II SA/Kr 1574/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 16 października 2023 r. nr SKO-OŚ-4170-71/23 w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej skargę oddala. UZASADNIENIE Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 16 października 2023 r. znak SKO-OŚ-4170-71/23 orzeczono o uchyleniu decyzji Wójta Gminy S. z dnia 5 lipca 2023 r. znak RGGZ.6232.8.5.2023 nakładającej na Spółkę F. Sp. z o.o. ul. [...], [...] administracyjną karę pieniężną za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w roku 2022 r. w wysokości 22.582, 45 złotych i orzeczono w sprawie w ten sposób, że orzeczono o nałożeniu na Spółkę F. Sp. z o.o. ul. [...], [...] administracyjną karę pieniężną za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w roku 2022 r. w wysokości 22.582, 00 złotych. W uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano, że zawiadomieniem z dnia 3 kwietnia 2023 r. znak: RGGZ.6232.8.5.2023/, doręczonym odwołującej się stronie 5 kwietnia 2023 r. Wójt Gminy S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej spółce F. sp. z o.o., uł. [...], [...] za nieosiągnięcie w 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości. Przedmiotowe postępowanie organ pierwszej instancji zakończył w dniu 5 lipca 2023 r. wydając decyzję znak: RGGZ.6232.8.5.2023, w której nałożył na wyżej wskazanego przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne administracyjną karę pieniężną w kwocie 22.582,45 zł., płatną w terminie 30 dni od daty w której decyzja stanie się ostateczna, na wskazany rachunek bankowy. W uzasadnieniu organ opisał okoliczności sprawy, powołał przepisy stanowiące podstawę jego rozstrzygnięcia i zamieścił rachunkowe wyliczenie wysokości nałożonej kary. Organ rozważył także możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w art. 9x ust 2 pkt 1 u.c.p.g. stanowi, że przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych art. 3b ust. 1 (art. 9g pkt 1 u.c.p.g.). Ta ostatnia regulacja nakazuje osiągnąć za rok 2022 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wagowo w wysokości co najmniej 25 %. Wskazaną wyżej karę pieniężną oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska -dalej: p.o.ś.- i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Wyżej wskazane upoważnienie Rada Ministrów zrealizowała w dniu 22 grudnia 2017 r. w>'dając rozporządzenie w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 2490 z późn. zm.). Zgodnie z art. 291 p.o.ś. stawki rzeczonych opłat podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Minister właściwy do spraw klimatu, nie później niż do dnia 31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość tak podwyższonych stawek opłat na rok następny, uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek. Zgodnie z obwieszczeniem Minister Klimatu i Środowiska z dnia 11 października (M.P. z 2021 r. poz. 960 - zał. nr 2 cz. II) stawka jednostkowej opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku w 2022 roku wynosi 285,60 zł/Mg. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie zobowiązany jest nie tylko odnieść się do zgłoszonych zarzutów, ale rozpatrzyć sprawę w instancji ponownie w pełnym zakresie. Z akt sprawy wynika, iż zgodnie z danymi zawartymi w Dziale VI, Tabeli B przekazanego sprawozdania, łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 7,5748 Mg, co stanowiło 2,19% łącznej masy odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (346,5800 Mg). Dane te są bezsporne, pochodzą od strony i nie są przez nią kwestionowane. W świetle art. 9g pkt 1 u.c.p.g. w związku z art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości był w 2022 r. obowiązany do przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu na poziome 25 % wagowo w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Jeżeli zatem w 2022 r. przedsiębiorstwo strony odebrało na terenie Gminy S. od właścicieli nieruchomości 346,5800 Mg odpadów komunalnych, to winno 86,6450 Mg odpadów komunalnych przygotować do ponownego użycia i recyklingu. Tymczasem ze sprawozdania przedsiębiorstwa wynika, iż było to tylko 7,5748 Mg. Brakująca masa odpadów komunalnych nieprzygotowanych do ponownego użycia i recyklingu to 79,0702 Mg. Wyliczenia organu pierwszej instancji w powyższym zakresie są więc prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość użycia i recyklingu odpadów, Kolegium uznało go za nieuzasadniony. Jak wynika z informacji zawartej w piśmie Wójta Gminy S. z dnia 25.07.2023r., w 2022r. obostrzenia epidemiologiczne były już znikomo stosowane. Gospodarka