I OSK 1007/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Czapla po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2019r., sygn. akt II SA/Kr 374/19 w sprawie ze skargi D.G. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 11 lutego 2019r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 374/19), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") – oddalił skargę D. G. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 11 lutego 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 28 września 2018 r. nr [...] o odmowie wydania D. G. oraz W. K. zaświadczenia potwierdzającego iż: "orzeczenie z dnia 15 października 1958 r. Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] odnoszące się mojej poprzedniczki tj. J. G. nie jest prawomocne". W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, D. G. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez lakoniczne sformułowanie motywów rozstrzygnięcia i brak odniesienia się do pełnej argumentacji skarżącego zawartej w jego skardze do WSA w Krakowie oraz art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo jej zasadności. Naruszenie w/w przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dokładna analiza stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz odniesienie się do pełnej argumentacji skarżącego doprowadziłaby do uwzględnienia skargi (tj. m. in., iż WSA w Krakowie nie odniósł się do kwestii, zastosowania art. 24 § 1 pkt 1 i 4 oraz art. 26 § 2 i 3 k.p.a. w podobnych sprawach); -art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. oraz art. 26 § 2 pkt 1 i 2 oraz § 3 k.p.a. - przez brak ich zastosowania pomimo wystąpienia do tego przesłanek i tym samym, brak wyłączenia Starosty [...] od rozstrzygania w przedmiotowej sprawie jako podmiotu wydającego zaświadczenie w sprawie której jest stroną, co miało niewątpliwy wpływ na wydane rozstrzygnięcie; -art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zw. z 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego, że orzeczenie z dnia 15 października 1958 r., Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] nr [...] odnoszące się do poprzedniczki D. G., tj. J.G nie jest prawomocne, co miało niewątpliwy wpływ na wydane rozstrzygnięcie; -art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. - przez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co miało niewątpliwy wpływ na wydane rozstrzygnięcie; 2. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie to jest art. 2 Konstytucji RP - poprzez brak jego wykładni i brak zastosowania -polegające na naruszeniu zasady państwa prawa oraz sprawiedliwości społecznej przez brak wyłączenia Starosty [...] jako podmiotu wydającego zaświadczenie w sprawie której jest stroną. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Ponadto skarżący wnosił też o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie pod jego nieobecność. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w w/w skardze. Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest: na obrazie prawa materialnego, w postaci art. 2 Konstytucji RP i na istotnym naruszeniu przepisów postępowania, takich jak: art. 151, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. oraz art. 26 § 2 pkt 1 i 2 oraz § 3 k.p.a. – i ostatecznie okazały się nieusprawiedliwione. Zasadnicze znaczenie miały przy tym zarzuty procesowe, a w związku z tym, odnosząc się tego rodzaju zarzutów skład orzekający pragnie wyjaśnić, że zarzuty oparte na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. nie były zasadne, gdyż przepisy te mają jedynie charakter wynikowy. Powyższe oznaczało zatem, iż wydanie wyroku na podstawie w/w przepisów jest tylko konsekwencją dokonanej przez sąd wojewódzki oceny legalności zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności. Skoro więc w niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki uznał, że postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 11 lutego 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 28 września 2018 r. nr [...] o odmowie wydania D. G. oraz W.K. zaświadczenia potwierdzającego iż: "orzeczenie z dnia 15 października 1958 r. Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] odnoszące się mojej poprzedniczki tj. J. G. nie jest prawomocne", nie naruszało prawa, to tym samym miał obowiązek wydać wyrok o oddaleniu skargi na w/w postanowienie na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Nieusprawiedliwione okazały się także zarzuty naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Z akt sprawy wynikało, że przytoczonymi na wstępie postanowieniami organy obu instancji uznały, iż nie mogło zostać wydane zaświadczenie, że orzeczenie Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia 15 października 1958 r.nr [...] nie było prawomocne. Wyjaśniono przy tym, że decyzją z dnia 15 października 1958 r. nr [...], Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] orzekło o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako l. kat. [...] gm. kat. [...], objętej Lwh [...], stanowiącej własność J.G.. W decyzji tej nałożono przy tym na wnioskodawcę wywłaszczenia - [...] P.P. w [...] obowiązek dostarczenia J.G. (zamiast odszkodowania pieniężnego) położonej w tej samej nieruchomości, odpowiadającej wartości nieruchomości wywłaszczonej w ciągu trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wywłaszczeniu. Następstwem tego ostateczną decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia 11 kwietnia 1960 r. nr [...], wydaną na wniosek [...] P.P. w [...], orzeczono o nadaniu na własność J. G. w stanie wolnym od obciążeń nieruchomości zamiennej, oznaczonej jako parcela l. kat. [...], objęta Lwh [...], położona w gm. kat. [...] o wartości szacunkowej [...] zł ( w zamian za nieruchomość wywłaszczoną prawomocnym orzeczeniem z dnia 15 października 1958 r. nr [...]). Ta ostatnia decyzja została – co istotne - opatrzona klauzulą ostateczności w dniu 20 października 1960 r. Tym samym, organy obu instancji przyjęły, że decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia 15 października 1958 r. (orzekająca o wywłaszczeniu) stała się ostateczna najpóźniej w przeddzień wydania ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia 11 kwietnia 1960 r. (o nadaniu nieruchomości zamiennej), wyjaśniając jednocześnie, że w dacie wydania decyzji o wywłaszczeniu pojęcia "prawomocność" i "ostateczność" były używane zamienne. Oceniając legalność zaskarżonych postanowień, Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że - z uwagi na swój charakter - zaświadczenie nie może definitywnie rozstrzygnąć sporu o to, czy decyzja administracyjna, pochodząca sprzed ponad 60 lat, jest prawomocna (względnie ostateczna). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, zakończone zaskarżonym postanowieniem wskazuje zatem jedynie, że z tych dokumentów, które aktualnie znajdowały się w posiadaniu organu wynikało, że nie mógł on potwierdzić - zgodnie z żądaniem skarżącego - w drodze wydania zaświadczenia, że decyzja Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia 15 października 1958 r. jest nieprawomocna. W decyzji nadającej własność nieruchomości zamiennej w zamian za wywłaszczoną wskazano bowiem, że własność działki [...] nadaje się "w zamian za wywłaszczoną prawomocnym orzeczeniem z dnia 15.X.1958 r." inną nieruchomość. Ponadto – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - organy posiłkowały się w tym przypadku wnioskowaniem, wynikającym z obowiązujących w dacie wywłaszczenia, jak i w dacie nadania nieruchomości zamiennej, przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, dochodząc przy tym do logicznego wniosku, że nie zostałaby wydana decyzja o nadaniu nieruchomości zamiennej, gdyby nie było "przedmiotu zamiany", czyli nieruchomości, która stała się uprzednio - na skutek wywłaszczenia - własnością Skarbu Państwa. Gdyby natomiast było inaczej, to decyzja nadająca własność byłaby podstawą bezpłatnego przysporzenia na rzecz osoby fizycznej z majątku Skarbu Państwa. Zdaniem składu orzekającego, z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynikało na czym jej autor opierał zarzut, iż wydając zaskarżone do Sądu Wojewódzkiego postanowienie organ naruszył wspomniane wyżej przepisy proceduralne. Tymczasem, skoro organ nie posiadał żadnych bezpośrednich dowodów, które świadczyłyby o prawomocności lub braku prawomocności decyzji orzekającej o wywłaszczeniu J.G. to należało uznać, że trafne było stanowisko, iż ponieważ półtora roku po wydaniu tej decyzji doszło do nadania J. G. nieruchomości zamiennej, a decyzja w tym przedmiocie znajdowała się w posiadaniu organu, to tym samym nie było możliwe wydanie zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku. Nieuzasadniony był także zarzut naruszenia przez Sad Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że w/w przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (vide: wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1773/18). Taka zaś sytuacja – jak wyżej to przedstawiono - w niniejszej sprawie nie występowała. W szczególności zaś nie dowodził jej fakt, iż – jak akcentowano w skardze kasacyjnej - Sąd Wojewódzki nie odniósł się do kwestii, zastosowania art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. oraz art. 26 § 2 i 3 k.p.a. w (cyt.): "podobnych sprawach". Skład orzekający pragnie bowiem wyjaśnić, że w skardze do Sądu Wojewódzkiego skarżący twierdził m.in., że zaskarżone postanowienie naruszało art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 26 § 2 i 3 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania, pomimo wystąpienia do tego przesłanek. Zdaniem skarżącego, Starosta [...] powinien być wyłączony (cyt.): " od rozstrzygania w przedmiotowej sprawie". W tej mierze skarżący powoływał się przy tym na fakt, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/Łd 973/12) stwierdzono, iż burmistrz nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w sprawie i jako organ rozpoznający tę sprawę. Ponadto, podkreślał też, iż doktryna dopuszcza stosowanie instytucji wyłączenia pracownika w przypadku realizacji instytucji pomocy prawnej a poza tym, iż w sprawach o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, w których stroną jest gmina lub powiat także prezydent miasta na prawach powiatu, sprawujący funkcję starosty, podlega wyłączeniu na zasadach określonych w Rozdziale 5 Działu I KPA (art. 142 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jak z powyższego zatem wynika, przywołane w skardze do Sądu Wojewódzkiego rodzaje spraw trudno było – zdaniem składu orzekającego - określić mianem podobnych do tej, która była obecnie rozpoznawana. O ile bowiem wszystkie sprawy wskazywane jako "podobne" do przedmiotowej były prowadzone w procedurze postępowań administracyjnych w sprawach indywidualnych, które kończyło wydanie decyzji administracyjnej, o tyle sprawa analizowana toczyła się w postępowaniu o wydanie zaświadczenia a więc w postępowaniu odrębnym i uproszczonym. W postępowaniu zaś uregulowanym w art. 217 – 220 k.p.a. – jak trafnie zauważył to Sąd Wojewódzki - nie rozstrzyga się natomiast żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, nie przyznaje się i nie stwierdza się ani też nie uznaje się uprawnień, ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. To decyzja administracyjna - jako akt stosowania prawa - jest aktem woli, czynnością prawną, która zmierza bezpośrednio do wywołania skutków prawnych. Zaświadczenie natomiast stanowi jedynie tylko czynność faktyczną, akt wiedzy, który może wywoływać skutki prawne, ale nie jest to jego główny cel. W takiej sytuacji, w ocenie składu orzekającego, nie było podstaw prawnych do stosowania instytucji procesowych, właściwych postępowaniu administracyjnemu prowadzonemu w sprawach indywidualnych ( a do takich należą instytucje wyłączenia pracownika i organu) w postępowaniu zaświadczeniowym. Zgodnie z art. 24 k.p.a., w określonych w nim sytuacjach, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie. Unormowania natomiast zawarte w art. 26 § 2 i 3 k.p.a. odnoszą się natomiast do przypadków, gdy wyłączeniu podlega organ załatwiający daną sprawę. Użyte zaś w tych przepisach sformułowanie (cyt.): "w sprawie" doktryna utożsamia – jak słusznie podkreślił to Sąd Wojewódzki - ze sprawą administracyjną załatwianą w drodze decyzji, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. (vide: Wróbel Andrzej. Art. 24. W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2019.). Skład orzekający pragnie też podkreślić w tym miejscu, że analogicznie traktują omawiane zagadnienie komentatorzy do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, w osobach: Barbary Adamiak i Janusza Borkowskiego ( o czym będzie mowa niżej). W skardze kasacyjnej jej autor twierdził, że instytucja wyłączenia pracownika oraz organu winna mieć także zastosowanie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. W tym zakresie wskazywał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r. (sygn. akt II OSK 1148/10, LEX nr 1083548). Wyrokiem tym Sąd Kasacyjny oddalił bowiem skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Bk 712/09), w którym oddalona została skarga wniesiona na postanowienie wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Tym niemniej zauważyć należy, że wprawdzie we wskazanej wyżej sprawie Sądy obu instancji (jak należy