II SA/Bk 666/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie 2. zasądzić od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych (słownie: dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Skarżący E. D. wniósł skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] odmawiającą zawrotu nieruchomości położonej we wsi G., gmina Ł., oznaczonej jako działka nr 59 o pow. 0,0500 ha, przejętej na Skarb Państwa na podstawie uchwały Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. z dnia [...] maja 1972 r. Nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowo- administracyjnego. Jako uzasadnienie swojego wniosku wskazał, że stosownie do regulacji zawartej w art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] uwzględniono skargę i uchylono decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz decyzję Starosty Ł. z dnia [...] czerwca 2009 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania m.in. w przypadku, gdy postępowanie z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1- 2 tego przepisu (cofnięcie skargi, śmierć strony w sprawie dotyczącej praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego) stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2009 r. po wniesieniu skargi została wyeliminowana z obrotu prawnego. Stało się tak w następstwie zastosowania przez Wojewodę P. procedury przewidzianej w przepisie art. 54 § 3 w/w ustawy, zgodnie z którą organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Organ II instancji wydał decyzję z dnia [...] października 2009 r. w trybie tzw. autokontroli, uchylającą decyzję zaskarżoną i decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Spowodowało to wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotu zaskarżenia. W doktrynie podkreśla się, iż wdrożenie trybu autokontroli i uchylenie w jego następstwie zaskarżonej decyzji jest jedną z przyczyn umorzenia postępowania przed sądem, o jakich mowa w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy (vide T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 495). Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne wówczas, gdy zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1 - 3 ustawy. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). W sprawie niniejszej braki skargi zostały uzupełnione, zatem jej wniesienie skutecznie wszczynało postępowanie sądowoadministracyjne, które w zaistniałej sytuacji procesowej mogło zostać umorzone. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego (pkt 1 sentencji). O zwrocie kosztów postępowania, tj. wpisu sądowego na rzecz skarżącego przez organ, Sąd orzekł na podstawie art. 201 §1 tej ustawy (pkt. 2 sentencji).