II SA/Lu 547/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 5 maja 2023 r., znak: GN-V.7534.2.22.2023.MJC w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z dnia 5 maja 2023 r. Wojewoda Lubelski (dalej także jako: Wojewoda), po rozpoznaniu odwołania M. S. (dalej jako: skarżąca) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Lublin (dalej jako: Prezydent) z dnia 27 marca 2023 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o zwrot nieruchomości wywłaszczonej orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 9 maja 1953 r. nr Sa.II.6372/51, oznaczonej dawniej numerem [...] w części wchodzącej w obszar aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] (obr. 29, ar. 2), położonej w L. przy ul. G. Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 20 grudnia 2022 r. do Starostwa Powiatowego w Lublinie wpłynęło pismo M. S., E. B. i A. B. zatytułowane jako "rozszerzenie wniosku o zwrot nieruchomości", dotyczące rozszerzenia wniosku z 14 maja 2020 r. o zwrot nieruchomości wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 9 maja 1953 r., nr Sa.II.6372/51, oznaczonej dawniej nr [...], w części wchodzącej w obszar aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] (obr. 29, ark. 1), położonej w L. przy ul. G. – o część wchodzącą w obszar aktualnych działek ewidencyjnych nr [...] (obr. 29, ark. 2). Wojewoda postanowieniem z dnia 30 stycznia 2023 r. do prowadzenia sprawy o zwrot w zakresie obejmującym działkę ewidencyjną nr [...] (obr. 29, ark. 2) wyznaczył Starostę Lubelskiego, zaś rozpatrzenie w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] pozostawił Prezydentowi. Postanowieniem z dnia 27 marca 2022 r., na podstawie art. 61a i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r., poz. 2000, dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 136 ust. 3 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2023 r., poz. 344, dalej jako: u.g.n.) Prezydent odmówił wszczęcia postepowania w sprawie o zwrot nieruchomości wywłaszczonej orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 9 maja 1953 r., nr SA.II.6372/51, oznaczonej dawniej numerem [...] w części wchodzącej w obszar aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] (obr. 29, ark. 2), położonej w L. przy ul. G. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po analizie wniosku z 20 grudnia 2022 r. zakwalifikował go jako nowy wniosek o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości. Stwierdził także, że wnioskodawczynie uchybiły terminowi, określonemu w art. 136 ust. 7 u.g.n., w związku z czym należało odmówić wszczęcia postępowania. Zażalenie od powyższego postanowienia w ustawowym terminie wniosła M. S., podnosząc, że żądanie nie jest nowym wnioskiem. Wojewoda wskazanym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta. Wyjaśnił, że podstawą materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia jest art. 136 ust. 3 u.g.n., zgodnie z którym poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonych nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140. Zgodnie z przepisem art. 136 ust. 7 u.g.n., dodanym do tej ustawy z dniem 14 maja 2019 r. (tj. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami), uprawnienie do zwrotu, o którym mowa w ust. 3, wygasa, jeżeli od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, upłynęło 20 lat, a w tym terminie uprawniony nie złożył wniosku, o którym mowa w ust. 3 Organ wskazał, że ustawodawca nowelizując art. 136 ust. 7 u.g.n. przewidział, że w przypadku gdy termin, o którym mowa w art. 136 ust. 7 u.g.n. upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy albo gdy od dnia jej wejścia w życie do upływu tego terminu pozostało nie więcej niż 12 miesięcy, wniosek, o którym mowa w art. 136 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym tą ustawą, może zostać złożony w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli od 14 maja 2019 r.). Organ wskazał, że termin ten kończył bieg z upływem dnia 14 maja 2020 r. Wojewoda wskazał, że w dniu 31 marca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem, zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568), którą do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych dodano m. in. przepis art. 15zzr ust. 1, zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, m. in. do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (pkt 2) oraz zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (pkt 5) - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Termin wynikający z art. 136 ust. 7 u.g.n. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej u.g.n. jest terminem prawa materialnego, przewidzianym do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki i z jego upływem łączy się skutek w postaci wygaśnięcia uprawnienia do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, co oznacza, że jest terminem zawitym (prekluzyjnym). Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został ogłoszony na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r., mocą rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r., w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 433). Stan zagrożenia epidemicznego został odwołany z dniem 20 marca 2020 r., jednocześnie od tego dnia ogłoszono na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zniesienie stanu epidemii nastąpiło dopiero z dniem 16 maja 2022 r. (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. z 2022 r., poz. 1027). Terminy, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19, biegły dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r., o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), a zatem od dnia 24 maja 2020 r. W świetle powyższych regulacji, wynikający z art. 136 ust. 7 u.g.n. w zw. z art. 2 ust. 1 zm. u.g.n. termin do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, mający zastosowanie w niniejszej sprawie - po uwzględnieniu okresu zawieszenia jego biegu z mocy art. 15 zzr ust. 1 ustawy COVID-19 - upłynął z dniem 24 lipca 2020 r. W związku z powyższym, Wojewoda doszedł do przekonania, że Prezydent słusznie odmówił wszczęcia postępowania. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie, podnosząc naruszenie następujących przepisów: – art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do zarzutu i argumentacji zażalenia tj. bezzasadnego nieuznania przez organ I instancji, iż wniosek z dnia 20 grudnia 2022 r. stanowi jedynie doprecyzowanie wniosku pierwotnego z dnia 14 maja 2020 r.; a ponadto – art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 ust. 7 u.g.n. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i za organem pierwszej instancji domniemane przyjęcie, że żądanie objęte wnioskiem z dnia 20 grudnia 2022 r., jest nowym wnioskiem, który w efekcie został wniesiony po upływie terminu określonego w przepisie prawa materialnego w sytuacji, gdy w istocie żądanie z dnia 20 grudnia 2022 r. nie jest nowym wnioskiem, a stanowi jedynie doprecyzowanie wniosku z dnia 14 maja 2020 r. o zwrot nieruchomości wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium WRN w Lublinie z dnia 9 maja 1953 r. nr SA.II.6372/51, oznaczonej dawnym nr 30, w części wchodzącej w obszar aktualnej działki ewidencyjnej [...] (obr.29, ark. 2) położonej w L. przy ul. G., W związku z powyższym, skarżąc wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako p.p.s.a.), wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Na wstępie wskazać należy, że skarga w przedmiotowej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy wniosek skarżącej z dnia 20 grudnia 2022 r. może zostać uznany za rozszerzenie wniosku z 14 maja 2020 r. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Skarżąca wywodzi bowiem, że pismo z dnia 20 grudnia 2022 r. stanowi doprecyzowanie wniosku z dnia 14 maja 2020 r. W tym miejscu należy podkreślić, że postępowanie objęło wniosek z 20 grudnia 2022 r. jedynie w zakresie aktualnej działki [...]. We wniosku z dnia 14 maja 2020 r. jasno i wprost wskazano, że strony wnoszą o zwrot nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa – "będącej częścią działki oznaczonej aktualnie w ewidencji gruntów nr [...], obręb 29, ark. 1 - położonej w L. przy ul. G.". Wskazano, że wnioskowana do zwrotu nieruchomość jest częścią działki oznaczonej poprzednio numerem [...] o pow. 0,8638 ha, położonej w L. przy ul. G., dla której prowadzona była KW [...]. Dalej wskazano, że "na mapie-operacie wykonanym przez geodetę pana J. Ć. ta część działki nr [...], oznaczona jest jako działka nr [...] o pow. 0,1726 ha". Należy zatem podkreślić, że wnioskowana do zwrotu nieruchomość została oznaczona w sposób ścisły i niebudzący wątpliwości ("dz. nr [...], o pow. 0,1726 ha stała się zbędna – jako spadkobiercy dziedziczący po T. G. - wnosimy o zwrot przedmiotowej nieruchomości"). Uzasadnienie wniosku potwierdza, że dotyczy on wyłącznie zwrotu części dawnej działki nr [...], wcielonej do gruntu ewidencyjnej działki nr [...], obr. 29, ark. 1, obejmującej swoim zasięgiem niezrealizowaną część ul. S. i oznaczonej na mapie wykonanej przez geodetę J. Ć.