III FSK 2381/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 241/19 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r., nr KOA/3238/Fi/15 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę kasacyjną, UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 19 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 241/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę T. S.A. z siedzibą w R. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO") z dnia 27 listopada 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sadów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżąca zaskarżyła go w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego, tj. uchylenie decyzji SKO, a także poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Tarczyna oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 127 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej: "o.p."), poprzez pominięcie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjnego postępowania podatkowego, poprzez wydanie rozstrzygnięcia przez SKO w Warszawie w oparciu o całkowicie odmienną argumentację prawną oraz faktyczną, od przyjętej przez organ I instancji, co uniemożliwiło odniesienie się skarżącej do obu kwestii na etapie postępowania administracyjnego i pozbawiło Skarżącą możliwości przeprowadzenia kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia organu II instancji, przez co Sąd I instancji doprowadził do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że utrzymanie w mocy decyzji I instancji nie stanowiło naruszenia prawa przez SKO pomimo tego, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w należyty sposób, niedokładnie wyjaśnił okoliczności faktyczne i błędnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy, przez co Sąd I instancji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p., 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie okoliczności, że wydanie przez SKO decyzji nastąpiło w oparciu o niepełny stan faktyczny, a przez to błędnym ustaleniu przez SKO, że może ono uznać Uchwałę za sprzeczną z prawem podczas gdy, nieważność taka nie została stwierdzona zarówno orzeczeniem organu nadzoru, ani sądu administracyjnego, o których mowa w art. 91 i nast. ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, a które mogłoby stanowić jedyną podstawę do kwestionowania ważności uchwały jako źródła prawa powszechnie obowiązującego, przez co WSA doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a; art. 141 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, które uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej w zakresie naruszeń przez organ II instancji w postaci art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p., wskutek uznania przez WSA, że okoliczności te są irrelewantne z punktu widzenia zapadłego rozstrzygnięcia; art. 87 § 2 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez błędne uznanie, że uchwała Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia 24 listopada 2005 roku (dalej jako: "Uchwała"), nie stanowi podstawy do przyznania wnioskowanego przez Skarżącą zwolnienia z podatku do nieruchomości, podczas gdy stanowiła ona źródło powszechnie obowiązującego prawa w momencie istnienia obowiązku podatkowego, a jej ważność nie została w stosownym trybie zakwestionowana, co z kolei doprowadziło do naruszenia przez Sąd I instancji zasady państwa prawa; art. 7 ust. 3 w zw. z art. 5 w zw. z art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędne uznanie, że skarżona decyzja, która wskazuje na brak możliwości kształtowania polityki fiskalnej przez jednostki samorządu terytorialnego w zakresie podatku od nieruchomości oraz zwolnień od niego jest zgodna z prawem, podczas gdy z przepisu tego wprost wynika, że podmioty samorządu terytorialnego posiadają legitymację ustawową do prowadzenia powyższych działań; art. 91 ust. 1 w zw. z art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, poprzez błędne ustalenie, że udzielenie pomocy przewidzianej w Uchwale stanowiłoby naruszenie prawa, podczas gdy Uchwała jako wydana w sposób zgodny z prawem jest ważna, bowiem jej bezprawność nie została zakwestionowana w odpowiednim trybie, przez organy do tego upoważnione, a w konsekwencji sprzeczne z prawem ustalenie Sądu I instancji, że SKO miało możliwość odmowy przyznania pomocy Skarżącej; § 1 ust. 1 oraz § 2 ust. 1 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia 24 listopada 2005 roku w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, poprzez uznanie, że pomoc przewidziana w tym akcie nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. SKO nie złożyło odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 95 z późn. zm.). Strony zostały powiadomione o skierowaniu skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z jednoczesnym pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia. Treść i forma skargi kasacyjnej, w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. W rozpatrywanej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej przywołano jednostki redakcyjne przepisów prawa (art. 141, art. 145, art. 151, art. 174, art. 176, art. 185, art. 188, art. 203, art. 205), ale bez przywołania pełnej nazwy ustawy, zastępując ją skrótem - p.p.s.a. Nie podano również aktu promulgacyjnego dla wyżej przywołanych jednostek redakcyjnych przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie przywołano brzmienia (treści) przepisów prawa, zawartych w opisanych wyżej jednostkach redakcyjnych przepisów prawa, ani też nie przedstawiono sposobu ich rozumienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać nazwy aktu prawa, ani domniemywać gdzie go opublikowano. Nie przywołano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakichkolwiek argumentów na poparcie postawionych tez (brak prawniczych argumentacji i wywodów). W petitum skargi kasacyjnej co prawda przywołano jednostki redakcyjne przepisów prawa (artykuły 122, 121, 122, 191, 233 Ordynacji podatkowej), ale w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie przywołano przepisów prawa zawartych w tych jednostkach redakcyjnych, ani też nie przedstawiono sposobu ich wykładni. Nie przywołano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakichkolwiek argumentów na poparcie postawionych tez w petitum tej skargi kasacyjnej (brak prawniczych argumentacji i wywodów). W rozpatrywanej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej przywołano art. 127 Ordynacji podatkowej oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ale w uzasadnieniu tej skargi zabrakło przywołania przepisów prawa zawartych w tych jednostkach redakcyjnych, sposobu ich interpretacji (tez i wywodów), bez również wskazania pełnej nazwy ustawy - p.p.s.a. Wskazując na uchybienie przez WSA na przykład przepisom art. 91 ust. 1 w zw. z art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, poprzez błędne ustalenie, że udzielenie pomocy przewidzianej w Uchwale stanowiłoby naruszenie prawa, w ogóle nie przywołano jakichkolwiek przepisów o pomocy publicznej, ani przepisów w tej kwestii, które były przedmiotem rozważań WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Odnosi się to także do zarzutu naruszenia przez WSA przepisów art. 7 ust. 3 w zw. z art. 5 w zw. z art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. W zakresie wyżej opisanych oraz innych uchybień zawartych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. Mirella Łent Wojciech Stachurski Sławomir Presnarowicz (spr.)