II OSK 2222/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 288/21 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 4 lutego 2021 r., nr 96/OPON/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 288/21 oddalił skargę T. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 4 lutego 2021 r. nr 96/OPON/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła T. M., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie: 1. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny obu decyzji wydanych dla wielokrotnie zaniżonych mocy EIRP anten oraz bez uwzględnienia ich maksymalnych pochyleń, co czyni postępowanie fikcyjnym, ponieważ przeciętna moc EIRP stacji bazowej wynosi aktualnie około 100 000 W. Powyższe ma ogromne znaczenie w niniejszej sprawie z uwagi, iż spodka użytkuje podobne obiekty o mocy EIRP anten sektorowych wynoszących około 100 000 W tym bardziej, że w innej sprawie inwestor przyznaje się w przypadku większego ruchu używa dużo większych parametrów niż deklarowane we wnioskach; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej: p.o.ś.) w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g, § 2 ust. 2, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie, maksymalnych mocy, tiltów anten z uwagi na: a) nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; b) nie dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Wobec powyższego skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku oraz zaskarżonej decyzji bądź uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zwrot kosztów według norm przypisanych, w tym zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z uchwałą NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Jak wskazano w uzasadnieniu powołanej uchwały, parametr z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. Potwierdza to wnioski wynikające z wykładni językowej, a dodatkowo podważa argument tezy przeciwnej, odwołujący się do wykładni funkcjonalnej, że za koniecznością sumowania i stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 do instalacji określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przemawiać miałby wzgląd na ochronę zdrowia i życia człowieka. Zapewnienie tej ochrony jest bowiem gwarantowane innymi przepisami. To, że parametr EIRP (W) odnosi się do pojedynczej anteny świadczy nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną jest związany poglądem wyrażonym w powołanej uchwale. Ogólna moc wiążąca uchwał konkretnych i abstrakcyjnych nie pozwala bowiem na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl bowiem art. 269 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w ww. uchwale z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. W niniejszej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), dalej "rozporządzenie z 2019 r.", jednak przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia miały tożsame brzmienie co w powołanym w ww. uchwale rozporządzeniu z 2010 r. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r.: 1. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii); 2. odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy "Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko" w oparciu o rozporządzenie z 2019 r., sporządzonej przez mgr inż. U. K., dla projektowanych instalacji 3 anten sektorowych (azymuty 40°, 180°, 290°) równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi 863,18 W. Na załączonych rysunkach przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 40 metrów od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0°, jak i maksymalnych pochyleń wiązek 10° brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 40 m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Tym samym, zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przeprowadzania analiz i ocen wszelkich możliwych sposobów pochylenia anten, składających się na zamierzoną inwestycję, czy ich maksymalnych mocy. Inwestor w dokumentacji projektowej przedstawił konkretne zakładane pochylenia anten i ich moc. Tak określone parametry inwestycji wiążą rozpatrujące sprawę organy administracji publicznej i oznaczają zarazem, że brak jest podstaw do badania innych, technicznie dopuszczalnych mocy i możliwych wariantów pochylenia anten. Brak było również podstaw do sumowania mocy anten, co wynika jednoznacznie z powołanej uchwały z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. W uzasadnieniu ww. uchwały z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 NSA wskazał również, że nie ma nic niewłaściwego w projektowaniu takiego wariantu przedsięwzięcia, który nie będzie narażał ludzi na działanie pola elektromagnetycznego, a tym samym omijał miejsca dostępne dla ludności w osiach głównych wiązek ich promieniowania. Nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Wobec powyższego, niezasadne są zarzuty nie uwzględnienia maksymalnego pochylenia i mocy planowanych do zainstalowania anten. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.).