III OSK 2791/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 689/19 w sprawie ze skargi A.. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 maja 2019 r., nr SKO.SL.450.298.2019 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 689/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji) oddalił skargę A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: organ, Kolegium) z 20 maja 2019 r., nr SKO.SL.450.298.2019 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 190 p.p.s.a. poprzez uznanie, że WSA jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy w sytuacji, gdy zgodnie z zaskarżonym przepisem, WSA pozostaje związany jedynie wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi z 24 czerwca 2019 r., m.in. dotyczących stanu faktycznego w zakresie błędnego dokonania pomiaru emisji hałasu przez organ I instancji tylko i wyłącznie w jednym punkcie pomiarowym zlokalizowanym nie przy elewacji budynku. Powyższe zagadnienie dotyczy przyjętego stanu faktycznego sprawy i w tym zakresie WSA nie był związany ustaleniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, a brak rozpoznania zarzutów spółki w tym zakresie skutkowało sporządzeniem błędnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu spółka podniosła, że zakres art. 190 p.p.s.a. sprowadza się jedynie do wykładni prawa, a nie stanu faktycznego sprawy. W ocenie skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku powinien rozpoznać zarzuty spółki w zakresie w jakim nie dotyczyły one wykładni przepisów prawa ustalonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/16. W skardze z 24 czerwca 2019 r. skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonej decyzji m.in. naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz błędy w ustaleniach faktycznych dotyczących poprawności przeprowadzenia pomiarów hałasu dla przedmiotowego obiektu A. w S. Tymczasem Sąd I instancji zbiorczo odrzucił wszystkie zarzuty sformułowanie w skardze z 24 czerwca 2019 r. stwierdzając, że kwestie, które były przedmiotem oceny, i co do których NSA nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji i kontroli sądowej, ponownie oceniane być nie mogą. W ocenie spółki powyższe rozumowanie WSA jest niewłaściwe i świadczy o błędnym stosowaniu przez WSA art. 190 p.p.s.a., który dotyczy jedynie wykładni prawa, a nie samego stanu faktycznego. W konsekwencji, zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Zgodnie z art. 141 § 4 uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu wyroku sąd ma więc obowiązek przedstawić nie tylko zarzuty zawarte w skardze, ale także podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Obejmuje to także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego. Pismem z 3 marca 2020 r. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania z wyodrębnieniem w sentencji lub uzasadnieniu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz oświadczyło, że zrzeka się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W ocenie Kolegium, przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, a może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie zmiany, tak stanu faktycznego, jak i prawnego nie miały miejsca, a co istotne strona skarżąca zmian takich sama także nie wykazała. Wykładnia art. 190 p.p.s.a. prowadzi zatem do wniosku, iż związanie Sądu I instancji obejmuje także stan faktyczny sprawy, w zakresie którego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny. Zdaniem Kolegium ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyroku Sądu I instancji pod kątem przyjętych w nim ustaleń faktycznych presuponuje określoną wykładnię przepisów procesowych (w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 79a, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.). W tym sensie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże Sąd I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, także w zakresie oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji. Organ wskazał, że literalna wykładnia powołanego przepisu, dokonana przez skarżącą kasacyjnie nie pozwala dostrzec aspektu pośredniego związania Sądu I instancji i z tego względu oparte na niej zarzuty uznać należy za chybione, co w efekcie prowadzi do uznania za nieuzasadniony drugiego zarzutu skargi tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przypomnieć należy, że zaskarżony wyrok jest następstwem zastosowania się przez Sąd I instancji do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/16, która to wykładnia była w tej sprawie wiążąca na podstawie art. 190 p.p.s.a. Naruszenia art. 190 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie upatruje w błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że WSA jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy w sytuacji, gdy art. 190 p.p.s.a., dotyczy jedynie wykładni prawa. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na mocy art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać Sąd I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 230/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1427/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1793/12 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd I instancji "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Przy czym granice te są wyznaczane przez stanowisko sądu kasacyjnego wyrażone w zakresie wykładni i stosowania prawa oraz - wbrew literalnemu odczytaniu art. 190 p.p.s.a. - w stosunku do oceny ustaleń faktycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 18/23). Podkreślić należy, że odstąpienie od wykładni dokonanej w wyroku sądu kasacyjnego jest sytuacją wyjątkową i może dotyczyć tylko następujących przypadków: 1) jeżeli stan faktyczny sprawy, który został ustalony w wyniku jej ponownego rozpoznania, uległ zmianie w taki sposób, że w ponownym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji należy stosować inną podstawę prawną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07), 2) jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy zmienił się stan prawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05), 3) jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w uchwale w składzie siedmiu sędziów stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w orzeczeniu sądu kasacyjnego odnoszącego się do konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2008 r., I FSP 1/08, ONSAiWSA 2008, Nr 5, poz. 75; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 127/11). W wydanym w granicach niniejszej sprawy wyroku z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/15 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, ma rację skarżąca kasacyjnie, iż z dniem 1 lutego 2016 r. spółka A. spółka z o.o. przekształciła się w spółkę A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k., które to przekształcenie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 551 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. Naczelny Sąd Administracyjny uznając częściową trafność zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił wyrok Sądu I instancji. Jednocześnie konstatując, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę uchylając także zaskarżoną decyzję (art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej było zatem przychylenie się przez sąd kasacyjny do zarzutu wadliwego oznaczenia adresata decyzji w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżony wyrok, związany więc był na mocy artykułu 190 p.p.s.a. wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/15, zarówno w zakresie prawa materialnego, przepisów postępowania, jak też oceny dokonanych ustaleń faktycznych. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny, poza uwzględnieniem ww. zarzutu, zgodził z Sądem I instancji, że zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że z działalnością obiektu handlowego przy ul. [...] w S., a w szczególności z dostawami towarów mającymi miejsce w godzinach nocnych, związana była emisja hałasu na teren sąsiadujący przy ul. [...] w S. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji miał podstawy, aby uznać, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się również z Sądem I instancji, iż nie był trafny zarzut strony skarżącej, że czynności kontrolne ujęte w protokole Nr [...] zostały wykonane przez osobę do tego nieupoważnioną. Inspektor wskazana w pozycji "Kontrolujący" w protokole jako osoba prowadząca kontrolę, posiadała stosowne upoważnienie i protokół został przez nią podpisany, zgodnie z przewidzianą procedurą. Nie sposób przyjąć, aby udział drugiego pracownika w ramach tzw. zespołu pomiarowego, nawet jeśli nie przestawił on właściwego upoważnienia, miałby mieć wpływ na wynik dokonanych pomiarów. Naczelny Sąd Administracyjny uznał także, że organ I instancji prawidłowo wybrał punkt pomiarowy na granicy nieruchomości, kierując się treścią ust. 2 części B załącznika nr 7 do rozporządzenia (w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody) oraz realizując nadrzędny cel wynikający z tego przepisu w postaci ustalenia miejsca o największym poziomie hałasu. Brak jest zatem i aktualnie podstaw do kwestionowania prawidłowości badania poziomu hałasu, albowiem pomiar hałasu został przeprowadzony zgodnie z wymogami rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zarazem, że wbrew stanowisku skarżącej decyzja organu I instancji jest zgodna z treścią art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Określa ona w szczególności na podstawie art. 115a ust. 3 p.o.ś. dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. W takim stanie sprawy uprawnione było wnioskowanie Sądu I instancji zaprezentowane w zaskarżonym wyroku co do prawidłowego respektowania przez organ oceny prawnej i wskazań wynikających z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/15. Wydając decyzję z 20 maja 2019 r., nr SKO.SL.450.298.2019 Kolegium uwzględniło, że z dniem przekształcenia A. sp. z o.o. sp. k. przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Sąd I instancji zasadnie uznał, że skierowanie zaskarżonej decyzji do spółki było w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe, bowiem w wyniku przekształcenia spółka stała się właściwym adresatem decyzji o dopuszczalnych normach hałasu ustalonych w odniesieniu do użytkowanego obiektu handlowego. Zgodzić się należało również z konstatacją Sądu I instancji, że w sprawie nie nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych, która mogłaby doprowadzić do utraty mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/15. Rację ma również Sąd I instancji, że związanie sądu oznacza także związanie organu administracji publicznej, któremu sprawa została przekazana w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej. Oznacza, to że organy i sądy w danej sprawie nie mogą formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym przez sąd poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się poglądowi i ocenom sądu wyrażonym w wyroku kasacyjnym w pełnym zakresie, jak również nie mogą odstąpić od wskazań przedstawionych przez Naczelny Sąd Administracyjny co do dalszego postępowania. Z uwagi na specyfikę postępowania przed sądami administracyjnymi, ocena stanu faktycznego jest dokonywana w zasadzie przez pryzmat zastosowania lub wykładni przepisów postępowania, bardzo rzadko zaś przez ocenę przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2021, art. 190.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną potwierdził prawidłowość ustaleń faktycznych i nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień w działaniu organu administracji oraz kontroli sądowej. Obowiązkiem Sądu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę była zatem kontrola tego, czy organ należycie uwzględnił wytyczne zawarte w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące oznaczenia adresata decyzji w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Podnoszone już w poprzedniej skardze zarzuty dotyczące prawidłowości pomiarów emisji hałasu do środowiska oraz ustalenia punktu pomiarowego, a następnie możliwości wydania decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu w oparciu o tak zebrany materiał dowodowy nie mogły być przedmiotem ponownej oceny. Uwzględniając powyższe rozważania, dotyczące w szczególności obowiązku poddania się przez organ i Sąd I instancji wykładni prawa przedstawionej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, obejmującej również ocenę poprawności ustaleń faktycznych, zarzut dotyczący naruszenia art. 190 p.p.s.a. należało uznać za nieskuteczny. W konsekwencji nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może polegać na tym, że uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów, które wymienione są w tym przepisie. Wnoszący skargę kasacyjną musi zatem wskazać jakich konkretnie elementów brak jest w tym uzasadnieniu oraz wykazać, jaki wpływ miało to uchybienie na wynik sprawy. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera ono podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn oddalenia wniesionej skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc związany wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaaprobował ustalenia faktyczne poczynione przez organ, a więc stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia zajął. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Tym samym podjętą przez autora skargi kasacyjnej próbę podważenia ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należało uznać za nieskuteczną. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.