II OSK 2734/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon, Sędzia WSA (del.) Piotr Broda, Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej N. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 135/20 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 11 grudnia 2019 r. nr IR-IV.7721.176.2018.11 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r., II SA/Po 135/20, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej N. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej "Wojewoda") z dnia 11 grudnia 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent Miasta Poznania decyzją z 28 sierpnia 2019 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U.20171332; dalej P.b.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2017.1257; dalej k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. Z., obejmującego: budynek mieszkalny wielorodzinny z dwoma segmentami na wspólnej płycie garażowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowę odcinków osiedlowej sieci cieplnej, sieci gazowej, linii kablowej SN i NN oraz instalacji wodociągowej (usunięcie kolizji) na terenie nieruchomości w P., os. L. (dz. nr [...], ark. [...], obręb J.) oraz przebudowę linii kablowej SN i NN na dz. nr [...], ark. [...], obręb J. w P., przy ul. L. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na tę decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Wspólnota Mieszkaniowa N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniesioną skargę. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2018 r., IV SA/Po 838/18, uchylił decyzję Wojewody z dnia 11 lipca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję I instancji. W zaskarżonym wyroku zaznaczono, że niniejsza sprawa dotyczy kontroli nowych decyzji wydanych po powyższym wyroku. Mimo to Sąd orzekając w tej sprawie na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w ww. wyroku. Sąd uznał za prawidłową ocenę organów, że załączony projekt budowlany jest kompletny. Uwzględnia treść decyzji Prezydenta Miasta Poznania nr 20/09 z 7 stycznia 2009 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Przywołana decyzja zawiera ustalenia z zakresu ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich oraz inne warunki. Projekt wraz z przyjętymi rozwiązaniami został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania. Ponadto przedłożono stosowne oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 P.b. dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Sąd podkreślił, że organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa (poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu, w zakresie kontroli projektu budowlanego dokonywanej na podstawie art. 35 ust. 1 P.b., oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (tj. uchylony art. 35 ust. 2 P.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (vide: art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Sąd ocenił, że planowane platformy parkingowe są rozwiązaniem, które nie jest zakazane przez obowiązujące przepisy prawa oraz że organ słusznie zauważył, że kwestia prawidłowości ich realizacji dotyczy już etapu wykonawstwa i jest ściśle związana z odpowiedzialnością projektantów w tym zakresie. Ta materia wykracza poza ramy kompetencyjne organów administracji architektoniczno-budowlanej. WSA podał, że Wojewoda tylko pośrednio odniósł się do zarzutów odwołania, które były rozbudowane w zakresie braków w projekcie budowlanym. Organ II instancji wskazał jedynie, że projektant odniósł się do zarzucanych w odwołaniu braków. Sąd zauważył, że w aktach sprawy znajduje się pismo autora projektu z 15 listopada 2019 r. zawierające szczegółowe odniesienie się do zarzutów odwołania. Zarzuty te powtarzają się również w skardze. Z akt sprawy nie wynika, żeby pismo to doręczono skarżącym, a także nie poinformowano o możliwości zapoznania z aktami sprawy przed wydaniem decyzji II instancji. W ocenie Sądu organ odwoławczy powinien odnieść się do zarzutów odwołania chociażby poprzez przywołanie określonych twierdzeń projektanta z ww. pisma, jednak obecność tego pisma w aktach sprawy i odwołanie się do niego przez organ II instancji powoduje, że to uchybienie można uznać za nieistotne dla rozstrzygnięcia. Należy przy tym mieć na uwadze, że zarzuty odwołania dotyczyły przede wszystkim weryfikacji przedstawionych założeń i rozwiązań projektowych, a kwestie możliwości i zakresu takiej weryfikacji zostały już wyjaśnione powyżej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie wyroku i zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 lit. b) P.b. