II OZ 513/23

SENTENCJA Dnia 13 września 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Spółka komandytowa z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 493/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] Spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 31 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 7 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 493/23, odrzucił skargę [...] Spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z 31 marca 2023 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ skarżąca, pomimo doręczenia wezwania, nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi w postaci trzech egzemplarzy odpisów skargi oraz dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej (KRS). Skarżąca w zażaleniu na postanowienie zarzuciła naruszenie art. 82 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Powyższe naruszenia miały polegać na błędnym – zdaniem skarżącej – uznaniu, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skarżącej doręczone. Jak stwierdzono, pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 czerwca 2023 r. doręczono wyłącznie pismo zatytułowane "Doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę" wraz z odpisem odpowiedzi na skargę. Potwierdzić to miały załączone do zażalenia wydruki "książki email z dnia 7 czerwca 2023 roku wraz z załącznikami" oraz "książki korespondencji z 7 czerwca 2023 roku". W tych okolicznościach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odrębnym pismem skarżąca ponadto złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że pismem z 2 czerwca 2023 r. (k. 16 akt sądowych), w wykonaniu zarządzenia z 31 maja 2023 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie trzech egzemplarzy odpisów skargi oraz dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej (KRS). Korespondencja sądowa, która zawierała także inne pisma sądowe, została odebrana przez adw. A. M. (k. 18 akt sądowych) w dniu 7 czerwca 2023 r. Mimo upływu ustawowego terminu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że istniała podstawa do odrzucenia skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634). Odnosząc się do zarzutów zażalenia, jakoby skarżąca nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż w korespondencji sądowej nadesłanej w dniu 7 czerwca 2023 r., której otrzymania skarżąca nie zaprzecza, pisma takiego nie było, wyjaśnić należy, że w aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający fakt otrzymania przez pełnomocnika skarżącej tego zarządzenia. Jest nim zwrotne potwierdzenie odbioru. Jest to dokument, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez pocztę, i który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jakkolwiek NSA zauważa, że w niniejszej sprawie zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak i inne pisma sądowe, zostały wysłane w jednej kopercie, o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ("wezwanie braki formalne skargi – 7 dni; pouczenie o możliwości tryb upr., odpis odp. na skargę z 24.05.2023 r."), to wyjaśnić należy, że taka praktyka jest co do zasady dopuszczalna (tak postanowienie NSA z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II OZ 92/19). W takiej jednak sytuacji obowiązkiem Sądu było zamieszczenie informacji o zawartości przesyłki zarówno na kopercie, jak i zwrotnym potwierdzeniu odbioru, bowiem strona musi mieć możliwość weryfikacji zawartości tej przesyłki jeszcze przed pokwitowaniem jej odbioru, a sąd w toku postępowania sądowego. Zgodnie z adnotacją na "zwrotce", Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w kopercie znajduje się nie tylko odpis odpowiedzi na skargę oraz pouczenie o możliwości rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, ale również wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że twierdzenia skarżącej co do niedoręczenia pełnomocnikowi skarżącej zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi są bezzasadne. Dowodem przeczącym ustaleniom Sądu pierwszej instancji nie mogą być wydruki korespondencji prowadzonej między pełnomocnikiem skarżącej a rzekomym pełnomocnikiem substytucyjnym w sprawie, po pierwsze, z uwagi chociażby na fakt, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 14 czerwca 2023 r., zaś pełnomocnictwo substytucyjne udzielone adw. M. P., której pełnomocnik skarżącej adw. A. M. przesłał odpis odpowiedzi na skargę, datowane jest dopiero na dzień 17 lipca 2023 r., a więc dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, po drugie, uzupełnienie braków formalnych w zakresie przede wszystkim nadesłania odpisów skargi należało do pełnomocnika, który skargę podpisał, a więc do adw. A. M. Po trzecie, jak rozumie NSA, wniosek adw. A. M. z 19 czerwca 2023 r. o przeprowadzenie rozprawy był następstwem przesłanej przez Sąd pierwszej instancji informacji co do możliwości rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, co również świadczy o tym, że w korespondencji sądowej nadesłanej pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 czerwca 2023 r. nie znajdowały się jedynie dokumenty zatytułowane "Doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę" wraz z odpisem odpowiedzi na skargę, ale także inne pisma, doręczeniu którym skarżąca bezpodstawnie zaprzecza, a czemu NSA nie dał wiary. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania NSA uznał, że odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a.