II OSK 1250/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Go 751/20 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia 21 września 2020 r. nr IB-V.7721.70.2020.KZaj w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Go 751/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., uwzględniając skargę E. K., uchylił decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia 21 września 2020 r., nr IB-V.7721.70.2020.KZaj, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Żarskiego z dnia 25 maja 2020 r., nr 421/2020, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z kablową zasilającą linią elektroenergetyczną, nr stacji ZAR3023, w miejscowości L., na działce nr [...], obręb [...], jedn. ew. [...]. Sąd wskazał, że, z uwagi na art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz.1333), zwanej dalej "P.b.", w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219), wymagane było dokonanie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji pod kątem, czy mamy do czynienia z przedsięwzięciem znacząco oddziałującym na środowisko. Taka bowiem ewentualnie kwalifikacja wymaga poprzedzenia pozwolenia na budowę decyzją środowiskową. Z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji i ilość anten nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne (por. przykładowo wyroki NSA z 15 lutego 2018 r., II OSK 1847/17; z 28 lutego 2018 r" II OSK 243/18; z 3 lipca 2018 r. II OSK 1570/18; z 11 lipca 2018 r., II OSK 907/18; z 12 grudnia 2019 r., II OSK 271/18; z 14 października 2020 r., II OSK 2263/20). Organy orzekające w niniejszej sprawie zastosowały wykładnię § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia odmienną od przyjętej w dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. W wydanych decyzjach powołały się na ustalenia zawarte w sporządzonej na zlecenie inwestora "Kwalifikacji instalacji", stanowiącej element dokumentacji projektowej. Analizy zawarte w tym dokumencie wskazują, że planowana inwestycja, z uwagi na moc instalacji oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludzi, nie mieści się w żadnym ze wskazanych przez prawodawcę przedziałów pozwalających na zakwalifikowanie jako przedsięwzięcia mogącego znacząco (zawsze albo potencjalnie) oddziaływać na środowisko. W dokumencie tym zaznaczono również, że każda antena sektorowa rozpatrywana jest osobno i nie ma wpływu na wynik kwalifikacji innej anteny. Sąd przychylił się do poglądu, że przy kwalifikacji tego rodzaju przedsięwzięć wymagane jest zbadanie i uwzględnienie ewentualnej kumulacji oddziaływań. W tym względzie wskazuje się w orzecznictwie na treść § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia (czy też na odpowiednik tego przepisu w obowiązującym wcześniej rozporządzeniu z 2010 r.) w którym mowa jest o sumowaniu się parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Należy wziąć zatem również pod uwagę skumulowane promieniowanie anten sektorowych w ramach tego samego przedsięwzięcia. W konsekwencji dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko, istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pola elektromagnetyczne. Ponadto w sprawie brak jest istotnych dla kwalifikacji przedsięwzięcia ustaleń, jak przewidziane w załączonej do wniosku dokumentacji pochylenie anten zostanie osiągnięte według założeń konstrukcyjnych. Ustalenie przebiegu granic ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego i odpowiedź na pytanie, czy nie osiągnie ono miejsc dostępnych dla ludności, uzależniona jest od określonego zakresu pochylenia anteny i jej konfiguracji. Projekt budowlany w jego części opisowej nie odnosi się w ogóle do kwestii stopnia pochylenia anten, których kwalifikacja została zdeterminowana przyjęciem określonych założeń użytkowych, tzn. w granicach określonych tiltów (por. wyrok WSA w Gliwicach z 23 marca 2020 r., II SA/GI 1289/19; wyrok NSA z 16 stycznia 2020 r., II OSK 460/18). Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na prawidłową kwalifikację środowiskową planowanych instalacji radiokomunikacyjnych w świetle przepisów rozporządzenia i zweryfikowania zgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. Organy obydwu instancji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", nie poczyniły ustaleń w kwestii skumulowanego oddziaływania urządzeń, których instalacja planowana jest w ramach omawianego zamierzenia budowlanego i nie przeanalizowały sprawy pod kątem kwalifikacji spornego przedsięwzięcia przyjmując argumentację inwestora, iż nie był zobligowany do przedłożenia decyzji środowiskowej. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wynikające przedstawionych wyżej rozważań. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła P. sp. z o.o. w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Lubuskiego, podczas gdy rzeczona decyzja nie naruszała przepisów prawa materialnego i procesowego; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie, mimo istnienia podstaw ku temu, ażeby skargę oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody Lubuskiego nie naruszała przepisów prawa materialnego i procesowego; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nieprawidłowe przyjęcie, że organy administracji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone rzetelnie i wnikliwie, a organy – wbrew przeciwnym twierdzeniom Sądu I instancji – poczyniły ustalenia odnośnie do wszystkich tych kwestii, które są rzeczywiście istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. 