II GZ 452/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2023 r. sygn. akt III SA/Łd 541/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE I Postanowieniem z dnia 25 września 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 541/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. G. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] czerwca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła znaczną szkodę lub skutki trudne do odwrócenia. Skarżący łączy je z prowadzoną działalnością gospodarczą, wskazując, że bez samochodu nie może jej prowadzić, a jest ona jego wyłącznym źródłem utrzymania. Niemożność korzystania z pojazdu objętego decyzją nie jest jednak jednoznaczna z koniecznością zaprzestania aktywności polegającej na świadczeniu przez stronę usług przewozowych. Zdaniem Sądu przyjmując, iż sytuacja ta może stronie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej, nie oznacza ona konieczności jej zaprzestania. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie postanowienia oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania lub alternatywnie o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 1, § 2 pkt 1, § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem prawidłowa była ocena wniosku strony o zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji. Wskazania wymaga, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga również, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Skarżący swój wniosek uzasadnił tym, iż pojazd, którego rejestracja została objęta decyzją, służy mu do powadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Skarżący wskazał, iż jego sytuacja majątkowa i rodzinna sprawia, iż bez dochodu osiąganego z działalności gospodarczej strona nie będzie już mogła w pełni zaspokoić potrzeb swej rodziny. Skarżący, szczegółowo wskazał, iż wydatki rodziny przekraczają dochody, gdyż obecnie jedynie żona skarżącego pracuje. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nawet jeżeli nie zarejestrowano pojazdu służącego do przewozu osób to prowadzenie działalności gospodarczej może zostać utrudnione, natomiast nie oznacza konieczności jej zaprzestania.. Należy podkreślić, że gdyby nawet w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego musiałaby zostać ograniczona, to i tak okoliczności tej nie można uznać za dostateczne spełnienie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O alternatywnych sposobach prowadzenia działalności gospodarczej przez czas niezbędny do załatwienia sprawy rejestracji pojazdu wskazywał Sąd pierwszej instancji. Według bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, oraz z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1078/09) W związku z powyższym uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.