III SAB/Gd 114/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 31 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga S. - obywatela Republiki Indonezji, na bezczynność oraz przewlekłość Wojewody Pomorskiego w postępowaniu dotyczącym udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił Wojewodzie Pomorskiemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 12 w zw. z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "k.p.a.", poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania, a mianowicie poprzez brak wezwania skarżącego do osobistego stawiennictwa celem złożenia odcisków palców, podczas gdy wystąpił on do organu administracji publicznej z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 lipca 2020 r., a zatem postępowanie to w chwili składania skargi trwa już 2 lata i 8 miesięcy. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Wojewody Pomorskiego do dokonania czynności polegającej na wezwaniu skarżącego do złożenia odcisków linii papilarnych w terminie miesiąca od prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego skargą, 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i bezczynności oraz że miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nawet w razie uznania przedmiotowej sprawy za skomplikowaną i wymagającą przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to zgodnie z treścią art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Postępowanie organu w sprawie z całą pewnością narusza normy regulujące terminy załatwiania spraw, albowiem wniosek o wszczęcie postępowania został złożony 2 lipca 2020 r., przy czym do dnia złożenia skargi sprawa nie została załatwiona, a skarżący nie został wezwany na złożenia odcisków palców. W okresie tym organ nie podjął jakichkolwiek czynności w celu załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że wprawdzie pismem z dnia 18 lutego 2021 r. organ wezwał go do złożenia odcisków linii papilarnych, które to wezwanie zostało odebrane 2 marca 2021 r. przez nieprofesjonalnego pełnomocnika M. Ł. Ten jednak nie przekazał treści zobowiązania skarżącemu. Zaniechanie pełnomocnika skutkowało wypowiedzeniem prawa do reprezentacji w sprawie. Następnie, 2 grudnia 2021 r., skarżący działając już przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o przywrócenie terminu. Wojewoda Pomorski w dniu 15 grudnia 2021 r. odmówił przywrócenia terminu, nie zważając na brak winy skarżącego. Dnia 8 marca 2022 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 15 grudnia 2021 r. i umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu wskazując, że termin do złożenia odcisków linii papilarnych ma charakter instrukcyjny. Zdaniem skarżącego, nic nie stało więc na przeszkodzie, aby Wojewoda Pomorski ponownie wezwał skarżącego do złożenia odcisków linii papilarnych celem dopełnienia wymogów formalnych wniosku. Zamiast tego organ administracji zdecydował się działać z naruszeniem art. 7 k.p.a., to jest poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy. Organy administracji publicznej powinny się bowiem starać pomóc załatwić sprawy stronom postępowania, ponieważ taka jest ich rola w Państwie - załatwiane spraw interesantów. Pomimo wydania postanowienia organu nadrzędnego organ w dalszym ciągu nie wzywał skarżącego w celu pobrania odcisków linii papilarnych, będących jedynym wymogiem pozostałym do wykonania. Zaniechanie to skutkowało skierowaniem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenia, które zostało rozpoznane jako nieuzasadnione. Zdaniem skarżącego, nie sposób zgodzić się z Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że brak jakiekolwiek działania ze strony organu przez blisko 10 miesięcy nie stanowi bezczynności. Co więcej, w piśmie z dnia 17 stycznia 2023 r. organ ten podważył własne stanowisko wyrażone 8 marca 2022 r. Skoro bowiem Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu uznając, że jest to termin instrukcyjny to Wojewoda Pomorski był zobowiązany w dalszym ciągu prowadzić postępowanie. Organ był też zobowiązany przyjąć, że nie ziściły się negatywne skutki związane z upływem terminu skoro termin ten ma charakter instrukcyjny. Skarżący powołał się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r., I OPS 2/13, w której wskazano, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ przedstawił zaistniałe okoliczności sprawy i wyjaśnił, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został złożony 2 lipca 2020 r. Pismem z 18 lutego 2021 r. wnioskodawca został wezwany, za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika do dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku. Pismo zostało skierowane na adres wskazany jako adres do korespondencji w sprawie. W dniu 2 marca 2021 r. korespondencja została odebrana, a w wyznaczonym terminie skarżący nie dopełnił obowiązku przez co, na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, Wojewoda Pomorski pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. W dniu 6 grudnia 2021 r. nowo ustanowiony pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do dopełnienia obowiązku osobistego stawiennictwa, który Wojewoda Pomorski rozpoznał odmownie. