II GSK 1199/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. s.p.z.o.z. w I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1072/23 w sprawie ze skargi S. s.p.z.o.z. w I. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 17 lipca 2023 r. nr 12/2023 w przedmiocie nakazu doprowadzenia do właściwego stanu sanitarno-higienicznego urządzeń oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 1072/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej zwany "Sądem pierwszej instancji") oddalił skargę S. w I. (dalej zwanego: "skarżącą") na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy (dalej zwanego: "PWIS") z 17 lipca 2023 r. w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do należytego stanu higieniczno – sanitarnego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 20 marca 2023 r. przeprowadzona została kontrola zakładu leczniczego skarżącej w zakresie przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, zabezpieczeń przeciwepidemicznych oraz sprawdzenia utrzymania bieżącego stanu higieniczno-sanitarnego w obiekcie w zakresie zapobiegania zakażeniom i powstania chorób zakaźnych, w tym jakości wody. Podczas kontroli stwierdzono niewłaściwy stan sanitarno-higieniczny baterii (kranu) przy umywalce w węźle sanitarno-higienicznym (toalecie), przy pokoju mieszkalnym nr 011, segment D, a także niewłaściwy stan sanitarno-higieniczny wirówki, przeznaczonej do kąpieli kończyn dolnych, kabina (boks) nr 4, pokój nr 105, segment C. Decyzją z 2 czerwca 2023 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w I. nakazał skarżącej doprowadzić do właściwego stanu sanitarno-higienicznego baterię (kran) przy umywalce w węźle sanitarno-higienicznym (toalecie), przy pokoju mieszkalnym nr 011, segment D oraz doprowadzić do właściwego stanu sanitarno-higienicznego wirówkę przeznaczoną do kąpieli kończyn dolnych, kabina (boks) nr 4, pokój nr 105, segment C, w terminie do dnia 30 czerwca 2023 r. W ocenie organu nieprawidłowości te stanowią naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657 ze zm.), ponieważ obowiązek utrzymania nieruchomości w należytym stanie higieniczno-sanitarnym obejmuje dbałość o stan wyposażenia i pomieszczeń, zaś niewłaściwy stan powierzchni urządzeń (tj. przebarwienia, naloty, osad, itp.) może nie pozwalać na odpowiednie ich utrzymywanie, czyszczenie i dezynfekcję. Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącą odwołania – PWIS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzielając zawartą w nim ocenę prawną i wnioski. Organ podkreślił, że skarżąca nie posiada statusu przedsiębiorcy, wpisana jest w Krajowym Rejestrze Sądowym do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, a nie do rejestru przedsiębiorców. Zdaniem organu nie doszło do naruszenia art. 48 ust. 1 i 2 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej, ponieważ organ powiatowy nie był zobowiązany do zawiadomienia strony o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ powiatowy zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz prawidłowo pouczył skarżącą o przysługujących jej uprawnieniach w toku postępowania. Ponadto wskazano, że stan faktyczny sprawy został opisany w protokole kontroli, z którego wynika, że na baterii (kranie) znajdują się ślady świadczące o obecności rdzy oraz że na wirówce znajdują się ślady świadczące o obecności kamienia. Wskazanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniesioną skargę na powyższą decyzję PWIS. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał na wynikający z przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 338) zakres i zasady działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego oraz przysługujące jej uprawnienia. Wyjaśnił dalej, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej – podmiotami leczniczymi są przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast w art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wyodrębniono jako rodzaj podmiotu leczniczego, niebędącego przedsiębiorcą, samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej. Wskazał, że formą prawną działania skarżącej jest samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, a więc nie działa ona jako przedsiębiorca w myśl ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców i nie mogła skorzystać z uprawnienia wskazanego w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Organ dokonał zatem właściwej oceny powyższych przepisów dotyczących uprawnień do przeprowadzenia kontroli bez uprzedniego zawiadomienia o niej skarżącej. WSA nie podzielił zarzutów dotyczących przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Kontrolę zakładu leczniczego przeprowadzono zgodnie z przepisami, zatem sporządzenie protokołu z kontroli i przeprowadzenie z niego dowodu nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Co więcej, organ umożliwił stronie udział w niniejszym postepowaniu na każdym jego etapie, dokonując stosownych pouczeń zgodnie z zasadami uregulowanymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Wskazano również, że stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi – właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym. Z protokołu kontroli obiektu należącego do skarżącej wynika, że doszło do naruszenia tego przepisu poprzez nieutrzymanie w należytym stanie higieniczno-sanitarnym baterii (kranu), a także wirówki, przeznaczonej do kąpieli kończyn dolnych, kabina (boks). W protokole kontroli wskazano, iż bateria była pokryta rdzą, natomiast wirówka była pokryta kamieniem. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, iż nie zostało wskazane na czym ma polegać niewłaściwy stan sanitarno-higieniczny ww. urządzeń, w jaki sposób przywrócić taki stan oraz jakie negatywne skutki dla życia lub zdrowia ludzkiego może powodować rdza lub kamień na ww. urządzeniach, w ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że obecność rdzy na baterii (kranie), czy też kamienia w wirówce nie są stanem właściwym i pożądanym dla ww. urządzeń. Sąd podzielił stanowisko organu, że utrzymanie prawidłowego reżimu sanitarno-higienicznego w podmiotach leczniczych jest sprawą priorytetową z uwagi na to, że ich powierzchnie użytkowe są potencjalnym miejscem rozwoju chorobotwórczych drobnoustrojów. Wszelkie odstępstwa od właściwego stanu sanitarno-higienicznego urządzeń znajdujących się w zakładzie leczniczym skarżącej mogą potencjalnie sprzyjać rozwojowi chorobotwórczych drobnoustrojów. Bateria (kran) bez rdzy oraz wirówka bez kamienia są urządzeniami w prawidłowym stanie, zatem doprowadzenie ww. urządzeń do właściwego stanu polegać ma na usunięciu rdzy z baterii i kamienia z wirówki, co w ocenie Sądu jest oczywiste i nie wymagało szczegółowego wytłumaczenia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła skarżąca, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi co do istoty przez orzeczenie o uchyleniu decyzji nr 12/2023 PWIS z 17 lipca 2023 r., i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z 2 czerwca 2023 r., nr 270/2023, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (dalej zwana: "p.p.") w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 o działalności leczniczej, przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż skarżący będąc samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, nie działa jako przedsiębiorca w myśl p.p., w związku z czym nie mógł skorzystać z uprawnienia wskazanego w tym przepisie, tj. z uprawnienia do zawiadomienia go przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. o zamiarze wszczęcia kontroli przeprowadzonej w dniu 20 marca 2023 r., potwierdzonej protokołem kontroli nr NHŚ-19/23-23/23 z 24 marca 2023 r., który był podstawą do wydania decyzji tego organu nr 270/2023 z 2 czerwca 2023 r., znak NHŚ.9051.4.11.16.2023, podczas gdy działalność prowadzona przez skarżącego jest działalnością regulowaną w rozumieniu p.p., co oznacza, że stosuje się do niego przepisy Rozdziału 5 ustawy p.p, w więc i wyżej wskazany art. 48 ust. 1. W skardze kasacyjnej zarzucono również, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a, i art. 151 p.p.s.a. przez nie uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa na skutek dokonania wadliwej oceny działalności Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w I. i przyjęcie przez Sąd, że pracownicy tego organu przeprowadzając kontrolę w dniu 20 marca 2023 r. (bez uprzedniego zawiadomienia skarżącej), potwierdzoną protokołem kontroli nr NHŚ-19/23-23/23 z 24 marca 2023 r., który był podstawą do wydania decyzji tego organu z 2 czerwca 2023 r. znak NHŚ.9051.4.11.16.2023, dokonali tej czynności w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, podczas gdy organ pierwszej instancji przeprowadzając tę kontrolę u skarżącej nie działał na podstawie przepisów prawa, tj. art. 48 § 1 i 2 p.p., w związku z czym organ drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 6 k.p.a., gdyż nie działał na podstawie przepisów prawa, czego Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, b) art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez nie uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi na tej podstawie, że do skarżącej nie stosuje się art. 48 ust. 1 p.p. podczas gdy art. 63 ust. 1 pkt 1 p.p. wprost i jednoznacznie stanowi, że przepisu tego nie stosuje się do kontroli działalności leczniczej ale tylko prowadzonej przez organ prowadzący rejestr, wojewodę i podmiot tworzący w zakresie zadań określonych w przepisach o działalności leczniczej, a art. 63 ust. 2 p.p. stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do kontroli działalności leczniczej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw zdrowia, co a contrario oznacza, że art. 48 p.p. stosuje się do kontroli prowadzonej przez inne organy, a więc także przez Państwową