanej w uzasadnieniu obu decyzji przyjąć należy, że rozstrzygnięcie o niezgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym wyjaśnione zostało odwołaniem się do stanowisk prezentowanych przez organy wyższego stopnia oraz przez sądy administracyjne na gruncie innych spraw administracyjnych. Na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda uzupełnił tę argumentację całkowicie gołosłowną i dowolną sugestią o wadliwości prawnej aktów akceptujących zabudowę tożsamą z zaprojektowaną przez skarżących oraz niemożnością badania legalności pozwoleń poza trybami nadzwyczajnymi postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego Sąd dostrzega możliwość, aby na gruncie treści postanowień uchwały Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 20 czerwca 2000 roku oraz dotychczasowej praktyki stosowania tej uchwały przez organy rozstrzygać kontrolowaną sprawę na korzyść prawa do zabudowy. Zapewnienie Starosty o możności projektowania/budowania w jednostce bilansowej MJ tarasów oraz deklarowany przez Wojewodę brak zakazu o stosowaniu tarasów umieszczonych na poziomie pietra w zestawieniu z ustawową definicją budynku (obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach), ujawnia oczywiste założenie przyjmowane przez skarżone organy, iż zaprojektowanie/pobudowanie tarasu na wysokości pierwszej kondygnacji będzie dopuszczalne w jednostce bilansowej MJ, gdy taras zostanie osadzony na kolumnach, ale już nie na stropodachu. W ocenie Sądu wykładnia spornego planu miejscowego, która zakłada dopuszczalność projektowania tarasu na wysokości pierwszej kondygnacji pod tym warunkiem, że zostanie on osadzony na kolumnach, ale już nie na stropodachu, budzi oczywiste wątpliwości co do racjonalności i to nie tylko z punktu widzenia ładu przestrzennego. Organy nie wskazały żadnych racjonalnych powodów dla takiego ograniczenia wykorzystania przestrzeni pod tarasem na wysokości pierwszej kondygnacji. Stropodach przykryty tarasem bezwątpienia nie jest ani najwyższą częścią zaprojektowanej zabudowy, ani jej ostatnią kondygnacją. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 210 § 1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Do zamknięcia rozprawy Skarżący nie zgłosili żądania zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. W doręczonym skarżącym zawiadomieniu o terminie rozprawy zawarte zostało stosowne pouczenie (pkt 7 pouczenia). W toku ponownego rozpoznania sprawy organy zobowiązane są do uwzględnienia treści § 9 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 20 czerwca 2000 roku oraz przedłożonych przez skarżących dowodów, a następie przeprowadzenia oceny czy zaprojektowana zabudowa rozumiana jako zespół budynków i innych obiektów budowlanych zlokalizowanych na danym terenie (działce nr [...], obręb ewidencyjny G. ) spełnia wynikające z treści uchwały kryterium ładu przestrzennego dostosowania bryły projektowanego budynku do architektury odpowiadającej zabudowie istniejącej we wsi G..