II SA/Gd 479/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr SKO Gd/6645/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE B. W. (dalej: strona, skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr SKO Gd/6645/22, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 23 listopada 2022 r., którą odmówiono skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem, C. W. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 27 października 2022 r. B. W. zwróciła się do Wójta Gminy S. z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem, C. W., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 21 października 2022 r., wydanym do dnia 31 października 2024 r. Do wniosku załączyła m.in. następujący harmonogram czynności wykonywanych podczas opieki nad mężem: 07.00-09.00 - prowadzenie do toalety, mycie, pomoc w ubieraniu się, przygotowanie posiłku, pomiar cukru; 09.00-11.00 - podawanie lekarstw, przygotowanie herbaty lub innych napojów; 11.00-13.00 - przygotowanie obiadu, wizyty lekarskie, wyjście na spacer; 13.00-15.00 - wyjazdy do lekarzy specjalistów, ćwiczenia rozwijające pamięć; 15.00-17.00 - podawanie lekarstw, pilnowanie posiłków z diety cukrzycowej, podawanie napojów; 17.00-19.00 - sprzątanie, prasowanie, przygotowywanie kolacji; 19.00-21.00 - przygotowanie do kąpieli, przygotowanie ubrań, podanie lekarstw; 21.00-23.00 - oglądanie telewizji, oklepywanie i smarowanie maściami przeciwbólowymi, W sprawie przeprowadzony został w dniu 23 listopada 2022 r. wywiad środowiskowy, z którego wynika, że skarżąca prowadzi z mężem dwuosobowe gospodarstwo domowe. Pod tym samym adresem zamieszkuje także syn państwa W. wraz z żoną i dziećmi. C. W. kilkanaście lat temu przeszedł udar mózgu, od tego czasu jest częściowo sparaliżowany – niedowład połowiczny lewostronny. Ponadto dwa razy do roku odbywa wizyty w poradni kardiologicznej. Choruje również na cukrzycę, poziom cukru mierzy raz dziennie na czczo, przyjmuje tabletki. Wymaga rehabilitacji, uczestniczy w turnusach rehabilitacyjnych raz lub dwa razy do roku. Ma problemy z pamięcią. Po domu porusza się bez udziału osób drugich, jest samodzielny w zakresie załatwiania potrzeb fizjologicznych, samodzielnie spożywa posiłki. Wymaga pomocy przy kąpieli i podczas zakładania niektórych części garderoby (kurtki i butów). Skarżąca oświadczyła podczas wywiadu środowiskowego, że sprawowanie opieki nad mężem zajmuje jej 9 godzin dziennie. W ocenie pracownika specjalnego opieka ta jednak nie jest aż tak absorbująca, aby skarżąca nie mogła podjąć zatrudnienia choćby na część etatu. W opinii dotyczącej stopnia sprawności C. W. pracownik socjalny stwierdził, że porusza się on przy lasce, przy większych odległościach potrzebuje nadzoru, z trudnością pokonuje niewiele schodów, samodzielnie przygotowuje i spożywa śniadania i kolacje, wymaga pomocy przy przygotowaniu obiadu, wymaga opieki przy kąpieli, jest samodzielny w zakresie umycia twarzy, zębów, uczesania się, samodzielnie zaspokaja potrzeby fizjologiczne, wymaga częściowej pomocy przy założeniu niektórych części garderoby, nie stwarza zagrożenia dla siebie i otoczenia. W aktach znajduje się nadto sporządzony w formie tabeli opis czynności wykonywanych przez skarżącą w ramach sprawowanej opieki, na które składają się: kąpiel codziennie wieczorem, obcinanie paznokci co 2 tygodnie; smarowanie kremami przeciw odparzeniom - w razie wystąpienia dolegliwości 3 razy dziennie; przygotowywanie ubrań i ubieraniu - raz dziennie przy wyjściu z domu (zakładanie butów i kurtki); ćwiczenia fizyczne - 2 razy dziennie po 20 minut; mierzenie ciśnienia - 1 raz w tygodniu; mierzenie poziomu cukru - 1 raz dziennie; przygotowanie leków -3 razy dziennie; przygotowywanie posiłków - 3 razy dziennie; sprzątanie, pranie i prasowanie; wizyty lekarskie 1 raz w miesiącu; robienie zakupów i realizacja recept - według potrzeb; wyjścia na spacery - 1 raz dziennie w zależności od pogody. Decyzją z dnia 23 listopada 2022 r. organ I instancji odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ ustalił, że C.W. nie jest osobą leżącą, porusza się samodzielnie, jest samodzielny w zakresie załatwiania potrzeb fizjologicznych, również spożywana posiłków. Do zadań skarżącej należy pomoc w kąpieli oraz podczas zakładania niektórych części garderoby (samodzielnie nie jest w stanie zapiąć kurtki czy zasznurować obuwia), ponadto przygotowuje obiad i wieczorem podaje leki. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm., dalej jako "ustawa" lub "u.ś.r."), świadczenie pielęgnacyjne jest to świadczenie należne za rezygnację z aktywności zawodowej, która jest spowodowana koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, zaś rozmiar tej opieki musi być na tyle duży, aby uniemożliwił podjęcie lub wykonywanie pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze. W ocenie organu zakres czynności wykonywanych przez skarżącą względem męża nie stanowi przeszkody do podjęcia przez nią zatrudnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku rozpatrując wniesione przez skarżącą odwołanie zgodziło się z powyższą oceną organu I instancji, czemu dało wyraz w opisanej na wstępie decyzji. Kolegium wskazało, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane jedynie za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub rezygnację z zatrudnienia, powodowanych koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Z okoliczności sprawy musi więc wynikać, że sprawujący opiekę nie wykonuje aktywności zawodowej (tj. rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) z uwagi wyłącznie na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze (zakresie), który w okolicznościach danej sprawy wyklucza aby opiekun miał możliwość podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Zdaniem Kolegium z dokonanych w toku postępowania ustaleń nie wynika, by rozmiar i zakres opieki sprawowanej nad C. W. wymuszał na B. W. niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zakres samodzielności męża skarżącej, choć ograniczony, to jednak nie jest tego rodzaju, by wykluczał podjęcie przez nią zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. C. W. pomimo swojej niepełnosprawności nie jest osobą obłożnie chorą i leżącą, a choroby na które cierpi nie rodzą obowiązku czuwania nad nim przez 24 godziny na dobę. Czynności opiekuńcze związane z osobą niepełnosprawną wykonywane regularnie to przygotowanie i podawanie leków, przygotowanie i podawanie posiłków, uczestniczenie w spacerach, ćwiczenia fizyczne, mierzenie poziomu cukru rano, uczestniczenie w wizytach lekarskich (1 raz w miesiącu). Wymienione czynności, realizowane w ramach opieki nad mężem nie należą do czynności ekstraordynaryjnych, których wykonywania nie można by pogodzić z wykonywaniem pracy. Wiele osób wykonuje takie czynności, chociażby rodzice w stosunku do małoletnich dzieci przed zaprowadzeniem ich do żłobka czy przedszkola i nie uniemożliwia im to podejmowania zatrudnienia. Natomiast pozostałe czynności wykonywane przez skarżącą (gotowanie, robienie zakupów, sprzątanie, pranie itd. ) związane są z prowadzeniem gospodarstwa domowego i z pewnością nie kolidowałyby z podjęciem przez nią zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Zarzuciła Kolegium dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad mężem oraz że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia dyspozycji ww. przepisu podczas gdy sprawowana opieka nie musi być całodobowa. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) – zwanej dalej p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z uwagi na zaistnienie sytuacji określonej wskazanym przepisem sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. 