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ drugiej instancji uchylił w całości postanowienie Wojewody Pomorskiego i umorzył w całości postępowanie w sprawie przywrócenia terminu uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe. Następnie, postanowieniem z dnia 17 stycznia 2023 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie skarżącego na niezałatwienie w terminie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za nieuzasadnione. Przechodząc do istoty sprawy organ wskazał, że zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W związku z tym, że skarżący ustanowił M. Ł. pełnomocnikiem do dokonania wszelkich czynności niezbędnych w zakresie uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym do odbioru korespondencji. Pominięcie przez organ pełnomocnika i skierowanie korespondencji do skarżącego byłoby zatem równoznaczne z pominięciem strony postępowania. Powodowałoby także nieskuteczność doręczenia wezwania. Wezwanie zostało skierowane na prawidłowy adres i doręczone osobie upoważnionej. Organ podkreślił również, że brak komunikacji pomiędzy skarżącym, a ustanowionym przez niego pełnomocnikiem nie ma wpływu na bieg terminu wyznaczonego w trybie art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. M. Ł. wielokrotnie występował w charakterze pełnomocnika przed Wojewodą Pomorskim w tożsamych postępowaniach, które prowadziły do wydania decyzji o udzieleniu cudzoziemcom zezwoleń pobytowych. Biorąc to pod uwagę, trudno przyjąć brak znajomości przepisów, procedur, a także złą wolę ówczesnego pełnomocnika skarżącego. W przypadku kiedy reprezentująca stronę osoba nie spełnia pokładanych w niej oczekiwań, możliwe jest wypowiedzenie udzielonego pełnomocnictwa, czego w przedmiotowej sprawie cudzoziemiec nie uczynił. Ponadto, organ administracji publicznej nie może wziąć na siebie odpowiedzialności za działania ustanowionego pełnomocnika. Odnośnie zaś odczuwania przez cudzoziemca niepewności związanej z długim okresem oczekiwania na legalizację pobytu oraz ponoszeniem przez niego dodatkowych wydatków na przedkładanie kolejnych pism w sprawie, w ocenie organu, szybszą i znacząco mniej kosztowną drogą byłoby wystąpienie z nowym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Cudzoziemiec posiadając przedłużoną na mocy art. 15zd ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw wizę, upoważniającą do legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mógł wystąpić z nowym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skracając drogę administracyjną. Takie działanie pełnomocnika skarżącego byłoby też wyrazem troski o prostotę postępowania w celu jak najszybszego uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie bezspornie wskazany wymóg formalny skutecznego wniesienia skargi poprzez wniesienia został spełniony, a zatem sprawa podlegała rozpoznaniu. Katalog przewidzianych przez ustawodawcę rozstrzygnięć w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organów przewiduje art. 149 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). W przypadku z kolei, o którym mowa w § 1 sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił Wojewodzie Pomorskiemu bezczynność oraz przewlekłość w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wyjaśnienia zatem wymaga, że pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z kolei przewlekłość zdefiniowano w przepisie art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Istotą kontroli sądu administracyjnego ze skargi na bezczynność jest więc zbadanie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie i ewentualne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego, likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym czy też niezawinionym opóźnieniem organu. W przypadku przewlekłości postępowania ocenia się z kolei, czy prowadzone postępowanie jest długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa zbyt długo, przez okres którego nie uzasadnia konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie jest prowadzone dłużej niż to niezbędne do załatwienia sprawy dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W orzecznictwie wskazuje się, że przewlekłe prowadzenie postępowania występuje, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności lub podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, jak również wówczas gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego, z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej, wydłużenia czasu trwania postępowania. Mieć przy tym na uwadze należy, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania stanowi środek prawny, którego celem jest zapewnienie realizacji zasady szybkości postępowania (art. 12 § 1 i § 2 k.p.a.). Zasada szybkości postępowania wynikająca z art. 12 § 1 k.p.a. wymaga, by organ administracji publicznej prowadził postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W myśl ogólnej reguły zawartej przez ustawodawcę w Kodeksie postępowania administracyjnego w art. 35 § 1 § 2 k.p.a., stanowiącej rozwinięcie powyższej zasady, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Przepis art. 35 § 3 k.p.a. stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednak z uwagi na przedmiot postępowania, w realiach rozpoznawanej sprawy należało mieć na uwadze również treść regulacji zawartych w ustawie o cudzoziemcach, która wprowadza szczegółowe uregulowania odnośnie terminów załatwiania spraw. Zgodnie z art. 105 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, z wyjątkami określonymi w art. 139l ust. 1 i art. 139t ust. 1, składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1). Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (ust. 2). Nie może więc budzić wątpliwości, że ustawodawca nałożył w ten sposób na organy administracji prowadzące postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy obowiązek zamknięcia sprawy - poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania - każdorazowo, gdy tylko strona uchybi terminowi wyznaczonemu w trybie z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Przechodząc więc do kwestii zasadniczej (spornej) podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie taki przypadek miał właśnie miejsce. Akta administracyjne przedmiotowej sprawy jednoznacznie potwierdzają, że wniosek skarżącego o zezwolenie na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście. Wniosek złożył w jego imieniu ustanowiony pełnomocnik korzystając w tym celu z usług operatora pocztowego. Z uwagi na brak osobistego złożenia wniosku, na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, Wojewoda Pomorski wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 marca 2021 r. Pomimo tego przedmiotowe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W zaistniałym stanie rzeczy, działając na podstawie wskazanego przepisu art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, pismem z dnia 19 października 2021 r. Wojewoda Pomorski pozostawił wniosek skarżącego z dnia 2 lipca 2020 r. bez rozpoznania. W ocenie Sądu, brak osobistego stawiennictwa skarżącego w siedzibie organu w terminie wyznaczonym w wezwaniu z 18 lutego 2021 r., którego to ustalenia faktycznego cudzoziemiec nawet nie neguje, obligował organ do pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 105 ust. 2 cytowanej ustawy. Należy przy tym wskazać, że wezwanie to zawierało wyraźne i prawidłowe pouczenie o brakach formalnych wniosku, sposobie ich uzupełnienia oraz co niemniej ważne o konsekwencjach w przypadku ich nieuzupełnienia, jak i sankcji w razie braku osobistego stawiennictwa i niemożności pobrania odcisków linii papilarnych. Obie te czynności zostały bowiem powiązane w czasie. Trafnie Wojewoda Pomorski podnosi, że "brak komunikacji" pomiędzy skarżącym a jego pełnomocnikiem pozostaje bez wpływu na bieg zakreślonego terminu i jego rygor. Zgodne z prawem pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania rodzi z kolei ten skutek, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Sprawa została już bowiem zakończona w opisanej powyżej formie czynności podjętej przez organ. Tym samym żadne postępowanie wywołane wnioskiem skarżącego nie toczy się przed Wojewodą Pomorskim. Ponadto, skarga nie zasługiwała również na uwzględnienie w pozostałym zakresie, a mianowicie zarzucanej organowi przewlekłości postępowania. W takim przypadku należy bowiem zwrócić uwagę na postanowienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, traktującej o dopuszczalności wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, po jego ostatecznym zakończeniu (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie). We wspomnianej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stanął bowiem na stanowisku, że skarga w takim przypadku w ogóle nie przysługuje. Zdaniem NSA, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Oznacza to, że skarga nie może zostać przez sąd administracyjny merytorycznie rozpoznana. Należy jednocześnie podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu uchwały, że przewlekłość postępowania administracyjnego, jako stanu faktycznego, nie jest stanem ciągłym, lecz ma swój kres w chwili rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Powyższe uwagi należy odnieść również do bezczynności organu (zob. uchwała NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19). Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Pomorskiego i na przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ, zatem traktując skargę jako całość, nie mogła zostać ona z przyczyn opisanych powyżej uwzględniona. Jedynie na marginesie rozważań należy zaznaczyć, że wobec zakończenia postępowania (mimo podejmowania prób przez profesjonalnego pełnomocnika jego kontynuowania), oczekiwanie przez skarżącego, iż organ będzie podejmował czynności w sprawie, jest nieuprawnione. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści uzasadnienia orzeczenie (uchwała) Naczelnego Sądu Administracyjnego dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: "orzeczenia.nsa.gov.pl".