IV SA/Wa 2200/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] maja 2018r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: organ II instancji/odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ I instancji/Dyrektor Zlewni) z dnia [...] marca 2018 r. znak [...], odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia pozwolenia wodnoprawnego, utrzymał w mocy ww. postanowienie. Stan sprawy, poprzedzający wydanie zaskarżonego postanowienia przedstawia się następująco. Postanowieniem z [...] marca 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na podstawie art. 61a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 z późn. zm.) - dalej: K.p.a., odmówił Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" (dalej: skarżąca) wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych z terenu osiedla [...] poprzez wylot kanalizacji deszczowej do [...] udzielonego [...] S.A decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] lutego 2008 r. i przeniesionego na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] grudnia 2011 r. W motywach postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.), dalej: P.w. z 2017 r., pozwolenie wodnoprawne dotyczące usług wodnych, szczególnego korzystania z wód oraz długotrwałego obniżenia poziomu zwierciadła wody podziemnej nie wygasa, jeśli wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia zostanie złożony w terminie 90 dni przed upływem okresu wygaśnięcia dotychczasowego pozwolenia. Następnie Dyrektor Zlewni podkreślił, że skarżąca posiadała pozwolenie wodnoprawne ważne do dnia 31 stycznia 2018 r., a wniosek o przedłużenie tego pozwolenia złożyła w dniu 19 stycznia 2018 r., tym samym nie miała możliwości skorzystania z ww. przepisu bowiem ustawa P.w. z 2017 r. zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2018 r. Organ I instancji stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji przedłużającej pozwolenie wodnoprawne. Wspólnota złożyła zażalenie na powyższe postanowienie i zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 61 a § 1 K.p.a. przez nieuzasadnioną odmowę wszczęcia postępowania oraz niewłaściwą interpretację przepisów prawa przez niezastosowanie właściwe art. 7a K.p.a. w odniesieniu do art. 414 ust. 2 P.w. z 2017r., mówiącego o rozstrzyganiu wątpliwości wynikających z treści norm prawnych na korzyść. W zażaleniu wskazano, że Dyrektor Zlewni miał obowiązek ustalić kolejny okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o obowiązujące przepisy prawa zgodnie z art. 6 K.p.a. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] rozpatrując zażalenie, stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że Dyrektor Zlewni słusznie odmówił wszczęcia postepowania w sprawie, gdyż skarżąca nie złożyła wniosku o przedłużenie terminu ważności pozwolenia w terminie 90 dni przed upływem okresu jego obowiązywania w związku z art. 414 ust. 2 ustawy P.w. z 2017 r. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że przytoczona argumentacja organu I instancji dotycząca w/w artykułu znajduje odzwierciedlenie w stosunku do pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 z późn. zm.), tj. po dniu 1 stycznia 2018 r. Przed 1 stycznia 2018 r., czyli w czasie obowiązywania ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne nie było znane pojęcie usług wodnych, które w odniesieniu do art. 409 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne zmienia niezbędną zawartość operatu wodnoprawnego, która jest konieczna do przedłożenia w przypadku przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Organ odwoławczy utrzymując w mocy opisane powyżej postanowienie zgodził się, że brak było możliwości przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia, o które wnioskowała skarżąca. Skargę na postanowienie z [...] maja 2018 r. złożyła do sądu administracyjnego Wspólnota Mieszkaniowa "[...]". Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1) postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7a K.p.a. w zw. z art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co treści normy prawnej przewidującej możliwość wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego wydanego na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne na korzyść strony i w konsekwencji uznanie, że wobec niezachowania przez Wspólnotę terminu 90 dni do złożenia wniosku o przedłużenie okresu obowiązywania poprzednio wydanego pozwolenia wodnoprawnego nie jest możliwe wszczęcie postępowania w sprawie, podczas gdy faktyczne jego zachowanie nie było możliwe, gdyż na 90 dni przed upływem okresu obowiązywania poprzednio wydanego pozwolenia wodnoprawnego przepisy ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. jeszcze nie obowiązywały, - art. 61a § 1 K.