2023r., poz. 390), zwanej dalej jak dotychczas ustawą lub u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Celem tego przepisu było częściowe wynagrodzenie – poprzez ww. świadczenie – osobom zdolnym do pracy - faktu rezygnacji z tego zatrudnienia (lub niepodejmowania zatrudnienia), z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu wskazanym w ustawie. Nie jest to zatem świadczenie adresowane do osoby niepełnosprawnej ale do podmiotu sprawującego opiekę. Nie chodzi tu także o jakąkolwiek opiekę ale taką, której zakres, natężenie wykluczy możliwość podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia. Z powyższego wynika, że jedną z podstawowych przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Tym samym analiza istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki a rezygnacją (niepodejmowaniem zatrudnienia) wymaga oceny i zbadania kilku obszarów. Po pierwsze istotny jest stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, w tym szczególności ocena zakresu czynności, które jest w stanie wykonać samodzielnie a w jakim wymaga stałej i długotrwałej opieki. Przy czym ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza w żadnej mierze kwestionowania stanu jej zdrowia. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia a stopniem faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2859/20 i z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 275/21). W świetle utrwalonego orzecznictwa opieka, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, nie dotyczy tylko i wyłącznie niezdolnej do samodzielnej egzystencji osoby leżącej. Za niezdolne do samodzielnej egzystencji z mocy ustawy uznano także osoby cierpiące na schorzenia nieskutkujące brakiem możliwości poruszania się, a konieczność sprawowania nad nimi stałej lub długotrwałej opieki oceniać należy w świetle rodzaju schorzeń oraz sprawności psychofizycznej danej osoby (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 996/21; w Lublinie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 795/20). Zatem organy są nie tylko uprawnione, ale i zobowiązane do przeprowadzania takich analiz, a umocowanie to wynika z art. 17 ust. 1 ustawy. Najistotniejszym jednak i najbardziej ważącym elementem podlegającym ocenie na gruncie ww. przepisu jest zakres czynności faktycznie realizowanych przez opiekuna w relacji do możliwości wykonywania pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy. Dla ustalenia przesłanki związku przyczynowo-skutkowego w każdym przypadku konieczne jest ustalenie czy rodzaj bądź ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Z niekwestionowanego stanu faktycznego, ustalonego na podstawie m.in. wywiadu środowiskowego oraz oświadczeń skarżącej wynika, że C. W. przeszedł w 2006 r. udar mózgu, w wyniku czego cierpi na niedowład połowiczny lewostronny, co jest zasadniczą przyczyną powodującą ograniczenia w jego codziennym funkcjonowaniu. Wymaga on pomocy przy zapięciu kurtki i założeniu butów, przy spacerze, przy kąpieli. Samodzielnie porusza się po mieszkaniu, korzysta z toalety, samodzielnie spożywa przygotowane posiłki i lekarstwa. Choruje na cukrzycę, w związku z czym raz dziennie na czczo skarżąca mierzy mężowi cukier, a raz w tygodniu mierzy mu ciśnienie. C. W. cierpi również na problemy kardiologiczne, jednak nie wiążą się one z koniecznością wykonywania dodatkowych czynności opiekuńczych, a przynajmniej nie wynika to z materiału dowodowego. Wizyty u lekarza odbywają się raz w miesiącu (jak podano w tabeli zawierającej opis czynności), a u kardiologa raz, dwa razy w roku (tak podano w wywiadzie środowiskowym). Oceniając przy tym poczynione w sprawie ustalenia faktyczne Sąd nie wziął pod uwagę zawartego w decyzjach stwierdzenia, że C. W. widywany jest jak samodzielnie jedzie samochodem, nie wynika to bowiem z żadnego dowodu znajdującego się w aktach sprawy. W realiach rozpoznawanej sprawy zasadnie wywodzi Kolegium, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające ustalenie prawa do wnioskowanego przez stronę skarżącą świadczenia. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdza, że zakres czynności podejmowanych przez skarżącą względem męża wpisuje się w zakres stałej lub długotrwałej opieki, która spowodowała, że skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia (nie podejmuje pracy). Przypomnieć bowiem trzeba, że ustawodawca nie wymaga aby możliwość zatrudnienia odnosiła się do pracy w pełnym jej wymiarze. W tym zakresie istnieje możliwość dostosowania warunków i czasu pracy do potrzeb własnych i rodziny. Definicja zawarta w art. 3 pkt 22 ustawy (obejmująca zatrudnienie i inną pracę zarobkową) jest szeroka - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Słusznie Kolegium zauważa, że C. W. mimo swojej niepełnosprawności jest w znacznym stopniu samodzielny – wymaga pomocy przy ubraniu się, udaniu się do lekarza, przygotowaniu posiłków i leków. Z akt nie wynika, aby nie mógł on pozostawać w domu sam i wymagał stałego czuwania osoby drugiej. W ocenie Sądu prawidłowe są wnioski organu administracji, wyprowadzane z zebranego materiału dowodowego, stwierdzające, że znaczna część z opisanych przez skarżącą czynności jakie wykonuje w związku z opieką nad mężem wpisuje się w normalne działania związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Są one charakterystyczne dla większości osób, które są aktywne zawodowo, prowadzą gospodarstwo domowe i mają pod opieką osoby wymagające wsparcia, a nie legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności. Pranie, sprzątanie, gotowanie, prasowanie, podawanie posiłków, ścielenie łóżka, robienie zakupów, opłacanie rachunków są czynnościami, które mogą być przy odpowiedniej organizacji wykonywane przed lub po pracy. Pozostałe zaś czynności opisane przez skarżącą nie absorbują jej w takim zakresie aby wykluczało to podjęcie zatrudnienia. Pomoc świadczona mężowi dotyczy czynności, które zasadniczo podejmowane są rano i wieczorem (pomoc w ubraniu się, podanie leków) lub też nie są wykonywane codziennie (umawianie wizyt lekarskich, mierzenie ciśnienia raz w tygodniu). Akta sprawy nie potwierdzają również, aby C. W. potrzebował w związku ze swoimi schorzeniami nieustannej pomocy lub dozoru ze strony osoby drugiej. Z akt sprawy nie wynika, aby wymagał on pomocy w spożywaniu posiłków, korzystaniu z toalety, czy przyjmowaniu przygotowanych dla niego leków. Słusznie w tej sytuacji stwierdziło Kolegium, że mimo ograniczeń ruchowych wynikających z niedowładu C. W. jest wystarczająco samodzielny, aby pozostawać w domu sam w czasie, który skarżąca może przeznaczyć na wykonywanie pracy. Należy zatem zgodzić się z oceną organów, że zakres koniecznej opieki wyznaczonej potrzebami osoby niepełnosprawnej nie wymaga od skarżącej całkowitej rezygnacji z zatrudnienia. Czynności jakie skarżąca wykonuje w ramach sprawowanej opieki nie są na tyle absorbujące, aby uniemożliwiały jej podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Należy zatem zaaprobować wyrażany w zaskarżonej decyzji pogląd, że skarżącej nie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, bowiem sprawowana opieka, jej zakres i natężenie nie wyklucza rezygnacji czy niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która jak już wskazano nie musi być realizowana w pełnym wymiarze czasu pracy. Raz jeszcze należy podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane w sytuacji, gdy czas poświęcany na czynności opiekuńcze nad niepełnosprawnym członkiem rodziny absorbuje jedynie część dnia, gdyż stan taki umożliwia podjęcie zatrudnienia. Nie zachodzi bowiem wówczas wymagana ustawą przesłanka przyznania świadczenia, jaką jest rezygnacja z pracy lub niepodejmowanie pracy z uwagi na konieczność sprawowania opieki. Opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a jej zakres wykluczać możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, tak więc związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być rzeczywisty. W niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że zakres deklarowanych przez skarżącą czynności związanych ze sprawowaną, wymaganą i konieczną – z uwagi na niepełnosprawność męża – opieką nie stanowi sam w sobie podstawy do powstrzymywania się od aktywności zawodowej przez skarżącą. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącą opieki nad mężem. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).