odpadami, odbiory odpadów wróciły oraz funkcjonowanie zakładów pracy wróciło do normy. Nie odnotowano znacznego wpływu epidemii na rodzaje odbieranych frakcji odpadów oraz recykling tych odpadów. W szczególności, że w roku wcześniejszym - 2020 ( szczycie epidemii), spółka F. Sp. z o.o. mimo wszystko osiągnęła wymagany poziom recyklingu odpadów komunalnych. W kwestii dotyczącej braku dokumentu potwierdzającego wpis do prowadzonego przez Wójta Gminy S. Rejestru Działalności regulowanej. Kolegium stwierdza w ślad za stanowiskiem Wójta Gminy S. , że Spółka F. Sp. z o.o. posiada oczywiście od wielu lat wpis pod numerem [...], w szczególności zaświadczenie o wpisie do ewidencji. Okoliczność ta nie jest kwestionowana, zatem zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu braku papierowej wersji sprawozdania złożonego przez stronę , na podstawie którego nałożona została kara Kolegium wyjaśnia, iż w aktach sprawy znajduje się skan Sprawozdania BDO w wersji papierowej, który jest wystarczający na potrzeby niniejszego postępowania, w szczególności że jego treść nie jest kwestionowana przez odwołującą Spółkę. Następnie Kolegium stwierdziło, że zarzut odwołania naruszenia art. 9x ust. 2 u.c.p.g. również nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, iż strona jako podmiot profesjonalny, winna mieć świadomość jakie rygory prawne ciążą na niej przy wykonywaniu działalność regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zapisy Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wskazują, iż strona uzyskała wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w Gminie S. w 2017r. Dyspozycja art. 9g ust. 1 u.c.p.g. jest jednoznaczna cyt. "podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu". Mając na uwadze, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej, a więc zorganizowanej i zarobkowej działalności, wykonywanej we własnym imieniu w sposób ciągły, jest wolne dla każdego na równych prawach (art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców; tekst jednolity Dz. U. 2023 r. poz. 221 z późn. zm. - dalej: p.p.), to strona jako przedsiębiorca zobowiązany był tak zorganizować prowadzoną przez siebie działalność regulowaną, aby spełnić wymogi prawem przewidziane. Przepis art. 8 p.p. wskazuje, iż przedsiębiorca na podstawie przepisów prawa może być obowiązany do określonego zachowania. Zatem również zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów art. 10 ust. 1 i 2 oraz art.1 ust.1 ustawy Prawo przedsiębiorców dotyczących wydania decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, a także art. 8 Prawa przedsiębiorców poprzez obciążenie strony konsekwencjami działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które Strona nie miała wpływu, nie zasługują na uwzględnienie. Strona jak podmiot profesjonalny, prowadzący działalność regulowaną, zawarła przecież przedmiotowe umowy w sposób świadomy i dobrowolny. Przyjęcie argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika przedsiębiorstwa prowadziłoby w konsekwencji do wyłączenia stosowania art. 9x ust. 2 u.c.p.g., albowiem podmioty odbierające odpady zawsze mogłyby powoływać się na brak możliwości uzyskania wymaganego poziomu recyklingu (tak m. in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1326/21). Spółka w żaden sposób nie wykazała, aby z przyczyn od niej niezależnych nie miała możliwości przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odbieranych przez nią odpadów w większym wymiarze niż miało to miejsce. W sprawie nie sposób doszukać się okoliczności, które wskazywałby, iż odwołująca się strona nie miała wpływu na naruszenie obowiązku z art. 9g u.c.p.g. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił przyczyny niezastosowanie tej normy. Organ odwoławczy również nie widzi możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przypomnieć trzeba, że wyżej wskazany przepis w świetle uchwały NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21 stosuje się do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach rozdziale 4d ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że przedmiotowa regulacja formułuje warunki dopuszczalności odstąpienia od nałożenia pieniężnej kary administracyjnej. Organ odstępuje od nałożenia kary i poprzestaje na pouczeniu strony w dwojakiego rodzaju sytuacjach. Po pierwsze, organ stwierdza, że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (art. 189f § 1 pkt 1). Organ jest wówczas zobligowany do poprzestania na pouczeniu strony, co zgodnie z zasadą proporcjonalności stanowi działanie adekwatne