wnosić z treści uzasadnień obu wyroków) przyjęły, że instytucja wyłączenie pracownika mogła być stosowana w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, ale stanowisko to nie zostało w żaden sposób dokładniej umotywowane. Z uzasadnień w/w wyroków wynika bowiem jedynie to, że kwestionowanie przez stronę faktu, iż w postępowaniu zaświadczeniowym nie został uwzględniony wniosek o wyłączenie pracownika, nie było zasadne bo to nie on złożył swój podpis na danym dokumencie. Podkreślić też trzeba, że skład Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekający w dniu 29 czerwca 2011 r., pogląd swój uzasadniał w tym zakresie odwoływaniem się stanowiska, zajętego przez wspomnianych wyżej komentatorów. W uzasadnieniu w/w wyroku, Sąd, powołując się na stanowisko wyrażone przez A. Adamiak i B. Borkowskiego w publikacji "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". C.H.Beck 2011 s. 139 nb 4), stwierdził bowiem, że (cyt.): " Odsunięcie konkretnego pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie może dotyczyć jednie sprawy już zawisłej przed organem administracji publicznej i pracownika, który rzeczywiście bierze udział w postępowaniu. Skoro po dniu 29 kwietnia 2009 r. inspektor U.W. nie brała udziału w postępowaniu w sprawie, to wniosek o wyłączenie tego pracownika nie mógł zostać uwzględniony." W związku z powyższym skład orzekający w niniejszej sprawie pragnie jednak w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, że we wspomnianym wyżej Komentarzu jego autorzy, przytoczoną w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r, wypowiedź formułują jednak bardziej precyzyjnie. W tezie 3 do art. 24 k.p.a., podnoszą bowiem, że (cyt.): "Instytucja wyłączenia pracownika znajduje zastosowanie tylko w sprawie już zawisłej przed organem administracji publicznej, niezależnie od rodzaju i charakteru sprawy (por. Z. Janku, Niektóre zagadnienia wyłączenia pracownika i organu według k.p.a., RPEiS 1970, z. 2 s. 120), w każdym stadium tej sprawy oraz w każdej instancji trybu zwykłego lub trybów nadzwyczajnych. Trafnie podnosił to W. Dawidowicz, iż: "wyłączenie pracownika jest pojęciem względnym w tym sensie, że powstaje zawsze na tle specyficznego stosunku pracownika do określonej indywidualnie sprawy z zakresu administracji publicznej." Przytoczona (tym razem w pełni) wypowiedź autorów omawianej publikacji wskazuje zatem jednoznacznie, że instytucja wyłączenia pracownika i organu była przez autorów w/w Komentarza odnoszona jedynie do postępowań prowadzonych w procedurze postępowań administracyjnych, których celem jest rozpoznawanie sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej. Zaświadczenie nie podlega bowiem zaskarżeniu w trybie instancji a poza tym postępowanie, w którym jest ono wydawane, nie może być prowadzone w trybie nadzwyczajnym. Dodać przy tym wypada, iż powyższa wypowiedź została także powtórzona w kolejnym wydaniu omawianego Komentarza (vide: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". C.H.Beck z 2015 r. str. 177) a zatem nie straciła swej aktualności. Z tych więc powodów skład obecnie orzekający nie podzielił stanowiska zajętego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., uznając, że przepisy proceduralne stały temu na przeszkodzie. Przepisy procedury (niezależnie przy tym jakiej) winny być natomiast interpretowane w sposób szczególnie dokładny i ścisły. Z uwagi bowiem na ich rolę i zadanie tylko taki sposób ich stosowania zapewnia realizację równości wobec prawa, zapewnia jednolite zasady orzekania i jednakowe traktowanie wszystkich uczestników danego rodzaju postępowania. W związku z tym w stosunku do instytucji procesowych nie powinny być generalnie stosowane jakiekolwiek analogie czy wykładnie rozszerzające. Z reguły bowiem, postulowanie o zastosowanie tego typu zabiegu, ma na celu wyłącznie uwzględnienie doraźnej potrzeby, zachodzącej w danym przypadku a nie uwzględnia już dalszych (nieraz trudnych do przewidzenia) skutków, które we przyszłości taki zabieg może spowodować. Z tych zatem względów procesowe zarzuty kasacyjne, oparte na przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. oraz art. 26 § 2 pkt 1 i 2 oraz § 3 k.p.a. a także zarzut obrazy prawa materialnego w postaci art. 2 konstytucji RP, nie były trafne. Biorąc więc pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona i – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. ----------------------- £5 2