283 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową", w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2019 r. przez nieprawidłowe przyjęcie, że realizacja wnioskowanej przez ww. Spółkę inwestycji, a polegającej na budowie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej, może wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko należy mieć na względzie maksymalne technicznie możliwe pochylenie anten, a nie parametry przewidziane jako maksymalne dla danej konfiguracji przez inwestora, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest rzeczywiste zamierzenie inwestycyjne ww. Spółki, lecz wyobrażenie Sądu o tymże zamierzeniu inwestycyjnym. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2019 r. przez nieprawidłowe przyjęcie, że realizacja wnioskowanej przez ww. Spółkę inwestycji, a polegającej na budowie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej, może wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko należy mieć na względzie maksymalne technicznie możliwe pochylenie anten, a nie parametry przewidziane jako maksymalne dla danej konfiguracji przez inwestora, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest rzeczywiste zamierzenie inwestycyjne ww. Spółki, lecz wyobrażenie Sądu o tymże zamierzeniu inwestycyjnym; - § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2019 r. przez jego zastosowanie w odniesieniu do ww. inwestycji, mimo braku ku temu podstaw, bowiem przepis § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowi lex specialis w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia – inaczej nie miałby on w zakresie "przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna" żadnej zawartości normatywnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. K. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego, a dotyczące oceny Sądu I instancji wskazującej na braki postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do kwestii znaczącego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. W tym miejscu należy wskazać, że ocena Sądu I instancji opierała się na jednym z poglądów prawnych, zgodnie z którym dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (por. wyrok NSA z 28 lutego 2018 r., II OSK 243/18 i inne). Jednak powyższe stanowisko wynikłe, ale na tle wykładni przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) nie było jednolite w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Choć z jednej strony były prezentowane poglądy dopuszczające i wymagające sumowania oddziaływania poszczególnych anten sektorowych wchodzących w skład stacji bazowej (również z innymi przedsięwzięciami), czy wymagające badania maksymalnych możliwości technicznych urządzeń; z drugiej zaś – przedstawiano poglądy przeciwne – w których Sądy opowiadały się za literalną wykładnią przepisów ww. rozporządzenia nakazujących wyznaczanie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny (por. przykładowo wyroki NSA: z 21 maja 2014 r., II OSK 2907/12; z 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15; z 2 kwietnia 2019 r., II OSK 1194/17 i także najnowsze z 5 lutego 2020 r., II OSK 760/18; z 12 stycznia 2021 r., III OSK 3455/21, czy z 20 kwietnia 2022 r., II OSK 1887/19). Na te rozbieżności w orzecznictwie wskazywał Sąd I instancji, opowiadając się za tym pierwszym ze wskazanych wyżej stanowisk, a więc "kumulacją promieniowania anten". Ponadto ww. rozbieżność w orzecznictwie oddziaływała także na wykładnię pierwotnej treści przepisów omawianego aktu podstawowego. Pojawiające się w orzecznictwie wątpliwości w powyższym zakresie zostały rozstrzygnięte uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/22, w której orzeczono, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie ww. przepisów jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Przemawiać za tym ma wykładnia, jaka powinna być nadawana tym przepisom, jak również uznanie, że § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2010 r., do analizowanego rodzaju instalacji nie może mieć zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej uchwały wskazał, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. W takiej sytuacji, na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, nie jest wymagane przedstawienie przez inwestora decyzji środowiskowej w trybie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Według art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że uchwała taka ma ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio." Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyroki NSA: z 10 grudnia 2007 r., I FSK 172/07; z 29 lutego 2008 r., I OSK 254/07; postanowienie NSA z 10 stycznia 2013 r., II FSK 824/10). Naczelny Sąd Administracyjny, nie kwestionując stanowiska wyrażonego w powołanej uchwale, a równocześnie rozpoznając sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym, jest więc związany treścią przywołanej uchwały. W tych okolicznościach sformułowaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocenę prawną odnośnie wymogu – przy ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko – uwzględnienia kumulacji mocy planowanych do zainstalowania anten, oraz możliwości zmiany kąta ich nachylenia, należało uznać za wadliwą. Dlatego podniesione w omówionym powyżej zakresie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, a także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2019 r. – zawierają usprawiedliwione podstawy. W orzecznictwie nie jest kwestionowana możliwość uwzględnienia poglądu prawnego zawartego w ww. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego do kwestii kumulacji promieniowania anten na tle ww. rozporządzenia z 2019 r. (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2023 r., II OSK 1657/22). Należy zwrócić uwagę, że w pierwotnej wersji aktualnie obowiązującego rozporządzenia z 2019 r. (a więc w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w jego § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 zamieszczono ww. przedsięwzięcia ujęte w tych samych jednostkach redakcyjnych co w rozporządzeniu z 2010 r. Kolejnym jednak rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylono te przepisy, a tym samym zniesiono obowiązek uzyskiwania decyzji środowiskowej dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pole elektromagnetyczne. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2019 r. oraz § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 2019 r. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny zawierają także usprawiedliwione podstawy zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2019 r. W istocie ma rację strona wnosząca skargę kasacyjną, że Sąd I instancji wadliwie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i zastosował środek prawny wynikający z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji organów obu instancji; zamiast z art. 151 p.p.s.a. W świetle dokonanej powyżej oceny dotyczącej przepisów prawa materialnego, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, nie było wymagane przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organy administracyjnego w zakresie kumulacji promieniowania anten składających się na stację bazową telefonii komórkowej, a więc w kierunku oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. W konsekwencji nie zasługiwały także na akceptację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania dla organów co do dalszego postępowania w sprawie, w sytuacji gdy z projektu budowlanego wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania. Projekt budowlany, którego częścią jest kwalifikacja przedsięwzięcia, zawiera wskazanie jakie będzie maksymalne dopuszczalne pochylenie anten (tzw. tilt: od 0o do 10o lub od 2o do 12o), wskazano także minimalne i maksymalne moce anten azymuty, wysokość zawieszenia anten, odległości od anten i uwzględniono sposób użytkowania sąsiednich gruntów, jednoznacznie wskazując, na ustalenia, z których wynika, że wiązki promieniowania o szkodliwym wpływie na środowisko nie będą znajdować się w miejscach dostępnych dla ludzi, i że rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływań na środowisko. Przy tej ocenie była bowiem kluczowa treść § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. rozporządzenia z 2019 r. z uwagi na maksymalną moc anten poniżej 2000 W. Dlatego Wojewoda niewadliwie wskazał, że w danym przypadku odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka anten powinna wynosić co najmniej 70 m, a mając to na względzie oś wiązki promieniowania będzie przebiegała w miejscach niedostępnych dla ludzi. Strona skarżąca tej oceny nie podważyła skutecznie. Zobrazowanie charakterystycznych parametrów inwestycji zostało przedstawione na odpowiednich rysunkach, co organy wzięły pod uwagę. Wojewoda spełnił tym samym wymogi z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. stawiane decyzji administracyjnej, w tym w odniesieniu do jej uzasadnienia jeśli chodzi o wskazywane przez strony postępowania argumenty. W sprawie prawidłowo też uwzględniono pojęcie "miejsc dostępnych dla ludzi" – jako miejsca gdzie także potencjalnie może powstać zabudowa. Co prawda, sporządzona dokumentacja odnosi się do istniejącej zabudowy, jednak z uwagi, że mamy do czynienia z terenem, na którym nie obowiązuje plan miejscowy i strona skarżąca nie wykazała aby istniały decyzje lokalizacyjne, które powinny zostać w sprawie uwzględnione – dlatego w omawianym zakresie nie można doszukać się naruszenia prawa. Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że, wbrew ocenie Sądu I instancji, istniały podstawy do stwierdzenia, iż zarzuty skargi "zwykłej" nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ decyzje organów obu instancji nie były wadliwie. Nadto nie można nie zauważyć, że według aktualnego stanu prawnego przedmiotowej inwestycji nie kwalifikuje się już do inwestycji potencjalnie lub zawsze znacząco oddziałującej na środowisko. Mając powyższe na względzie, skoro końcowo uwzględnieniu podlegała skarga kasacyjna i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena przemawia za uznaniem wadliwości zaskarżonego wyroku, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi "zwykłej". Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.