do okoliczności sprawy. Po drugie, doszło do realizacji celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Cele te mogły zostać osiągnięte w ramach odrębnego postępowania toczącego się przed postępowaniem w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189f § 1 pkt 2). W takim przypadku organ jest zobligowany do poprzestania na pouczeniu strony. W niniejszej sprawie ta druga sytuacja nie może wystąpić, albowiem ustawa o utrzymani czystości i porządku w gminach, nie zna żadnego postępowania, który po zakończeniu okresu sprawozdawczego w gospodarce odpadami komunalnymi prowadziłaby do sanowania niedopełnienia obowiązku przygotowania odpadów na przewidzianym przepisami poziomie do ponownego użycia i recyklingu. W sprawie nie wystąpiły także przesłanki z pkt 1 § 1 art. 189f k.p.a. Nie sposób tutaj mówić o znikomej wadze naruszenia prawa (obowiązku), jeżeli z materiałów sprawy wynika, iż poziom przygotowania odpadów z art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. zrealizowany został w niewielkim stopniu. Trudno także mówić o zaprzestaniu naruszenia prawa. Odwołująca się strona ma przecież świadomość, iż do naruszenia poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu doszło także w 2021 roku. Mając na uwadze powyższe nie zasługują również na aprobatę zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 189c i i 189e w związku z art. 107 K.p.a., gdyż zgodnie ze stanowiskiem zawartym w Uchwale NSA z dnia 9.06.2022r. sygn. akt III OPS 1/21, wyłącznie uregulowanie zawarte w art. 189 f K.p.a. stanowi uzupełnienie regulacji przepisów Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, określającej wypadki odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. Na uwzględnienie zasługują natomiast zarzuty odwołania dotyczące treści art. 9zf u.c.p.g., zgodnie z którym do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Akt ten w art. 63 § 1 stanowi, iż kwoty podatków zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych. Również orzeczenie przez Wójta Gminy S. w pkt 2 sentencji decyzji, iż nałożoną karę administracyjną należy wpłacić w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczne nie znajduje uzasadnienia, bowiem obowiązek ten wynika wprost z ustawy - art. 9zd ust. 1 u.c.p.g., zatem organ nie był uprawniony do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Na powyższą decyzję skargę wniosła Spółka F. Sp. z o.o. ul. [...], [...]. Skarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, a to: 1) art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez Organ II instancji Decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach niniejszej skargi; 2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez oparcie uzasadnienia Decyzji na nieprawomocnym wyroku sądu administracyjnego, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych oraz zasadą przekonywania; 3) art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6,7 i 8 § 1 k.p.a., poprzez: a) brak odniesienia się przez Organ II instancji w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji) do twierdzeń Skarżącej podniesionych w treści repliki na odpowiedź na odwołanie z dnia 3 sierpnia 2023 r. i oparcie ustaleń SKO o treść pisma Organu II instancji, a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, podczas gdy zastosowanie obostrzeń epidemiologicznych związanych z wystąpieniem stanu epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19, wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie, jak uznał Organ II instancji z "informacji zawartej w piśmie Wójta Gminy S. z dnia 25.07.2023 r. (str. 5 Decyzji); b) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, c) uznanie, że zarzut nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, jest nieuzasadniony, podczas gdy stan zagrożenia epidemiologicznego i stan epidemii COVID-19 miał wpływ na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych; d) oparcie Decyzji o ustalenia nie wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji) Organ lI instancji wskazał, że: "Odwołująca s/ę strona ma przecież świadomość, iż do naruszenia poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu doszło także w 2021 roku." (str. 6 Decyzji), podczas gdy w aktach sprawy brak jest decyzji w przedmiocie nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez Skarżącą wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2021, jak również innego materiału dowodowego dotyczącego nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2021; 4) art. 77 § 1, art. 7, art. 14 § la, art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 72 § 1 k.p.a., poprzez wydanie Decyzji nakładającej na Skarżącą administracyjną karę pieniężną, pomimo braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; 5) art. 133 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez: brak odniesienia się przez Organ II instancji w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji) do podniesionego przez Skarżącą w treści repliki na odpowiedź na odwołanie z dnia 3 sierpnia 2023 r. zarzutu, iż pismo Organu I instancji z dnia 25.07.2023 r. (odpowiedź na odwołanie) wykracza poza zakres czynności Organu I instancji wskazany w art. 133 k.p.a. i stanowi niedopuszczalną próbę następczego (tj. po wydaniu decyzji) uzupełniania treści Decyzji Organu I instancji (uzasadnienia Decyzji Organu I instancji) oraz sanowania jej wadliwości; uwzględnienie przez Organ II instancji treści pisma Organu I instancji z dnia 25.07.2023 r. (odpowiedzi na odwołanie) w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji), pomimo że pismo Organu I instancji z dnia 25.07.2023 r. (odpowiedź na odwołanie) wykraczało poza zakres czynności Organu I instancji wskazany w art. 133 k.p.a. i stanowiło niedopuszczalną próbę następczego (tj. po wydaniu decyzji) uzupełniania treści Decyzji Organu I instancji (uzasadnienia Decyzji Organu I instancji) oraz sanowania jej wadliwości; 6) art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącej zawartych w treści odwołania z dnia 17 lipca 2023 r. od Decyzji Organu I instancji (dalej: "Odwołanie") i nie ustosunkowanie się w żaden sposób przez Organ II instancji do wniosków dowodowych, które Skarżąca zawarła w treści Odwołania, podczas gdy dowody te były (są) istotne dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy; 7) art. 189a § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 189c i 189e k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez: a) uznanie przez Organ II instancji, że: "zgodnie ze stanowiskiem zawartym w Uchwale NSA z dnia 9.06.2022r., sygn.. akt III OPS 1.21, wyłącznie uregulowanie zawarte w art 189 f K.p.a. stanowi uzupełnienie regulacji przepisów Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach określającej wypadki odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej." (str. 6 Decyzji), podczas gdy zasada zastosowania ustawy względniejszej uregulowana w art. 189c i kwestia wystąpienia siły wyższej uregulowana w art. 189e k.p.a. znajdują zastosowanie w niniejszym postępowaniu; nie odniesienie się przez Organ II instancji w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji) do podniesionego przez Skarżącą w treści Odwołania zarzutu naruszenia przez Organ I instancji art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., jak również zarzutu naruszenia art. 189e k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a.; 8) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu; które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej Decyzji - doprowadziły bowiem do orzeczenia wobec Skarżącej obowiązku zapłaty kary pieniężnej w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym; II. naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 9g pkt 1, art. 9x ust. 2 pkt 11 ust. 3 w zw. z art. 3b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "ustawa UCiPG"), poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej za nieosiągnięcie w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, w szczególności w sytuacji, gdy Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022; art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r.- Prawo przedsiębiorców (dalej: "Prawo przedsiębiorców"), poprzez wydanie Decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności: 2) niedokonanie na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn zależnych od Skarżącej, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika wręcz z przyczyn od Skarżącej niezależnych; uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjne kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, podczas gdy w sprawie ziściły się przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu; uznanie, że zarzut nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych; jest nieuzasadniony, podczas gdy Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022 z uwagi na wystąpienie siły wyższej - pandemii C0V1D -19; 3) art. 8 Prawa przedsiębiorców, poprzez obciążenie Skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania Skarżąca nie miała wpływu. Skarżąca wskazała na to, że z umów załączonych do skargi wynika, że nie ponosi ona winy w nieuzyskaniu wymaganego poziomu recyklingu, m.in. z: a) umowy nr [...] z dnia 31.10.2022 r., zawartej przez Skarżącą z Z. M. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą M. SP Z. M., [...], [...], na okoliczność: treści dokumentu, zlecania (w roku 2022) przez właścicieli nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy S., na których powstają odpady, odbioru przez Skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie oraz częstotliwości i ilości odbioru przez Skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie; b) umowy nr [...] z dnia 16.11.2022 r., zawartej przez Skarżącą z Parafią Rzymsko-Katolicką PW. Ś. W. w Z. , [...], ul. [...], na okoliczność: treści dokumentu, zlecania (w roku 2022) przez właścicieli nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy S. y, na których powstają odpady, odbioru przez Skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie oraz częstotliwości i ilości odbioru przez Skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie; c) umowy nr [...] z dnia 01.02.2022 r., zawartej przez Skarżącą z D. U., Firma Kateringowo - Usługowa, [...], B. N., ul. [...], na okoliczność: treści dokumentu, zlecania (w roku 2022) przez właścicieli nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy S., na których powstają odpady, odbioru przez Skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie oraz częstotliwości i ilości odbioru przez Skarżącą odpadów zmieszanych i odpadów zbieranych selektywnie. W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano m.in., że organ oparł uzasadnienie swego stanowisk na wyroku WSA w Gliwicach, który nie był jeszcze prawomocny. Zarzucono, że decyzja narusza także art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a. Naruszenie wskazanych przepisów nastąpiło poprzez brak odniesienia się przez Organ II instancji w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji) do twierdzeń Skarżącej podniesionych w treści repliki na odpowiedź na odwołanie z dnia 3 sierpnia 2023 r. i oparcie ustaleń SKO o treść pisma Organu II instancji, a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, podczas gdy zastosowanie obostrzeń epidemiologicznych związanych z wystąpieniem stanu epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19, wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie, jak uznał Organ II instancji z "informacji zawartej w piśmie Wójta Gminy S. z dnia 25.07.2023 r." (str. 5 Decyzji). W treści repliki na odpowiedź na odwołane z dnia 3 sierpnia 2023 r. Skarżąca wskazywała, że nieuzasadnione jest twierdzenie Organu I instancji (zawarte na str. 2 odpowiedzi na odwołanie z dnia 25.07.2023 r.), że "w 2022 roku obostrzenia epidemiologiczne były już znikomo stosowane. Gospodarka odpadami, odbiory oraz funkcjonowanie zakładów pracy wróciło do normy." Skarżąc wskazała, że na przełomie stycznia i lutego 2022 r. miała miejsce V fala dziennej liczby zakażeń, w szczycie której dzienna liczba zakażeń była najwyższa od początku epidemii w roku 2020. Na tę okoliczność skarżąca przedstawia w skardze wykres. Skarżąca wskazuje, że SKO naruszyło wskazane przepisy również poprzez uznanie, że zarzut nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii C0V1D-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, jest nieuzasadniony, podczas gdy stan zagrożenia epidemiologicznego i stan epidemii COVID-19 miał wpływ na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Zarzucono, że SKO oparło się o ustalenia nie wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji) Organ II instancji wskazał, że: "Odwołująca się strona ma przecież świadomość, iż do naruszenia poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu doszło także w 2021 roku." (str. 6 Decyzji), podczas gdy w aktach sprawy brak jest decyzji w przedmiocie nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez Skarżącą wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2021, jak również innego materiału dowodowego dotyczącego nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w roku 2021. Wskazano, że organy nie ustaliły, czy dany przedsiębiorca wpisany jest do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy S.. W piśmie z dnia 12.05.2023 r., Organ I instancji wskazał bowiem, że "akta sprawy dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej spółce F. Sp. z o.o. [...] ([...]) za nieosiągnięcie w 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości stanowi tylko elektroniczne Sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości złożone dnia 26.01.2023 r. poprzez Bazę danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO)". Powyższe potwierdza, że w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wpis Skarżącej do prowadzonego przez Wójta Gminy S. rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub adnotacji urzędowej, o której mowa powyżej. Zdaniem skarżącej SKO naruszyło także SKO przepisy art. 133 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uwzględnienie w Decyzji (uzasadnieniu Decyzji) treści pisma Organu I instancji z dnia 25.07.2023 r., pomimo że pismo Organu I instancji z dnia 25.07.2023 r. (odpowiedź na odwołanie) wykracza poza zakres czynności Organu I instancji wskazany w art. 133 k.p.a. i stanowiło niedopuszczalną próbę następczego (tj. po wydaniu decyzji) uzupełniania treści Decyzji Organu I instancji (uzasadnienia Decyzji Organu I instancji) oraz sanowania jej wadliwości. Nie odniesiono się do wniosków dowodowych skarżącej, które miały wskazywać na zaistnienie obiektywnych przeszkód w wywiązaniu się z nałożonych obowiązków. Skoro skarżąca nie miała obiektywnej możliwości osiągniecia wymaganego poziomu recyklingu, nałożenie na nią administracyjnej kary pieniężnej nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego. Skarżąca zarzuciła także, że organy nie uwzględniły okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów działu IV A k.p.a dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych. Skarżąca wskazuje, że nawet w sytuacji, w której Skarżąca nie osiągnęła wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, to zgodnie z argumentacją wskazaną w niniejszej skardze, w niniejszej sprawie istniały przesłanki (a nawet obowiązek) zastosowania art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. Jak wskazuje się bowiem w doktrynie: ,,Naruszeniem znikomym będzie naruszenie, które nie niesie ze sobą społecznego niebezpieczeństwa. Wpływ na ocenę znikomości naruszenia będą miały m.in. takie elementy przedmiotowe, jak waga dobra chronionego przez normę sankcjonowaną, czas trwania naruszenia, wpływ naruszenia na poszanowanie prawa, zasięg naruszenia, liczba podmiotów, no które naruszenie ma wpływ, znaczenie następstw naruszenia, etc." Skarżąca wskazuje, że samo rzekome naruszenie przez nią prawa nie wywołuje żadnych następstw, które byłyby określone w prawie i miałyby negatywny wpływ na społeczne bezpieczeństwo. Podkreślono, że skarżąca nie jest jedynym podmiotem, który w okresie objętym postępowaniem i nałożoną karą (tj. w roku 2022) odbierał odpady z terenu nieruchomości niezamieszkanych na obszarze Gminy S.. Kwestia ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącej za wynik poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych na terenie całej gminy. Ponadto Skarżąca nie ma 100% wpływu na to, jakie frakcje odpadów odbiera od właścicieli nieruchomości na podstawie zawartych umów, a także jaka część odebranych odpadów może zostać poddana procesom prowadzącym do ich odzysku. Wynika to z tego, że obowiązek segregacji został nałożony na właścicieli nieruchomości na podstawie przepisów ustawy UCiPG i nie zawsze Skarżąca ma możliwość dokładnego skontrolowania odebranych odpadów, a także nie ma bezpośrednio wpływu na jakość odbieranych odpadów. Kolejna istotna kwestia to ogólny sposób organizacji rynku gospodarki odpadami na terenie kraju, który obecnie nie jest zdolny do przetworzenia poprzez recykling i przygotowanie do ponownego użycia wszystkich odpadów, które by do tego przetworzenia się nadawały. Sytuacja taka spowodowana jest zmianami przepisów, które to zmiany doprowadziły do zamknięcia szeregu instalacji odzysku, w szczególności mniejszych, prywatnych, których nie było stać na dostosowanie się do nowych przepisów w zakresie między innymi ochrony przeciwpożarowej, wizyjnych systemów kontroli, a w szczególności wniesienia zabezpieczenia pieniężnego. W konsekwencji powyższego, zmniejszeniu uległa masa poddawanych odzyskowi odpadów na terenie Polski, przy - z drugiej strony -napływającym coraz szerzej strumieniu odpadów z innych krajów, w szczególności Unii Europejskiej. Odpady pochodzące z UE mają dla recyklerów lepszą jakość z uwagi na zdecydowanie większe doświadczenie obywateli tych państw w segregowaniu odpadów, w stosunku do obywateli Polski. Podkreślono również, że umowy na odbiór odpadów zawierane z właścicielami nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy S. (jak i każdej innej gminy na terenie Polski) zawierane są w realiach wolnego rynku (na zasadzie swobody umów; swobody kontraktowania) i Skarżąca nie miała w całym okresie, którego dotyczy