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż zgłaszane przez skarżącą zarzuty w skardze dotyczące nieprawidłowości w projekcie architektoniczno-budowlanym mające wpływ na środowisko nie podlegają kontroli Sądu; 2. przepisów prawa materialnego, tj. § 18 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez bezzasadne uznanie, iż projekt zakłada prawidłową liczbę miejsc postojowych i spełnione zostały wymogi w/w normy prawnej; 3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez uznanie, iż nieodniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów skarżącej formułowanych w skardze, niepoinformowanie skarżącej o piśmie projektanta, które to pismo stanowiło podstawę wydanej decyzji przez organ II instancji, a także niepoinformowanie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji II instancji, stanowiło uchybienie nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W odniesieniu do pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 lit. b) P.b. zauważyć wypada, że takiego przepisu w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji nie było. Nie można przyjąć, że chodzi tu o art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.b., gdyż w dniu 11 grudnia 2019 r., tj. w chwili wydania zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 1 pkt 1 nie miał lit. b). Art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.b. obowiązuje od 19 września 2020 r., a zatem wprowadzono go do porządku prawnego po wydaniu zaskarżonej decyzji, a nawet po dacie sporządzenia skargi kasacyjnej, opatrzonej datą 18 września 2020 r. Przepisu art. 35 ust. 1 lit. b) P.b. nie było ani przed 19 września 2020 r., ani nie ma go obecnie. Wydając zaskarżoną decyzję w dniu 11 grudnia 2019 r. organ nie mógł więc naruszyć art. 35 ust. 1 lit. b) P.b., skoro w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji nie było takiego przepisu. Jak już wyżej zaznaczono, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 lit. b) P.b. jest w tej sytuacji chybiony. Nie jest też trafny zarzut naruszenia § 18 rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Paragraf ten składa się z dwóch ustępów, jednak w skardze kasacyjnej nie wskazano, który z nich – czy też oba – w opinii strony skarżącej kasacyjnie zostały naruszone. Zakładając, że zostać miały naruszone oba te ustępy wskazać trzeba, że ust. 1 § 18 stanowi, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Stosownie zaś do ust. 2 liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zawarta w skardze kasacyjnej argumentacja sprowadza się w istocie do twierdzenia, że miejsca postojowe na platformach nie spełniają należycie swojej funkcji i dlatego tylko pozornie spełniają obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Konieczność ponoszenia opłat za serwis i specjalistyczna obsługa zaprojektowanych miejsc postojowych na platformach nie świadczy o braku miejsc do parkowania. Nie negując stanowiska strony, że na zaprojektowanych miejscach postojowych mogą parkować tylko pojazdy o określonych gabarytach zaznaczyć wypada, że w § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podano, że w przypadku samochodów osobowych stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej szerokość 2,5 m i długość 5 m. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, by zaprojektowane w niniejszej sprawie miejsca postojowe naruszały ten przepis. Brak jest zatem podstaw do skutecznego zakwestionowania prawidłowości zaprojektowanych miejsc postojowych, a tym samym do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia § 18 rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 w zw. z art. 11 k.p.a., to podkreślić należy, że sądy administracyjne podejmując swoje rozstrzygnięcia nie stosują przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz stosują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. WSA nie mógł więc naruszyć art. 10 w zw. z art. 11 k.p.a. skoro przepisów tych sam nie stosował. Przyjmując jednak, że w zarzucie tym chodziło w istocie o dokonanie przez Sąd I instancji wadliwej kontroli zastosowania tych przepisów w toku postępowania administracyjnego poprzez nie odniesienie się przez organ do wszystkich zarzutów skargi, również brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Pominięta bowiem przez organ administracyjny argumentacja strony skarżącej dotyczyła przede wszystkim weryfikacji założeń i rozwiązań projektowych przyjętych w kwestionowanym przez skarżącą Wspólnotę projekcie budowlanym. Kwestie te zostały w istocie przez organ rozważone i odniesiono się do nich, chociaż bez wyraźnego odwoływania się do stanowiska strony. Zgodzić się więc należy z WSA, że uchybienia w tym zakresie można uznać za nieistotne dla rozstrzygnięcia, skoro organ powyższą problematykę rozważał. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.