IV SA/Wa 907/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez I. i S. U. od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch kondygnacji (II i III) budynku biurowo-mieszkalnego z funkcji mieszkalnej na biurową, przewidzianej do realizacji na terenie działki o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, iż stosownie do dyspozycji art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie może jednakże dotyczyć legalizacji funkcjonowania inwestycji istniejących (już zrealizowanych). Tymczasem zdaniem organu odwoławczego z analizy przedłożonych przez organ pierwszej instancji akt niniejszej sprawy wynika, że inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja, mogła już zostać zrealizowana; gdyby tak było, ustalenie warunków zabudowy dla owej inwestycji nie byłoby możliwe. W szczególności, z protokołu oględzin przedmiotowego budynku z dnia 12 grudnia 2007 r. nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, by lokal znajdujący się na II kondygnacji budynku wykorzystywany był na cele mieszkaniowe - a trzeba przypomnieć, iż planowana inwestycja budowlana polegać ma na "zmianie sposobu użytkowania z funkcji mieszkalnej na biurową". Wskazano również, iż oględziny, o których mowa powyżej, przeprowadzone zostały z rażącym naruszeniem art. 79 § 1 i 2 k.p.a., o ich przeprowadzeniu nie zostały bowiem powiadomione wszystkie strony niniejszego postępowania (w tym -również odwołujący), nie umożliwiono też owym stronom udziału w przeprowadzonej czynności dowodowej. Wady te dyskwalifikują ów dowód jako podstawę do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w konsekwencji - do jej rozstrzygnięcia. Ponadto organ wskazał, iż oględziny, nawet przeprowadzone zgodnie z powołanym przepisem, wydają się być niewystarczające do nie budzącego wątpliwości stwierdzenia, że przedmiotowe lokale faktycznie, jak chcą inwestorzy, użytkowane są na cele mieszkaniowe. Organ pierwszej instancji nie ustalił mianowicie, kto konkretnie zamieszkuje w owych lokalach, nie potwierdził dokonanych ustaleń, np. w drodze odebrania oświadczeń od osób je zamieszkujących - pod rygorem odpowiedzialności karnej - co do faktu takiego zamieszkiwania, czy też w drodze przesłuchań świadków, przede wszystkim -pozostałych sąsiadów terenu planowanej inwestycji. W potwierdzeniu - lub nie - faktu zamieszkiwania przedmiotowych lokali pomocnymi mogłyby być również dane z prowadzonej przez właściwy organ ewidencji meldunkowej - jeśli wspomniane lokale wykorzystywane są do celów mieszkaniowych, ich mieszkańcy powinni wywiązać się z ciążącego na nich na mocy odrębnych przepisów obowiązku meldunkowego. Organ pierwszej instancji nie ustalił wreszcie, ile firm ma siedzibę w budynku przy ul. [...], i czy możliwe jest, by pomieszczenia wykorzystywane w chwili obecnej na cele biurowe na kondygnacjach nie objętych wnioskiem wystarczają do obsługi owych firm. Wątpliwości w tej mierze może - i powinno- rozwiać dodatkowe postępowanie wyjaśniające; jego zakres jednak (ustalenia dotyczące faktycznego sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, ewentualne przesłuchania świadków, oględziny przedmiotowego budynku, uzyskanie danych z ewidencji działalności gospodarczej, krajowego rejestru sądowego oraz ewidencji meldunkowej) przekracza możliwości i uprawnienia posiadane przez organ odwoławczy, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga bowiem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. D. Żądając jej uchylenia, zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. obrazę prawa procesowego art. 40 § 2 k.p.a. przez niedoręczenie ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi adw. B. O. pism: • zawiadomienia z dnia 21.12.2007r. o zebranych dowodach i materiałach w sprawie, możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłoszenia uwag do zgromadzonego materiału w sprawie, * decyzji Prezydenta W. nr [...] ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch kondygnacji II i III budynku biurowo -mieszkalnego z funkcji mieszkalnej na biurową * zawiadomienia o wniesieniu odwołania (art. 131 k.p.a. w związku z art. 40 k.p.a.), * decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2008r., co spowodowało, iż nie był on należycie reprezentowany, a w konsekwencji został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. 