II GSK 809/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 17 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 343/08 w zakresie odrzucenia skargi A. B. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Sz. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie refundacji aparatu słuchowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 343/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę A. B. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] - w przedmiocie refundacji aparatu słuchowego. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd stwierdził, powołując art. 109 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. - o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), że w sprawie przyznania (bądź odmowy) refundacji wyrobów medycznych będących przedmiotami ortopedycznymi i środkami pomocniczymi - a takim wyrobem jest aparat słuchowy, refundacji którego sprawa dotyczy - Dyrektor Z. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. powinien wydać stosowną decyzję, od której - stosownie do treści art. 109 ust. 5 powołanej ustawy - przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu. Wskazano też, że zgodnie z art. 110 ustawy od decyzji Prezesa Funduszu w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu skarżone pismo Dyrektora Z. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. z dnia [...] lutego 2008 r. w istocie stanowi decyzję organu I instancji a w sprawie nie został spełniony warunek wyczerpania środków zaskarżenia - przewidziany art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. - co czyni skargę niedopuszczalną. W skardze kasacyjnej na ww. postanowienie WSA, A. B. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w S. do ponownego rozpoznania; domagała się też zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - "poprzez przyjęcie iż Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zarzucił, iż od powyższej decyzji nie zostało złożone odwołanie". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wyjaśnił, że A. B. otrzymała pierwszą decyzję z dnia [...] października 2008 r. - przyznającą refundację w wysokości 100 % a decyzją z [...] stycznia 2008 r. zmieniono kwotę refundacji na 560 zł (70 %), strona wniosła odwołanie od decyzji zmieniającej kwotę refundacji i w wyniku tego odwołania otrzymała skarżoną decyzję z [...] lutego 2008 r. W ocenie strony stwierdzenie przez Sąd, że nie został spełniony warunek wyczerpania środków zaskarżenia - o którym mowa w art. 109 ust. 5 powołanej ustawy - mija się ze stanem faktycznym sprawy. Zdaniem pełnomocnika A. B., Sąd naruszył art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przyjmując że skarżąca nie złożyła odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji kontrolowane może być tylko i wyłącznie pod kątem ustalenia czy jest wadliwe w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej - poza przypadkami nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie dopatrzono się. Z tego względu w skardze kasacyjnej "nie wystarczy powołać się na przepis wymieniający podstawy skargi kasacyjnej (w procedurze obowiązującej przed sądami administracyjnymi jest to art. 174 p.p.s.a.), ale konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy" (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"; Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyńsk, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek; Zakamycze, 2006, wyd. II.; Komentarz do art.174). Tym samym zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - w myśl którego skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy - nie uzasadnia wniosku o uchylenie postanowienia odrzucającego skargę. Skargi kasacyjnej nie usprawiedliwia też zarzut naruszenia art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał jedynie, że zgodnie z tym przepisem odwołanie od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu wnosi się do Prezesa Funduszu w terminie tam wskazanym. Wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej przepis ten nie legł u podstaw stwierdzenia, że strona nie wniosła odwołania i tym samym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wyczerpała środków zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie wskazał, że skargę odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., wyjaśniając jednocześnie, iż niedopuszczalna jest skarga jeśli nie został spełniony warunek wyczerpania środków zaskarżenia (w rozumieniu przywołanego w uzasadnieniu postanowienia art. 52 § 1 p.p.s.a.) i stwierdzając, że strona od decyzji Dyrektora Z. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. z dnia [...] lutego 2008 r. nie wniosła odwołania do Prezesa Funduszu, od decyzji którego to - w myśl art. 110 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - służy skarga do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że strona nie sformułowała zarzutu naruszenia ww. przepisów; nie podważa też ustalenia, że w sprawie nie doszło do wydania decyzji, o której mowa w ww. art. 110 powoływanej ustawy, a która mogłaby być przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, co skutkuje jej oddaleniem. Wobec powyższego na podstawie art. 184 p.p.s.a., działając w oparciu o art. 182 § 1 tej ustawy, orzeczono jak w sentencji.