Inspekcję Sanitarną, c) art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a, i art. 77 § 1 k.p.a., przez nie uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie protokołu kontroli nr NHŚ-19/23-23/23 z 24 marca 2023 r,, który nie powinien być dowodem w sprawie, gdyż kontrola z 20 marca 2023 r, została przeprowadzona z naruszeniem art. 48 ust. 1 i 2 p.p., d) art. 141 § 4 p.p.s.a., przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na braku rozpoznania i dokonania kompleksowej oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutu o naruszeniu przez organ drugiej instancji art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a w zakresie dotyczącym uznania protokołu kontroli nr NHŚ-19/23-23/23 z 24 marca 2023 r. za dowód w sprawie oraz przez nie dokonanie oceny znaczenia art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz oceny znaczenia art. 63 ust. 1 1 pkt 1 ustawy p.p., przez co niemożliwe jest ustalenie, czy Sąd wydając rozstrzygnięcie brał pod uwagę ww. kwestie i jakie miały one dla Sądu znaczenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna, gdyż jej zarzuty okazały się bezpodstawne, i nie wykazały wadliwości przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, których w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Podstawową kwestią – objętą zarzutami skargi kasacyjnej sformułowanymi w oparciu o obie podstawy kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a. – jest to, czy w sprawie dokonano prawidłowej interpretacji art. 48 ust. 1 p.p. sprowadzającej się do odpowiedzi, czy do skarżącej, będącej samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, stosuje się przepisy tej ustawy o kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców, w konsekwencji, czy powinna zostać zawiadomiona przez PPIS w I. o zamiarze wszczęcia kontroli przeprowadzonej w dniu 20 marca 2023 r., potwierdzonej protokołem kontroli z 24 marca 2023 r. Zdaniem skarżącej kasacyjnie – kontrola przeprowadzona z uchybieniem tego przepisu (art. 48 ust. 1 p.p.), naruszała art. 6 k.p.a., a skutkiem przeprowadzenia jej z naruszeniem prawa było niedopuszczalne oparcie zaskarżonej decyzji na protokole z tej kontroli, który z tego powodu nie mógł jednak stanowić dowodu w sprawie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w istocie kwestią sporną jest nie sposób wykładni, a zastosowanie art. 48 ust. 1 p.p. w stosunku do skarżącej – w przedmiotowej sprawie. Treść art. 48 ust. 1 p.p. jest jednoznaczna i nie budziła specjalnych kontrowersji – niesporne było bowiem, że zgodnie z tym przepisem organ kontroli powinien zawiadomić przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. Sporne jest natomiast, czy zakresem tego przepisu należało objąć również skarżącą, mającą status podmiotu leczniczego prowadzonego w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Przy czym autor skargi kasacyjnej jednoznacznie przyznaje, że taki podmiot leczniczy nie jest przedsiębiorcą, co wprost wynika z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej, objęcie skarżącą zakresem omawianego przepisu wywodzi natomiast z treści art. 16 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej, który stanowi, że działalność lecznicza (a taką jest działalność prowadzona w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej), jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy p.p. NSA nie podziela tego stanowiska, treść art. 48 ust. 1 p.p., jak wyżej wskazano nie jest trudna do zrozumienia – i wbrew temu, co chciałby wykazać kasator dotyczy przedsiębiorców, z kolei przepisy ustawy o działalności leczniczej wprost wskazują jakie podmioty lecznicze przedsiębiorcami nie są – m.in. samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą – art. 2 pkt 4 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej nie jest przedsiębiorcą ze względów formalnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 lipca 2014 r., sygn. akt II UK 192/13, niepubl. z glosą G. Glanowskiego, Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego z 2015 r. nr 2, s. 20). Ustawodawca wyraźnie stwierdził, że jest podmiotem leczniczym, jednym z wielu wymienionych w art. 4 ustawy o działalności leczniczej, obok przedsiębiorców (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy) i jednocześnie w art. 2 ust. 1 pkt 4 wyjaśnił, że użyte w ustawie określenie "podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą" oznacza podmiot leczniczy wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 2, 3 i 7. Formalnym potwierdzeniem braku przynależności do grupy przedsiębiorców jest wpis do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. O możliwości rozszerzenia przepisów ustawy prawo przedsiębiorców – w części regulacji dotyczącej ograniczenia kontroli działalności gospodarczej – na podmioty niebędące przedsiębiorcami, w tym samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą nie świadczy to, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej działalność lecznicza jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy – Prawo przedsiębiorców. Odwołanie do tej ustawy dotyczy bowiem kwestii uregulowanych w rozdziale 4 "Reglamentacja działalności gospodarczej" tj. do konieczności spełnienia określonych warunków prowadzenia takiego rodzaju działalności, w tym uzyskania wpisu do odpowiedniego rejestru, w skardze kasacyjnej nie przedstawiono natomiast żadnych argumentów za stosowaniem w stosunku do podmiotu niebędącego przedsiębiorcą (a samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej) – przepisów Rozdziału 5 "Ograniczenia kontroli działalności gospodarczej", która to kontrola, jak wskazano wprost w art. 45 ust. 1 p.p. dotyczy działalności gospodarczej "przedsiębiorców". W szczególności nie świadczy o tym treść art. 63 ust. 1 i 2 p.p. - zgodnie z którymi wprowadzono wyłączenie stosowania wybranych przepisów o kontroli (m. in. art. 48) w ramach prowadzonej kontroli działalności leczniczej przez niektóre podmioty tj. organ prowadzący rejestr, wojewodę i podmiot tworzący w zakresie zadań określonych w przepisach o działalności leczniczej oraz ministra właściwego do spraw zdrowia, co wg. kasatora oznacza, że wyłączenia w zakresie podmiotów leczniczych, o których mowa w ww. art. 63 ust. 1 i 2 p.p. nie miałyby jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia , jeśli w zakresie wykraczającym poza te wyłączenia przepis art. 48 p.p. nie miałby w ogóle zastosowania. Tego rozumowania nie można podzielić, gdyż przepisy o kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców, co do zasady mają przecież zastosowanie także do przedsiębiorców będących podmiotami leczniczymi w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej (art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy), zatem nawet po wyeliminowaniu kontroli prowadzonych przez wymienione w art. 63 ust. 1 i 2 p.p. organy z obowiązku zawiadamiania podmiotów leczniczych o zamiarze wszczęcia kontroli, i tak taki obowiązek pozostanie w stosunku do kontroli przedsiębiorców – podmiotów leczniczych – przeprowadzanych przez inne organy. Z tych też względów trafnie stwierdził WSA, że strona skarżąca działająca jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, niebędąca przedsiębiorcą, nie mogła skorzystać z uprawnienia wskazanego w art. 48 ust. 1 p.p., stosownie do którego organ kontroli zawiadamia przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. W konsekwencji, bezprzedmiotowe stały się zarzuty wytykające organowi przeprowadzającemu kontrolę działanie naruszające zasadę praworządności (naruszenie art. 6 k.p.a.) oraz przepisy o prowadzeniu postępowania dowodowego przez organy (art. 7, 77 § 1 k.p.a.) – poprzez dokonanie ustaleń na podstawie protokołu kontroli, jako dowodu pozyskanego z naruszeniem prawa, a więc niemogącego stanowić podstawy do dokonania wiążących ustaleń faktycznych. Bezzasadny był również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy wskazać, że według skarżącej kasacyjnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaniechano dokonania "kompleksowej oceny prawnej" podniesionych przez skarżącej zarzutów w zakresie znaczenia dowodowego protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz oceny znaczenia wymienionych przepisów ustawy o działalności leczniczej i prawa przedsiębiorców. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy przypomnieć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39; a także wyroki NSA: z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być na tyle poważne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca wnosząca skargę kasacyjną powinna wykazać. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu WSA przedstawił stan faktyczny oraz analizę i ocenę prawną sprawy, odnosząc się również do istotnych kwestii prawnych oraz wątpliwości co do stanu faktycznego (str. 7) i uznając, że nie doszło podczas wydawania zaskarżonej decyzji do naruszenia norm postępowania wskazanych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., wskazując, z jakich przyczyn wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co z kolei umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń WSA w kwestionowanym zakresie. Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów. Brak przekonania strony skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie spełnia oczekiwań strony skarżącej, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez wojewódzki sąd administracyjny jest odmienne od przedstawionego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Należy także podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). W związku z tym skarżąca niezasadnie upatruje w tym uchybieniu Sądu pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, uznając skargę kasacyjną za niezasadną, NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.