I OSK 1974/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant st. asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2398/11 w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia 18 sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie uchylenia decyzji w zakresie zwolnienia ze służby i umorzenia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B.S. na rzecz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2398/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.S. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia 18 sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie uchylenia decyzji w zakresie zwolnienia ze służby i umorzenia postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia 14 lutego 2011 r. nr [..], wydana na podstawie art. 58 ust. 3, art. 54 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, zwolnił B.S. ze służby w CBA z dniem 14 lutego 2010 r. B.S. złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 21 kwietnia 2011 r. nr [..] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku B.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [..] z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie zwolnienia ze służby z dniem 14 lutego 2010 r., Szef CBA uchylił zaskarżoną decyzję personalną w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień 14 lutego 2011 r., a w pozostałej części zaskarżoną decyzję personalną utrzymał w mocy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1522/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na uwzględnienie w całości skargi przez organ decyzją z dnia 18 sierpnia 2011 r. nr 932/11, wydaną w oparciu o przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r., poz. 270). Decyzją tą Szef CBA uchylił zaskarżona decyzję własną nr [..] z dnia 21 kwietnia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję personalną z dnia 14 lutego 2011 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia ze służby i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Uzasadniając dokonaną autokontrolę organ wyjaśnił, że - po pierwsze - skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący przed przeniesieniem do dyspozycji Szefa CBA pełnił służbę na stanowisku "zastępca dyrektora", wskazanym w pozycji 4 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 września 2006 r. w sprawie stanowisk służbowych w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wymagań w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, jakie powinni spełniać funkcjonariusze na poszczególnych stanowiskach (Dz. U. Nr 161, poz. 1135), a w trakcie rozmowy kadrowej w dniu 14 lutego 2011 r. i decyzji personalnej nr [..] z dnia 14 lutego 2011 r. zaproponowano mu przeniesienie na stanowisko "agent", które zostało opisane pod pozycją 10 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stanowisk służbowych w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wymagań w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, jakie powinni spełniać funkcjonariusze na poszczególnych stanowiskach (Dz. U. Nr 189, poz. 1265), to analiza wskazanych powyżej aktów prowadzi do wniosku, iż stanowisko "agent" jest bezspornie stanowiskiem niższym od stanowiska "zastępca dyrektora", a stanowisko niższe nie jest "stanowiskiem określonym" w rozumieniu art. 58 ust. 3 ustawy o CBA. Następnie organ stwierdził, że zgodnie z treścią § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji Szefa CBA może nastąpić w przypadku przewidywanego wyznaczenia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, jednakże w myśl § 3 tego rozporządzenia, dokonując przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji, należy uwzględnić dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza, posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe oraz predyspozycje, jak również istniejące możliwości etatowe i potrzeby ewentualnego mianowania danego funkcjonariusza na inne, równorzędne stanowisko służbowe. Zatem podczas przenoszenia funkcjonariusza do dyspozycji uwzględnia się łącznie wszystkie przesłanki, o których mowa w ww. przepisie, w tym i potrzebę ewentualnego mianowania danego funkcjonariusza nie tyle na inne (rozumiane jako niższe), co na inne równorzędne stanowisko służbowe. Wobec powyższego, organ doszedł do przekonania, że u podstaw sformułowania: "określone stanowisko służbowe" zawartego w art. 58 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, legła - w związku z dyspozycją § 3 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego - konieczność wyznaczenia funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe, a nie na inne, niższe stanowisko służbowe. Za zasadny organ uznał również zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowego dokonania przeglądu wolnych stanowisk w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym podczas rozmowy kadrowej mającej miejsce w dniu 14 lutego 2011 r. Organ przyznał, że dokonany wówczas przegląd wolnych stanowisk służbowych został ograniczony do stanowisk znajdujących się wyłącznie w Biurze Kontroli i Spraw Wewnętrznych i tym samym nie rozpatrzono możliwości mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, które byłoby zgodne z jego kwalifikacjami, a także doświadczeniem zawodowym. Nadto Szef CBA podniósł, iż złożenie przez skarżącego podczas rozmowy kadrowej w dniu 14 