2. obrazę art. 80 k.p.a. przez przyjęcie przez SKO bezzasadnego założenia - opartego na nieuprawnionym domniemaniu - że III kondygnacja budynku (2 piętro) cyt. "mogła już być zrealizowana" skutkującego uchyleniem decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy odmowa wydania warunków zabudowy mogłaby nastąpić wyłącznie po ustaleniu, że zmiana sposobu użytkowania nastąpiła wcześniej, a takiego ustalenia SKO nie poczyniło, obrazę prawa procesowego, a mianowicie art. 89 k.p.a. przez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, pomimo, iż zachodziła potrzeba przeprowadzenia rozprawy, przesłuchania świadków w celu rozstrzygnięcia, czy zmiana użytkowania III kondygnacji budynku już nastąpiła, czy też nie, co wyeliminowało by domniemania poczynione przez SKO, iż inwestycja mogła już być zrealizowana, obrazę przepisów prawa procesowego przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów polegającą na zanegowaniu zapisów protokołu oględzin i dokumentacji fotograficznej bez wskazania z jakiego to powodu SKO - wbrew treści protokołu, na który się SKO powołuje - uznaje, że III kondygnacja może nie być użytkowana na cele mieszkalne, pomimo, że z protokołu jednoznacznie wynika, iż ta kondygnacja jest użytkowana na cele mieszkalne, obrazę art. 12 § 1 i 2 k.p.a., w związku z art. 136 k.p.a. przez naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania, polegające na zaleceniu organowi I instancji przeprowadzenia czynności, które nie mają i nie mogą mieć znaczenia w niniejszej sprawie a jedynie opóźnią wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia (zobowiązanie do uzyskania informacji z KRS, ewidencji działalności gospodarczej, ewidencji meldunkowej). W odpowiedzi na skargę organ, wniósł o jej oddalenie, odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze i podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm), Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana sprawa dotyczy wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch kondygnacji (II i III) budynku biurowo-mieszkalnego z funkcji mieszkalnej na biurową, przewidzianej do realizacji na terenie działki o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. Przedmiotem zaskarżenia jest zaś decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Jako podstawę uchylenia decyzji organu I instancji, organ odwoławczy podał, iż rozpatrzenia wymaga wyjaśnienie istotnego dla sprawy zagadnienia, a mianowicie ustalenia, czy inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja, nie została już zrealizowana. Wskazano także, że ustalenia w przedmiotowym zakresie organ I instancji dokonał w oparciu o protokół oględzin, z treści którego nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, by lokal znajdujący się na II kondygnacji budynku wykorzystywany był na cele mieszkalne. Wskazano również, iż oględziny, o których mowa powyżej, przeprowadzone zostały z rażącym naruszeniem art. 79 § 1 i 2 k.p.a., o ich przeprowadzeniu nie zostały bowiem powiadomione wszystkie strony niniejszego postępowania (w tym -również odwołujący), nie umożliwiono też owym stronom udziału w przeprowadzonej czynności dowodowej. Wady te dyskwalifikują ów dowód jako podstawę do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w konsekwencji - do jej rozstrzygnięcia. Ponadto organ wskazał, iż same oględziny nie wydają się być wystarczające do ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowe lokale faktycznie, jak chcą inwestorzy, użytkowane są na cele mieszkaniowe. Organ pierwszej instancji nie ustalił mianowicie, kto konkretnie zamieszkuje w owych lokalach, nie potwierdził dokonanych ustaleń, np. w drodze odebrania oświadczeń od osób je zamieszkujących - pod rygorem odpowiedzialności karnej - co do faktu takiego zamieszkiwania, czy też w drodze przesłuchań świadków, przede wszystkim -pozostałych sąsiadów terenu planowanej inwestycji. W potwierdzeniu - lub nie - faktu zamieszkiwania przedmiotowych lokali pomocnymi mogłyby być również dane z prowadzonej przez właściwy organ ewidencji meldunkowej - jeśli wspomniane lokale wykorzystywane są do celów mieszkaniowych, ich mieszkańcy powinni wywiązać się z ciążącego na nich na mocy odrębnych przepisów obowiązku meldunkowego. Organ pierwszej instancji nie ustalił wreszcie, ile firm ma siedzibę w budynku przy ul. [...], i czy możliwe jest, by pomieszczenia wykorzystywane w chwili obecnej na cele biurowe na kondygnacjach