ę jako działka nr [...] o pow. 0,1726 ha. Warto zauważyć, że sama skarżąca nie neguje tego, że wniosek z 2020 r. zawiera szczegółowy opis i określenie oczekiwanego zwrotu. Wywodzi jedynie, że nie oznacza to nieobjęcia wnioskiem pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości. Pismo z dnia 20 grudnia 2022 r. "rozszerzenie wniosku o zwrot nieruchomości" dotyczy nieruchomości oznaczonej dawnym numerem [...], położonej w L., w obszarze aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] (obr. 29, ark. 1), lecz dotyczy zwrotu – w ramach tej sprawy – w obszarze aktualnej działki nr [...]. Również pismo z 8 lutego 2023 r. zawiera oświadczenie, że wniosek w sprawie o zwrot nieruchomości dotyczy "aktualnych działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] oraz [...]" (k. 59 akt admin.). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że pismo z dnia 20 grudnia 2022 r. stanowi nowy wniosek w przedmiocie zwrotu części dawnej działki nr [...], w obszarze aktualnej działki ewidencyjnej [...] (obr. 29, art. 1) w zakresie działki nr [...] i nie pozostaje w ścisłym związku z wnioskiem z dnia 14 maja 2020 r. Wcześniejszy wniosek został sformułowany w sposób jednoznaczny i niewzbudzający wątpliwości w myśl art. 136 ust. 3 zd. 1 u.g.n., szczególnie poprzez zakreślenie numerów ewidencyjnych i powierzchni terenu objętego żądaniem, zatem niedopuszczalne jest jego "doprecyzowanie" przez określenie zupełnie innego, nowego przedmiotu postępowania, gdyż prowadzi to do naruszenia tzw. tożsamości sprawy. W realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że pismo dotyczące "rozszerzenia" wniosku zostało wniesione ponad dwa lata po złożeniu wniosku z 14 maja 2020 r. w przedmiocie zwrotu nieruchomości, w dodatku przez odmienny krąg wnioskodawców. Szczególnie doniosłe w skutkach jest to, że wnioski zostały złożone w innych okolicznościach prawnych. Kwestie niezachowania terminu na złożenie wniosku o zwrot nieruchomości zostaną rozważone w dalszej części uzasadnienia, jednakże w tym miejscu należy zasygnalizować, że wniosek z 20 grudnia 2022 r. został złożony po 24 lipca 2022 r., zatem gdy upłynął ustawowy termin, w jakim skarżąca mogłaby skutecznie żądać zwrotu tejże części nieruchomości. W takiej sytuacji umożliwienie skarżącej swobodnego "rozszerzenia" wniosku, który został sformułowany w sposób ścisły i niezbudzający wątpliwości, prowadziłoby do niedopuszczalnego obejścia prawa - gdyż strona uchylałaby się od skutków prawnych uchybienia terminu na złożenie wniosku o zwrot nieruchomości, modyfikując wcześniej złożony wniosek. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że wniosek z dnia 20 grudnia 2022 r. został złożony przez inny krąg wnioskodawców niż wniosek z 14 maja 2020 r. i po upływie znacznego czasu. W związku z upływem ustawowego terminu do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości, należy stwierdzić, że późniejszy wniosek złożono w innym stanie faktycznym i prawnym. W świetle tych okoliczności i niebudzącego wątpliwości, jasnego brzmienia wniosku z 14 maja 2020 r. należało stwierdzić, że doszło do zawiązania się nowej sprawy administracyjnej, a pismo z 20 grudnia 2022 r. nie może zostać potraktowane jako zmiana treści żądania, uzupełnienie czy też doprecyzowanie wniosku. Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania, że wniosek z dnia 20 grudnia 2022 r. prawidłowo został zakwalifikowany jako odrębny, nowy wniosek o zwrot nieruchomości. Zarzuty skargi są zatem chybione. Zarzut art. 107 § 3 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Uzasadnienie postanowienia jasno wskazuje na zakwalifikowanie wniosku z dnia 20 grudnia 2022 r. jako nowego wniosku. Wojewoda nie wyjaśnił szerzej takiej oceny, jednakże w świetle okoliczności sprawy nie sposób uznać tego za istotne uchybienie. Kolejno należy wskazać, że organ trafnie zastosował art. 61a k.p.a. z uwagi na uchybienie terminowi, który wynika z art. 136 ust. 7 u.g.n. Ustawa z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2019 r., poz. 801; dalej jako: ustawa zmieniająca u.g.n.). wprowadziła termin ograniczający dochodzenie roszczeń o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w okolicznościach wskazanych w art. 136 u.g.n. Zgodnie z nowo wprowadzonym art. 136 ust. 7 u.g.n., uprawnienie do zwrotu