lutego 2011 r. pisemnego oświadczenia o nieprzyjęciu zaproponowanego stanowiska, obligowało organ wyłącznie do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, co wynika z unormowania art. 58 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, w myśl którego złożenie przez funkcjonariusza oświadczenia o nieprzyjęciu zaproponowanego stanowiska, stanowi przesłankę negatywną przeniesienia funkcjonariusza na to stanowisko i tym samym uniemożliwia wydanie decyzji personalnej w tej materii. Jednakże, jak zauważył organ, pomimo pisemnego sprzeciwu strony decyzja została wydana. W związku z tym organ zgodził się ze skarżącym, iż decyzja personalna nr [..] z dnia 14 lutego 2011 r., dotycząca przeniesienia na stanowisko "agent" jest decyzją personalną (administracyjną), która weszła do obrotu prawnego, a nie tylko projektem takowej decyzji. W związku z powyższym, za trafny organ uznał też zarzut skarżącego o wydaniu przez organ w dniu 14 lutego 2011 r. dwóch decyzji personalnych zawierających sprzeczne rozstrzygnięcia, a mianowicie w sprawie jednoczesnego przeniesienia na stanowisko "agent" oraz zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Jednakże wprowadzenie do obrotu dwóch sprzecznych ze sobą decyzji administracyjnych nie pozbawiało strony możliwości ich zaskarżenia i domagania się od organu wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Za zasadny organ uznał również zarzut skarżącego dotyczący nieuprawnionego uchylenia decyzji personalnej nr [..] dotyczącej przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko "agent" w Biurze Kontroli Spraw Wewnętrznych i umorzenia postępowania prowadzonego w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Za bezsporną organ uznał okoliczność, iż strona składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji o przeniesienie na stanowisko "agent" oczekiwała, iż w wyniku złożonego wniosku organ wyda w sprawie rozstrzygnięcie co do istoty - tj. wyda stosowną decyzję, na podstawie której skarżący zostanie przeniesiony na określone stanowisko służbowe. Wobec powyższego postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, a zatem organ, w aktualnym stanie prawnym, nie mógł uchylić decyzji o przeniesieniu na stanowisko "agent" i umorzyć prowadzonego postępowania administracyjnego. Z tych też powodów Szef CBA za trafne, uznał podniesione przez skarżącego argumenty co do niezasadności nadania swojej decyzji nr [..] z dnia 14 lutego 2011 r. o zwolnieniu ze służby, rygoru natychmiastowej wykonalności. Z kolei, w końcowej części uzasadnienia, organ odniósł się do treści art. 54 ust. 3 zdanie 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakłada na organ uwzględniający skargę obowiązek stwierdzenia, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie organ stwierdził, że wydanie decyzji personalnej nr [..] z dnia 14 lutego 2011 r. oraz decyzji nr [..] z dnia 21 kwietnia 2011 r. dotyczących zwolnienia skarżącego ze służby w CBA, nie nastąpiło bez podstawy prawnej, czy z rażącym naruszeniem prawa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.S. wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił Szefowi CBA, że, wbrew uzasadnieniu decyzji z dnia 18 sierpnia 2011 r. nie doszło do skutecznego uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia 21 kwietnia 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 14 lutego 2011 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe skarżący powołał się na okoliczności, które nastąpiły po wydaniu zaskarżonej decyzji, tj. na fakt zapoznania skarżącego w dniu 31 sierpnia 2011 r. z decyzją Szefa CBA z tego dnia oznaczoną nr 946/11, mocą której przeniesiono skarżącego z dniem 1 września 2011 r. na stanowisko służbowe z-cy naczelnika Wydziału Operacyjno – Śledczego w Delegaturze CBA w [..]. W ocenie skarżącego, stanowisko to nie jest stanowiskiem równorzędnym. Nadto, skarżący podniósł, że objęcie tego stanowiska zostało obwarowane warunkami, które nie zostały mu przedstawione wcześniej, tzn. podczas rozmowy przeprowadzonej z Dyrektorem Biura Kadr i Szkolenia w dniu 31 sierpnia 2011 r. połączonej z zapoznaniem się z treścią nowej decyzji o przeniesieniu służbowym. W odpowiedzi na skargę, Szef CBA wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty sformułowane w skardze dotyczą innej decyzji, wydanej w odrębnym postępowaniu. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten stanowi zarówno samoistną podstawę postępowania prowadzonego przez organ, którego decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego, jak i ewentualnej decyzji uchylającej lub zmieniającej własną, zaskarżoną decyzję. Stanowi więc odstępstwo od sformułowanej w art. 110 k.p.a. zasady związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod redakcją Tadeusza Wosia, wyd. 4., Warszawa 2011, str. 367). Z kolei organ, podejmując rozstrzygnięcie w trybie przywołanego przepisu, jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi (por. tamże, str. 366). Oznacza to, że sąd administracyjny kontrolując decyzję wydaną w trybie określonym w art. 54 § 3 P.p.s.a., zobowiązany jest do ustalenia, czy treść rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o ten przepis odpowiada żądaniom i wnioskom skargi, a ustalenia tego sąd każdorazowo dokonuje poprzez zestawienie treści skargi z treścią decyzji