II SA/Op 310/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na pismo Wójta Gminy Branice z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usunięcia śmietnika postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez L. S. jest pismo Wójta Gminy Branice z dnia [...], nr [...], w sprawie usunięcia śmietnika. W szczególności pismem tym organ odpowiadając na wystąpienie strony datowane 25 czerwca 2009 r. poinformował ją, że "w ciągu miesiąca zostaną podjęte kroki celem likwidacji śmietnika". W piśmie tym zaznaczono także, że likwidacja śmietnika wymaga współdziałania ze strony L. S. i zaproponowano jej jednocześnie do użytkowania część działki siedliskowej położonej w innym miejscu w drodze zamiany z obecnie użytkowaną, a to w celu rozwiązania zgłoszonego przez nią problemu. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Branice nie zajął wprost stanowiska procesowego, to znaczy nie zgłosił wniosku o oddalenie lub odrzucenie skargi, albo o umorzenie postępowania sadowoadministracyjnego. Zaznaczono jedynie, że skargę uznaje się za niezasadną i odwołano się do treści zaskarżonego pisma zawierającego propozycję zamiany działek i współdziałania w sprawie usunięcia śmietnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) – zwaną dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.ps.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Należy wyjaśnić, że ustalenie, że dane rozstrzygnięcie następuje w formie decyzji administracyjnej, wymaga uprzedniego wykazania na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, że mamy do czynienia ze sprawą administracyjną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Istota decyzji administracyjnej została określona w art. 104 k.p.a., według którego organ administracji publicznej, co do zasady, załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Do przyjęcia, że dana sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej załatwianej w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest występowanie takich niezbędnych elementów, jak: podstawa prawna (materialna i formalna) wydania ewentualnej decyzji, organ administracji publicznej właściwy do wydania tego aktu oraz podmiot, którego sfera praw i obowiązków będzie kształtowana omawianym aktem indywidualnym. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest żaden akt mieszczący się w wyżej wskazanym katalogu spraw należących do kognicji sądu administracyjnego, a w szczególności nie jest nim decyzja. W ocenie Sądu bowiem, skarżąca nie wskazała decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. W konsekwencji, gdy skarga dotyczy sprawy, której załatwienie nie nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej oraz innego aktu lub czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a., właściwe jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Z powyższych względów Sąd w niniejszej sprawie nie mógł więc ustosunkować się do zarzutów skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak we wstępie postanowienia.