II SAB/Op 51/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Opolskiego w przedmiocie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić S. H. 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem procesowym z dnia 9 sierpnia 2023 r., S. H. (zwany dalej także "skarżącym"), reprezentowany przez pełnomocnika adwokata Ł. Ł. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Opolskiego (zwanego dalej także: "organem"), dotyczące wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący zażądał zobowiązania organu do rozpoznania ww. wniosku, stwierdzenia o przewlekłości postępowania, a także zasądzenia na jego rzecz od organu kosztów postępowania. Wraz ze skargą, skarżący uiścił wymagany w sprawie wpis od tego pisma procesowego w wysokości 100 zł, co potwierdza wyciąg bankowy znajdujący się w aktach sprawy (por. k-20 akt). Następnie pismem procesowym z dnia 1 września 2023 r. skarżący cofnął skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uznanie cofnięcia skargi na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) – zwanej dalej: "P.p.s.a." za dopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości. Analiza akt nie daje podstaw do oceny, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi oraz uznając wolę strony skarżącej jako dysponenta skargi co do jej cofnięcia, Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie. Dlatego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie co orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia uzasadnia z kolei art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.