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy Wspólnota była uprawniona do zainicjowania tego postępowania, a materialną podstawę jej działania stanowił przepis art. 414 ust. 2 Prawa wodnego obowiązujący w dacie złożenia wniosku i stanowiący podstawę przedłużenia okresu obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych wydanych na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, - art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ słusznego interesu skarżącej, który przejawia się w tym, że ma ona prawo do zainicjowania postępowania w przedmiocie przedłużenia obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego i nie jest przy tym związana terminem 90 dni określonym w przepisie art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne z uwagi na fakt, że jego zachowanie nie było faktycznie możliwe, gdyż upływał on w dacie, kiedy przepisy ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. jeszcze nie obowiązywały, 2) prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy: - art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez błędną wykładnię i uznanie, że termin 90 dni na złożenie wniosku o przedłużenie okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego ma zastosowanie także do pozwoleń wodnoprawnych, które wygasały na krócej niż 90 dni od dnia wejścia w życie nowego Prawa wodnego podczas gdy taka jego interpretacja prowadzi do pozbawienia uprawnień, które zostały przyznane skarżącej na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] i rozstrzygnięcia Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] oraz wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd uznał, że postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z 23 maja 2018 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jego z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postępowanie prowadzone w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca posiadała pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych z terenu osiedla [...] poprzez wylot kanalizacji deszczowej do [...] udzielone [...] S.A decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] lutego 2008 r. i przeniesione na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] grudnia 2011 r., z terminem ważności do dnia 31 stycznia 2018 r. Pozwolenie to zostało wydane na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, która z dniem 1 stycznia 2018 r. została zastąpiona przez ustawę z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2268, ze zm.). Nowa ustawa Prawo wodne w art. 414 ust. 2 przewiduje, że pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1- 3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Jak wynika z treści art. 389 pkt 1 – 3, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na: 1) usługi wodne; 2) szczególne korzystanie z wód; 3) długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej. Natomiast okres, "o którym mowa w ust. 1 pkt 1" przepisu art. 414 Prawa wodnego z 2017 r., to okres, na który było wydane pozwolenie wodnoprawne. Zauważyć należy, że oprócz przepisu art. 414 ust. 2 P.w. z 2017 r. ustawa ta nie zawiera innych regulacji wprowadzających możliwość przedłużania pozwolenia wodnoprawnego oraz nie reguluje kwestii przedłużania pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Jedynie w przepisie art. 545 ust. 7 P.w. z 2017 r. wskazano, że pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 573 (czyli ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne) zachowują moc. Powstaje zatem pytanie, czy do pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne z 2001 r. ma zastosowanie przepis art. 414 ust. 2 ustawy Prawo wodne z 2017 r., a w szczególności obowiązek złożenia wniosku o ustalenie kolejnego okresu jego obowiązywania w terminie 90-dniowym przed upływem okresu jego ważności. Oczywiście, w przedmiotowej sprawie, dotrzymanie przez skarżącą terminu 90-dniowego było niemożliwe, z uwagi na utratę ważności dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego z dniem 31 stycznia 2018 r., a dla zachowania terminu 90 dni należałoby wniosek na podstawie art. 414 ust. 2 ustawy Prawo wodne z 2017 r. złożyć w dacie, kiedy ustawa ta jeszcze nie obowiązywała. Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. jest nową ustawą, która zastąpiła ustawę Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. Ogólną zasadą wynikająca z art. 414 ust. 1 pkt 1 nowej ustawy Prawo wodne jest to, że pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Przepis art. 414 ust. 2 ustawy Prawo wodne z 2017 r. jest przepisem szczególnym, zgodnie z którym pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1- 3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Zatem niedotrzymanie, jak też niemożność dotrzymania, terminu 90 dni przed upływem okresu, na które było wydane pozwolenie wodnoprawne, powoduje wygaśnięcie z woli ustawodawcy pozwolenia wodnoprawnego. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organu, że przed 1 stycznia 2018 r., czyli w czasie obowiązywania stawy Prawo wodne z 2001 r., nie było znane pojęcie usług wodnych, które to pojęcie w odniesieniu do art. 409 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, regulującego zakres operatu wodnoprawnego, zmieniło niezbędna zawartość operatu, która jest konieczna do przedłożenia w przypadku przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Oznacza to, że operat wodnoprawny, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, nie jest aktualny z uwagi na treść art. 409 ustawy Prawo wodne z 2017 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 i art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.