uwzględniającej tę skargę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Szef CBA wydając w tym przedmiocie decyzję w dniu 18 sierpnia 2011 r. nie naruszył przepisu art. 54 § 3 P.p.s.a. i zgodnie z wnioskami i zarzutami skargi z dnia 25 maja 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 21 kwietnia 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 14 kwietnia 2011 r. (v. skarga B.S. z dnia 25 kwietnia 2011 r. – k. 2- 9 akt sprawy o sygn. II SA/Wa 1522/11). Jednocześnie organ uznał za zasadne wszystkie trzy postawione w skardze zarzuty i odniósł się do nich w sposób szczegółowy w obszernym, a opisanym powyżej, uzasadnieniu decyzji. Natomiast w skardze na decyzję z dnia 18 sierpnia 2011 r. B.S. wszystkie zarzuty opiera na okolicznościach, które nastąpiły już po wydaniu i doręczeniu decyzji z dnia 18 sierpnia 2011 r. (decyzję doręczono w dniu 29 sierpnia 2011 r. – k. 42-44 akt niniejszej sprawy). Oczywistym zatem jest, że skoro okoliczności te nie mogły być przedmiotem skargi wniesionej na decyzję z dnia 21 kwietnia 2011 r., to tym bardziej nie mogły one być przedmiotem oceny organu w decyzji uwzględniającej powyższą skargę. Sąd I instancji podzielił zdanie organu, iż zarzuty skierowane w skardze na decyzję z dnia 18 sierpnia 2011 r. dotyczą w istocie zupełnie innej decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu i w odrębnym przedmiocie, a mianowicie decyzji Szefa CBA z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Sąd podkreślił również, że zaskarżona decyzja, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący, jest dla niego korzysta bowiem mocą tej decyzji zostały wyeliminowane z obrotu prawnego dwie negatywne dla skarżącego decyzje w przedmiocie zwolnienia go ze służby. Natomiast Sąd kontrolując decyzję z dnia 18 sierpnia 2011 r. nie stwierdził, aby decyzja ta dotknięta była wadą nieważności. Sąd I instancji dodał, że wzruszenie tejże decyzji przez Sąd jest prawnie niedopuszczalne ze względu na ustanowiony przez ustawodawcę w art. 134 § 2 P.p.s.a. zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego (zakaz reformationis in peius). Jak stanowi ten przepis, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B.S., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa procesowego tj. 1) art. 54 § 3 P.p.s.a. — przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – poprzez przyjęcie przez Sąd, że autokorekta zaskarżonych rozstrzygnięć Organu została dokonana przez "uznanie za zasadne wszystkich trzech postawionych w skardze zarzutów" i "odniesienie się do nich w sposób szczegółowy" i formalne uchylenie decyzji, z pominięciem braku skutków materialnoprawnych (i faktycznych) takiej autokontroli - w postaci uwzględnienia płynących z tego faktu skutków w postaci m.in. wypłaty zaległego uposażenia i pochodnych (w tym składek emerytalnych), co doprowadziło do wybiórczego uwzględnienia skargi; 2) art. 134 § 1 P.p.s.a. - przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – nie odniesienie się przez WSA do istoty skargi, w tym - zarzutów związanych z "materialnym" nie wykonaniem przez Szefa CBA autokorekty własnych zaskarżonych przez stronę skarżącą decyzji, które na mocy decyzji personalnej nr [..], skutkiem której winno być nie tylko formalne uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć, ale także - zgodne z wnioskami skargi - zaistnienie skutków materialnoprawnych, w tym - wypłata zaległego uposażenia oraz składek ubezpieczeń społecznych. Sąd nie dokonał ustalenia, czy treść rozstrzygnięcia Organu wydanego w oparciu o art. 54 § 3 P.p.s.a. odpowiadała żądaniom i wnioskom skargi strony skarżącej; 3) art. 134 § 2 P.p.s.a. - przez błędne przyjęcie (błędną wykładnię), że zaskarżona decyzja była jednoznacznie korzystna dla strony skarżącej, pomimo wskazanych wyżej oczywistych naruszeń prawa związanych z brakiem realizacji przez organ celów skargi, które powinny być podstawą i skutkiem rozstrzygnięcia podjętego w ramach autokontroli — a przez to przyjęcie przez WSA w Warszawie, iż zakaz reformationis in peius uniemożliwia wydanie orzeczenia innej treści; 4) art. 145 § 1 pkt 1) P.p.s.a. - przez stwierdzenie braku naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i zasad postępowania, w tym - zarzutów związanych z "materialnym" nie wykonaniem przez Szefa CBA autokorekty własnych zaskarżonych przez stronę skarżącą, decyzji, które na mocy decyzji personalnej nr [..], skutkiem której winno być nie tylko formalne uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć, ale także - zgodne z wnioskami skargi - zaistnienie skutków materialnoprawnych, w tym - wypłata zaległego uposażenia oraz składek ubezpieczeń społecznych. Sąd nie dokonał ustalenia, czy treść rozstrzygnięcia organu wydanego w oparciu o art. 54 § 3 P.p.s.a. odpowiadała żądaniom i wnioskom skargi strony skarżącej, co skutkowało oddaleniem skargi. Ponadto skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 54 ust. 1 i ust. 3, art. 58 ust. 3, art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), § 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 190, poz. 1404), § 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 177, poz. 1311), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.); w wyniku naruszenia podniesionych wyżej przepisów dotyczących zasad i zakresu orzekania, w tym - nie odniesienie się przez WSA w Warszawie do istoty skargi. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej kieruje pod adresem zaskarżonego wyroku liczne zarzuty, wszystkie jednak koncentrują się wobec kwestii dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowej oceny zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na fakt, że po uchyleniu przez organ na podstawie art. 54 § 3 Ppsa decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, organ nie wypłacił mu zaległego uposażenia oraz nie odprowadził składek na ubezpieczenie społeczne. Już samo uzasadnienie zarzutu wskazuje na okoliczności, które nie mogły być uwzględniane przez Sąd I instancji przy rozpoznawaniu sprawy. Należy przypomnieć, że obecnie kontrolowana decyzja z dnia 18 sierpnia 2011r. Nr. [..] została wydana po tym jak skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa CBA z dnia 21 kwietnia 2011r. o zwolnieniu go ze służby w CBA na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym ( Dz. U. nr. 104, poz. 708 ze zm. ). Postanowieniem z dnia 30 września 2011r. II SA/Wa 1522/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie z uwagi na wydanie w dniu 18 sierpnia 2011r. przez organ na podstawie art. 54 § 3 Ppsa decyzji, którą Szef CBA uchylił swoją decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA z dniem 14 lutego 2011r. i umorzył postępowanie w I instancji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 54 § 3 Ppsa organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Artykuł 54 § 3 Ppsa reguluje instytucję autokontroli. Stosownie bowiem do tego przepisu organ administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powszechnie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy, i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 Ppsa. Organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 54 § 3 Ppsa jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Sądowa kontrola decyzji wydanej w tym trybie ogranicza się, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji , do oceny czy organ uwzględnił skargę w całości. Uchylając decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA i umarzając postępowanie w I instancji Szef CBA uwzględnił w całości skargę B.S. na decyzję o zwolnieniu go ze służby w CBA. W sprawie jest bezsporne, że decyzje o zwolnieniu skarżącego zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a z dniem 1 września 2011r. skarżący został przeniesiony na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Operacyjno- Śledczego Delegatury CBA w [..]. Oznacza to, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił zaskarżoną decyzję z dnia 18 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżony wyrok nie naruszył żadnego z wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Ppsa. Przede wszystkim należy wyjaśnić, ze art. 54 § 3 Ppsa adresowany jest do organu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie może naruszyć w/wym. przepisu, także przez błedną ocenę decyzji wydanej na jego podstawie. Przepis art. 134 § 1 Ppsa, stanowiący o tym, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie stanowi też skutecznej podstawy do zakwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zarzuty skargi wykraczają poza granice sprawy, wyznaczone przez jej przedmiot. Również art. 134 § 2 Ppsa nie został naruszony przez Sąd I instancji. Oddalenie skargi na decyzję wydaną przez organ w trybie art. 54 § 3 Ppsa w żaden sposób nie pogarsza sytuacji skarżącego. Wręcz przeciwnie wyrok uwzględniający skargę stanowiłby rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego i w ten sposób naruszałby art. 134 § 2 Ppsa. Powyższe uzasadnia też niezasadność zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 Ppsa. Z całą stanowczością trzeba podkreślić, że podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące należnego po uchyleniu decyzji o zwolnieniu ze służby uposażenia, czy składek na ubezpieczenie społeczne, pozostają bez związku z przedmiotem sprawy tj. zwolnieniem ze służby i nie mają żadnego znaczenia w procesie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Nietrafne są również zarzuty materialne, na jakich oparta została skarga kasacyjna. Wszystkie uzasadnione zostały nieodniesieniem się przez Sąd I instancji do istoty skargi, podczas gdy jak wynika z art. 174 pkt. 1 Ppsa zarzut naruszenia prawa materialnego można uzasadnić błędną wykładnią lub niewłaściwym zastosowaniem przepisu prawa materialnego. Uzasadnienie tej podstawy skargi kasacyjnej wskazuje zatem, że jej autor w istocie kieruje zarzuty pod adresem postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna stawiając zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów ustawy o CBA, poza stwierdzeniem że Sąd nie odniósł się do istoty skargi, nie zawiera żadnego uzasadnienia. Brak ten skutkuje niemożnością oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny tej podstawy skargi kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa i art. 204 pkt. 1 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. a rozporządzenia Monistra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002e. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia prze Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. nr. 163, poz. 1349 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.