nieruchomości, która stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, wygasa, jeżeli od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, upłynęło 20 lat, a w tym terminie uprawniony nie złożył wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Zgodnie z regulacjami przejściowymi, w przypadku gdy termin, o którym mowa w art. 136 ust. 7 u.g.n., upłynął przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej albo gdy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do upływu tego terminu pozostało nie więcej niż 12 miesięcy, wniosek, o którym mowa w art. 136 ust. 3 u.g.n., może zostać złożony w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tejże ustawy (art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej u.g.n.). Ustawa zmieniająca u.g.n. weszła w życie z dniem 14 maja 2019 r. (art. 5 ustawy). Bieg terminu wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (w brzmieniu na dzień wejścia w życie: Dz. U. 2020 r., poz. 374; dalej jako: ustawa COVID). Zgodnie z art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: (1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, (2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, (3) przedawnienia, (4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, (5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, (6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju; - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Art. 15zzr powyższej został wprowadzony ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568) i wszedł w życie z dniem 31 marca 2020 r. (art. 101 tejże ustawy). Ustanie okresu zawieszenia biegu analizowanego terminu nastąpiło w wyniku uchylenia art. 15zzr ustawy COVID – na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2; Dz. U. z 2020 r., poz. 875. Zgodnie z regulacjami przejściowymi (art. 68 ust. 2 powyższej ustawy), terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. W związku z powyższym zawieszony termin uzyskał dalszy bieg od dnia 24 maja 2020 r. (art. 68 ust. 2 w zw. z art. 76 nowelizacji z 14 maja 2020 r.). W niniejszej sprawie do dnia zawieszenia biegu dwunastomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej u.g.n. z 2019 r., upłynęło 10 miesięcy. Po okresie zawieszenia, termin (określony w miesiącach, a nie w dniach – zob. art. 57 § 3 k.p.a.) zaczął biec ponownie od dnia 24 maja 2020 r. i zakończył swój bieg z dniem 24 lipca 2020 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, że prawidłowo organy obu instancji uznały, że wniosek został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. Kolejno należy wskazać, że zgodnie z art. 15zzzzn2 ustawy COVID w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: (1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, (2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, (3) przedawnienia, (4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, (5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, (6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju, - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (ust. 1). W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3). Stan epidemii został odwołany na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. (Dz. U. 2022 r., poz. 1027), jednocześnie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2022 r. w sprawie ogłoszenia stanu epidemii utraciło moc. Rozporządzenie weszło w życie z dniem ogłoszenia. Tego samego dnia weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. 2022 r., poz. 1028), które utraciło moc z dniem 14 czerwca 2023 r. - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. 2023 r., poz. 1118). W związku z powyższym należy stwierdzić, że wniosek nie został wniesiony w czasie trwania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, a jedynie w czasie obowiązywania na terytorium Polski stanu zagrożenia epidemicznego. Hipoteza art. 15zzzzn2 ustawy COVID nie obejmuje stanu zagrożenia epidemicznego, zatem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Reasumując powyższe rozważania należy podkreślić, że organy administracyjne prawidłowo oceniły, że wniosek skarżącej należy uznać za odrębny wniosek, inicjujący odrębne postępowanie. W sprawie trafnie stwierdzono, że wniosek został złożony z uchybieniem ustawowego terminu, przy uwzględnieniu przepisów obowiązujących w czasie zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem COVID-19. Z powyższych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.