postępowanie, żadnych instrumentów ani do zmuszenia tych kontrahentów do zlecenia stałego (cyklicznego) odbioru odpadów komunalnych gromadzonych selektywnie, ani wpływu na ilość przekazywanych odpadów gromadzonych selektywnie (czyli m.in. tego, by całość tych odpadów była przekazywana podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie gminy, bez samodzielnego sprzedawania w punktach skupu co bardziej wartościowych frakcji). Decyzja narusza także zdaniem skarżącej art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Naruszenie tych przepisów nastąpiło wskutek wydania Decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów. 11. Naruszenie wyżej wskazanych zasad nastąpiło m.in. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn zależnych od Skarżącej, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika wręcz z przyczyn od Skarżącej niezależnych. Organ II instancji naruszył również wskazane przepisy poprzez uznanie, że w sprawie nie istnieją podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy przesłanki takie ziściły się. Organ II instancji naruszył wspomniane przepisy również poprzez uznanie, że zarzut nieuwzględnienia wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, jest nieuzasadniony, podczas gdy Skarżąca nie miała obiektywnej możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022 z uwagi na wystąpienie siły wyższej, tj. obowiązywania na terenie Polski najpierw stanu zagrożenia epidemiologicznego, a następnie stanu epidemii oraz od 16 maja 2022 r. stanu zagrożenia epidemicznego. Siła wyższa stanowi przesłankę egzoneracyjną, zwalniającą Skarżącą od obowiązku zapłaty administracyjnej kary pieniężnej (powodującą zasadność umorzenia postępowania, jako bezprzedmiotowego). Decyzja narusza również art. 8 Prawa przedsiębiorców. Zgodnie z przedmiotowym przepisem przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa. Zatem obciążenie Skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania Skarżąca nie miała wpływu, narusza ww. przepis. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Istotą sądowej kontroli administracji jest ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Przyjęcie tej funkcji wypływa z założeń systemu weryfikacji administracji publicznej w państwie prawa, co ma związek z realizacją zasad praworządności (por. J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, referat wygłoszony na L Konferencji Katedr i Zakładów Prawa Konstytucyjnego, Gdynia 24-16 kwietnia 2008 r., s. 1-8; B. Adamiak, Model sądownictwa administracyjnego a funkcje sądownictwa administracyjnego (w:) Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 21-22). Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz.1634, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (t.j. Dz.U. z 2022, 2519 ze zmianami, dalej u.p.i.c.g.). W szczególności zgodnie art. 9g podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów ilości odpadów do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3b ustawy. W roku 2022 r. był to poziom wagowo 25 % co wynika z art. 3b ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Poza sporem pozostaje, że ten poziom nie został osiągnięty. Z przekazanego przez skarżącą sprawozdania wynika, że było to 2, 19 % łącznej masy odebranych odpadów (załącznik nr 7 – wydruk z bazy danych o produktach i opakowaniach oraz gospodarce odpadami BDO. Prawidłowo organy przyjęły, że w świetle złożonego w formie elektronicznej sprawozdania, zgodnie z danymi zawartymi w dziale VI, tabeli B łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 7, 5748 Mg (megagramów), co stanowiło 2, 19 % łącznej masy odebranych odpadów wynoszącej 346, 5800 Mg. Zgodnie z art. 9x ust. 2 u.p.i.c.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu; 2)ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania; 3) składowania. Zgodnie z art. 9x ust. 3 u.p.i.c.g. karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Zgodnie z art. 9x ust. 3 u.p.i.c.g. karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 3, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i masy składowanych odpadów komunalnych przekraczającej poziom składowania wyrażonej w Mg. W decyzji organu I instancji zawarto w związku z tym wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej, które zweryfikował organ II instancji. W wyniku tej weryfikacji organ II instancji prawidłowo zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa w zw. z art. 9zf u.p.i.c.g. końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy (w niniejszej sprawie 45 groszy) pomija