nie objętych wnioskiem wystarczały do obsługi owych firm. Należy zatem podnieść, iż w kwestii uprawnień organu odwoławczego, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 4 maja 1998 r., sygn. FPS 2198 - ONSA Nr 3 z 1998 r., poz. 79. Odwołując się do treści tej uchwały należy podnieść, że według art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zatem decyzja kasacyjna może być wydana tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w powołanym przepisie, a więc wtedy gdy - zdaniem organu odwoławczego - organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadzone przez tenże organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 k.p.a. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji jest zatem ograniczona wymogiem spełnienia ww. przesłanek. Przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., winny przy tym znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Zgodnie bowiem z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 2000.11.02 Sygn. akt V SA 856/00 LEX nr 50108). organ orzekający wydając decyzję kasacyjną winien dokonać oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero na tej podstawie, w sposób umotywowany, wskazać, jakie okoliczności nie zostały udowodnione. Zupełnie inna jest przy tym sytuacja, gdy organ I instancji pominie dowody na daną okoliczność, inna - gdy dowody takie przeprowadzi i oceni. W tym drugim przypadku, jeżeli organ odwoławczy uzna postępowanie dowodowe za niewystarczające, to nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że dana okoliczność wymaga udowodnienia, lecz winien podać, dlaczego przeprowadzone dotychczas dowody uważa za nieprzydatne bądź niewystarczające, i wskazać, w jakim kierunku postępowanie dowodowe winno być przeprowadzone (uzupełnione). Trzeba przy tym pamiętać, że jeżeli zakres zalecanego uzupełnienia postępowania dowodowego nie odpowiada "znacznej części" w rozumieniu art. 138 § 2 kpa, dowody powinien prowadzić organ odwoławczy. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż zdaniem Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez strony skarżące, organ odwoławczy słusznie wskazał na potrzebę wyjaśnienia niniejszej sprawy w znacznej części, co z kolei wyczerpuje przesłankę określoną w art. 138 § 2 k.p.a Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy jak słusznie wskazała organ nie może jednakże dotyczyć legalizacji funkcjonowania inwestycji istniejących (już zrealizowanych). Analogiczny pogląd zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 lipca 2005 r. (sygn. akt IV/Wa 185/05, LEX Nr 190612). Wskazać bowiem należy, iż gdyby tak było, ustalenie warunków zabudowy dla owej inwestycji nie byłoby możliwe, obowiązkiem organu było by zaś umorzenie takiego postępowania jako bezprzedmiotowego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie podstawowym dowodem na jakim oparł się organ I instancji ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji był protokół z oględzin przedmiotowego budynku przeprowadzonych w dniu 12 grudnia 2007 r. Niezależnie od ustaleń jakie wynikają z treści niniejszego protokoły należy stwierdzić, iż trafny jest zarzut organu odwoławczego, co do tego, że dowód ten został przeprowadzony z naruszeniem przepisów k.p.a. a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 79 § 1 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. W wyroku z dnia 18 listopada 1999 r. USA 12110/99 (LEX nr 46806), że art. 79 k.p.a. stanowi następną (po wyrażonej w art. 10) gwarancję realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Nakłada obowiązek zawiadomienia strony co najmniej na 7 dni przed terminem czynności. Zachowanie wymogu art. 79 k.p.a., niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie o terminie przeprowadzenia oględzin nie zostały powiadomione wszystkie strony postępowania, pominięto między innymi I. i S. U., W takiej sytuacji pominięcie zawiadomienia strony o przeprowadzeniu oględzin, które były podstawą wydania decyzji bez wątpienia stanowi naruszenie wskazanego wyżej art. 10 k.p.a., co musiało skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Nie może bowiem ujść uwadze organu, iż w/w strony postępowania, w toku całego postępowania podnosiły, iż sporna inwestycja została już zrealizowana. Kwestionują więc podstawowe ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, w zakresie możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż powyższe uchybienie stanowiło wystarczającą podstawę do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Przeprowadzenie bowiem oględzin z naruszeniem art. 79 k.p.a, stanowi wadę , która dyskwalifikuje poczynione podczas oględzin ustalenia, jako dowód w sprawie. Mając zaś na uwadze, iż protokół z w/w oględzin stanowił podstawowy dowód w sprawie, czynność ta nie mogła być, tak jak wskazuje skarżący sanowana przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a,. Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, iż w sprawie zachodziła konieczność wydania decyzja kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał także, iż wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ odwoławczy nie można zgodzić się, aby w celu rozpoznania niniejszej sprawy zachodziła konieczność dokonywania ustaleń w zakresie zlecony przez organ odwoławczy a mianowicie ustalenia "kto konkretnie zamieszkuje w owych lokalach, i potwierdzenia tych ustaleń w drodze odebrania oświadczeń od osób je zamieszkujących - pod rygorem odpowiedzialności karnej, czy też w potwierdzeniu faktu zamieszkiwania przedmiotowych lokali w drodze uzyskania danych z prowadzonej przez właściwy organ ewidencji meldunkowej, bowiem jeśli wspomniane lokale wykorzystywane są do celów mieszkaniowych, ich mieszkańcy powinni wywiązać się z ciążącego na nich na mocy odrębnych przepisów obowiązku meldunkowego". Wskazać bowiem należy, iż okoliczność zamieszkiwania spornych lokali winna zostać wykazana w drodze właściwie przeprowadzonych oględzin, które wskażą czy i przez kogo dany lokal jest ewentualnie zamieszkały, oraz jaki jest jego faktyczne przeznaczenie. Podnieść bowiem należy, iż przedmiotowa sprawa dotyczy zmiany przeznaczenia sposobu użytkowania lokali z mieszkalnych na biurowe, a zatem ewentualne ustalenie, iż lokal, który zgodnie z pozwoleniem na budowę został wybudowany jako mieszkalny, jest niezamieszkały i jednocześnie nie jest wykorzystywany na inny cel (w tym przypadku jako lokal biurowy) nie może być, jak słusznie podnosi skarżący, poczytywane na niekorzyść strony. Słuszny jest zatem zarzut skarżącego, iż nakazanie prowadzenia tych ustaleń może wpłynąć na nieuzasadnione opóźnianie wydania merytorycznej decyzji. Ustalenia w niniejszej sprawie winne bowiem zmierzać jedynie do określenia, czy w sytuacji faktycznej sprawy, zgodnie między innymi z analizą funkcji i cech zabudowy istnieją podstawy do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku z mieszkalnego na biurowy. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ art. 40 §2 k.p.a poprzez niedoręczanie ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi pism w sprawie, należy wskazać, iż zarzut ten ma usprawiedliwione podstawy. Z akt sprawy wynika bowiem, iż w toku postępowania już przed organem I instancji skarżący ustanowił pełnomocnika. Zgodnie więc z przywołanym przez skarżącego art. 40 k.p.a organy zobowiązane były doręczać pisma pełnomocnikowi skarżącego. Tymczasem obowiązku tego nie dochowano. Wskazać jednak należy, iż obowiązkiem Sądu było rozstrzygnięcie czy przedmiotowe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na jego wynika. Sąd uznał, iż słusznie skarżący podnosi, iż naruszenie powyższego przepisu stanowi istotną wadę postępowania jakie toczyło się przed organem odwoławczym, niemniej jednak w niniejszej sprawie, mając na uwadze, uchybienia jakich dopuścił się organ pierwszej instancji w zakresie naruszenia art. 79 k.p.a, nawet przy zachowaniu wymogów określonych w art. 40 k.p.a, organ odwoławczy w ocenie Sądu nie mógłby wydać innego rozstrzygnięcia. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd, przyczyniłoby się zatem jedynie do opóźnienia rozpoznania niniejszej sprawy przez organy, co nie leży w dobrze pojętym interesie skarżącego. Na marginesie należy również wskazać, iż wskazane przez skarżącego uchybienie, dotyczy także organu I instancji, który również z naruszeniem art. 40 k.p.a doręczył decyzję bezpośrednio stronie skarżącej, a nie jego pełnomocnikowi. Wprawdzie kwestionowanie powyższej okoliczności nie leży w interesie skarżącego, niemniej jednak okoliczność ta nie podniesiona wprawdzie przez organ odwoławczy, dodatkowo wskazuje na potrzebę ponownego, rzetelnego rozpoznania przedmiotowej sprawy przez organ I instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji.