VII SA/Wa 1665/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Starosta S. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną (wykonanie linii kablowej n/n) na działkach o nr ewid. [...] w miejscowości N., gmina B. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2006 r. M. O. wystąpił o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wskazując, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr ewid. [...] i [...], których jest właścicielem. Wskazał, że granica zasięgu promieniowania wynosi 220,80 m. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku M. O., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ podał, iż wnioskodawca nie był stroną w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, zakończonego kwestionowaną decyzją. Wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciel, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda zauważył, iż obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu, w obrębie którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, wystąpi na wysokościach od 36,7 do 42,0 m.n.p.t. w kierunku poziomym i będzie miał zasięg maksymalnie około 19 m. Strefa ta ogranicza się do działek o nr ewid. [...] i [...] (droga) i nie dotyczy działek nr ewid. [...] i [...], będących własnością wnioskodawcy. Zdaniem organu, stwierdzenie zawarte we wniosku, że granica zasięgu promieniowania wynosi 220,80 m. nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wojewoda wskazał, iż brak jest możliwości wszczęcia postępowania na wniosek podmiotu, nie będącego stroną. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie M. O. Zarzucił, że obszar w obrębie którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego ma zasięg maksymalny 220,80 m., a strefa ta dotyczy działek nr ewid. [...] i [...], będących jego własnością, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, tj. w raporcie oddziaływania na środowisko (str. 10). Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M.O., utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że M. O. jest właścicielem działek o nr ewid. [...] położonych w N., gmina B. Z projektu budowlanego oraz z załącznika mapowego do decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] grudnia 2005 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika natomiast, iż obszar oddziaływania stacji bazowej nie wykracza poza teren działek nr ewid. [...]. W ocenie organu odwoławczego, odwołujący się nie może zostać uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ogranicza krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. O., zarzucając naruszenie art. 157 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 38 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Skarżący ponownie wskazał, że obszar oddziaływania stacji bazowej obejmuje teren działek nr ewid. 275 i 276, co wynika z raportu oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 1103/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Starosty S. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę. Postanowieniem z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 808/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe do czasu zakończenia postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej M. O. od powyższego wyroku. Wyrokiem z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1072/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 1103/06. Postanowieniem z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 808/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...], odmawiającą wszczęcia na wniosek M. O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z zasilaniem w energię elektryczną (wykonanie linii kablowej n/n) na działkach o nr ewid. [...] w miejscowości N., gmina B. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 157 § 3 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych bądź nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie. Postępowanie wyjaśniające, jakie organ przeprowadza w pierwszej fazie, nie może dotyczyć kwestii, czy przyczyny nieważności miały miejsce, gdyż kwestie te winny być wyjaśnione w dalszym postępowaniu. Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga bowiem uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność (wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 449/07, Lex nr 505393). Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciel, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Krąg podmiotów innych niż inwestor, a posiadających interes prawny w załatwieniu sprawy w postępowaniu o pozwolenie na budowę, wyznaczony jest zatem przez obszar oddziaływania obiektu. Ustalenie tego obszaru wymaga określenia jego granic, stosownie do art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane stanowiącego, iż przez obszar taki rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Owe odrębne przepisy wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wskutek lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej zawarte są w art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wymagają one wydania decyzji uzgadniającej uwarunkowania środowiskowe w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydanej w dniu [...] grudnia 2005 r. przez Wójta Gminy B., na podstawie raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wykonanego w sierpniu 2005 r. stwierdzono, że projektowana stacja oddziaływać będzie na terenie działki nr [...] i [...], bowiem działki te znajdują się w zasięgu poziomym inwestycji, który ustalono maksymalnie na około 19 m. Obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartości wyższej od dopuszczalnego poziomu promieniowania wystąpi na wysokości od 37,6 do 42 m.n.p.t. Skarżący jest właścicielem działek nr ewid. [...] i [...], które nie znajdują się w strefie oddziaływania inwestycji. A zatem, nie posiada on przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę i z tej przyczyny organ prawidłowo odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W odniesieniu do zarzutów zawartych w skardze stwierdzić należy, iż - jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1072/08 - znajdująca się w raporcie oddziaływania na środowisko informacja o granicy strefy dalekiej rozchodzenia się fal elektromagnetycznych z anteny typu VHLP4-220, którą określono na odległość 220,80 m., nie przesądza o istnieniu oddziaływania obiektu na działkę należącą do skarżącego. Nie można bowiem informacji dotyczącej ogólnych granic stref w zależności od rodzaju anteny, traktować jako danych przesądzających o istnieniu interesu prawnego w sprawie, bez równoczesnego rozważenia odległości określających zasięg promieniowania o wartości wyższej od dopuszczalnej, a dla tego typu anteny - co potwierdza w/w raport - wynosi ona 3,60 m. i nie obejmuje działki skarżącego. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.