się. Wobec tego dokonał korekty kwoty administracyjnej kary pieniężnej. Skoro zatem przedsiębiorca nie uzyskał wymaganego w danym roku poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, prawidłowe było nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Nie zasługują przy tym na uwzględnienie argumenty i okoliczności podnoszone w skardze mające na celu wykazanie, iż skarżąca nie miała obiektywnej możliwości uzyskania wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Odnosząc się do zarzutów nieuwzględnienia sytuacji związanej z rozprzestrzenianiem się wirusa COVID-19 wskazać należy, że z powoływanych regulacji dotyczących (m.in. rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii) nie wynikało zawieszenie obowiązków wynikających z przedmiotowej ustawy. Odbiór odpadów komunalnych nie jest także działalnością, która mogłaby być wykonywana zdalnie. Paradoksalnie, odnosząc się do stanu epidemii, można powiedzieć, że z uwagi na zwiększoną ilość transakcji zawieranych przez internet wzrosła liczba opakowań, a zatem powstały warunki sprzyjające do realizowania obowiązków wynikających z art. 9g przedmiotowej ustawy. Nie budzi także wątpliwości w świetle mających zastosowanie przepisów prawa, że kwestie takie, jak wybór niewłaściwych kontrahentów, czy treść umów zawartych z nimi pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. To przedsiębiorca podejmujący się działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów jest zobowiązany zorganizować swoją działalność w taki sposób, aby wywiązywać się z nałożonych na niego obowiązków. Trudno zatem w tym stanie faktycznym i prawnym, przyznać skarżącemu rację w zakresie naruszenia przepisów art. 8 i art. 10 ustawy prawo przedsiębiorców. Nie mają także znaczenia w niniejszej sprawie takie okoliczności, jak to, że organ błędnie wskazał, że w 2021 r. nałożono na skarżącą karę pieniężną czy polemika skarżącej z pismem organu I instancji z dnia 25 lipca 2023 r. w kwestii oceny stosowanych obostrzeń epidemiczno-sanitarnych. Prawidłowo także organy oparły się na danych wynikających z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz gospodarce odpadami. Znajdujące się w aktach wydruki skanów sprawozdania czynią zadość zasadzie pisemności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 14 § 1a k.p.a. Podkreślenia wymaga, że baza ta została wprowadzona przez Ministerstwo Środowiska aby przeciwdziałać nieprawidłowościom, które występują w sektorze gospodarowania odpadami, a dostęp do niej jest reglamentowany i mają go uprawnione podmioty, co czyni dane wynikające z tej bazy wiarygodnymi. Prawidłowe było także oparcie się organów o dane z Rejestru Działalności Regulowanej w zakresie odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości gminy S.. Nie jest zresztą kwestionowany fakt, że Spółka taką działalność prowadzi, o czym świadczą także przedłożone przez nią umowy zawarte z właścicielami nieruchomości. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty dotyczące braku zastosowania przepisów działu IVA k.p.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że prawidłowo organy obu instancji zwróciły uwagę na uchwałę NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21. W świetle tej uchwały przepisy działu IVa k.p.a. stanowią dopełnienie konstrukcji administracyjnych kar pieniężnych, które obowiązywały w systemie prawa w dniu wejścia w życie przepisów działu IVa k.p.a., w zakresie elementów określonych w art. 189a § 2 k.p.a. Do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Ten ostatni przepis przewiduje przesłanki możliwego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej . Należy zwrócić uwagę w przedmiotowej sprawie, że zarówno organ I, jak i II instancji okoliczności te rozważały. Za zgodne z prawem należy uznać stanowisko, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary. Nie budzi wątpliwości, że waga naruszenia nie jest znikoma. Przy wymaganym poziomie 25 % ilości odpadów do ponownego użycia i recyklingu ilość ta wyniosła zaledwie 2, 19 %, a przepisy art. 9x jednoznacznie wskazują, że nałożenie kary administracyjnej jest powiązane z samym faktem nieosiągnięcia wymaganego poziomu odpadów przeznaczonych do ponownego użycia i recyklingu. Jako, że Sąd nie stwierdził w wyniku kontroli zgodności skarżonej decyzji z prawem naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, naruszeń prawa procesowego mających istotnych wpływ na wynika sprawy ani podstaw do stwierdzenia nieważności czy wznowienia postępowania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.