VII W 328/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VII W 328/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 6 grudnia 2017 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. w VII Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia SR Mariusz Wieczorek <br/> Protokolant : Anita Cichosz</p> <p>Przy udziale oskarżyciela publicznego : xxxx</p> <p>Po rozpoznaniu w dniach 25 października 2017r. , 6 grudnia 2017r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. Z.</span> </strong>, syna <span class="anon-block">G.</span> i <span class="anon-block">K. z d. P.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o to, że:</strong> </p> <p>w dniu 03 lutego 2017 roku o godz. 15:27, na <span class="anon-block">drodze krajowej nr (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, gmina <span class="anon-block">W.</span>, powiatu <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierując samochodem <span class="anon-block">O. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> przekroczył dopuszczalną prędkość o 58 km/h</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->tj. o czyn z art. 92a kw</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->orzeka</strong> </p> <p>1.  obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. Z.</span> </strong>uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92a kw wymierza obwinionemu karę grzywny <br/>w kwocie 600,00 (sześćset) złotych;</p> <p>2.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków oraz kwotę 60,00 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.</p> <p> <strong> <!-- --> Sygn. akt VII W 328/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> W dniu 03 lutego 2017 roku funkcjonariusze policji z <span class="anon-block">K. (...)</span>w <span class="anon-block">P.</span> – sierż. Sztab. <span class="anon-block">S. C.</span> i sierż, sztab. <span class="anon-block">M. R.</span> na terenie gminy <span class="anon-block">W.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, pełnili służbę drogową nieoznakowanym radiowozem m-ki <span class="anon-block">O. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> z wykorzystaniem urządzenia pomiarowego Video Radarowego Miernika Prędkości z zamontowanym w nim <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">(...)</span> który posiadał ważne świadectwo legalizacji. na <span class="anon-block">drodze (...)</span>. Służba polegała na kontroli video radarowej uczestników ruchu trasy ekspresowej dwujezdniowej -<span class="anon-block">DK (...)</span> w miejscu obowiązywania ograniczenia prędkości do 120 km/h. Około godz. 15:27 patrolując drogę w/w w kierunku <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">W.</span> poruszając się lewym pasem nieoznakowanym radiowozem m-ki <span class="anon-block">O. (...)</span> w/w, policjant <span class="anon-block">S. C.</span> dokonał pomiaru prędkości jadącego pojazdu m-ki <span class="anon-block">O. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> kierowanego przez <span class="anon-block">K. Z.</span> na odcinku 100 metrów trasy <span class="anon-block">DK (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">J.</span> gm. <span class="anon-block">W.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">v. (...)</span>o godzinie 15:27 wskazał pomiar prędkości 178 km/h. Wówczas policjanci w/w nieoznakowanym radiowozem, włączyli sygnały dźwiękowe i błyskowe nakazując obwinionemu zatrzymanie pojazdu do kontroli drogowej. Po zatrzymaniu samochodu <span class="anon-block">O. (...)</span> w związku z przedmiotowym zdarzeniem funkcjonariusz policji <span class="anon-block">S. C.</span> poprosił obwinionego do radiowozu celem sporządzenia odpowiedniej dokumentacji, wtedy policjanci odtworzyli w radiowozie zapis z videorapida 2, pokazując obwinionemu zarejestrowane przekroczenie przez niego dozwolonej prędkości aż o 58 km/h. Obwiniony w trakcie kontroli zażądał podania mu danych viedoradaru i okazania mu świadectwa legalizacji radaru. Natomiast prosił policjantów o odstąpienie od karania go mandatem tłumacząc, iż zmierzona prędkość jego pojazdu była dokonana wadliwie i on się z tym nie zgadza. Jednakże <span class="anon-block">S. C.</span> zaproponował obwinionemu mandat karny w kwocie 400 zł. i 10 punktów karnych oraz pouczył obwinionego <span class="anon-block">K. Z.</span> o prawie odmowy przyjęcia mandatu, a obwiniony skorzystał z tego prawa. </em> </strong> </p> <p>W dniu 10.02.2015 r. sąd wydał wobec obwinionego <span class="anon-block">K. Z.</span> wydał wyrok nakazowy o wykroczenie z art. 92a kw.</p> <p>Od tegoż wyroku sprzeciw złożył obwiniony <span class="anon-block">K. Z.</span> wnosząc o rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych i uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu czynu. Nadto wnosił o umorzenie postępowania o wykroczenie na zasadzie art.5 kpow w zw. z art.1 kw, podnosząc dokonanie wadliwego pomiaru prędkości za pośrednictwem viedoradaru, gdyż według niego mógł być źle skalibrowany, źle użyty, z uwagi na użycie w aucie policyjnym opon zimowych,w których jest inne ciśnienie powietrza, a na które nie obejmowała homologacja urządzenia. Podnosił odmienne trajektorie pomiarów obu pojazdów wobec siebie (k.33-36).</p> <p> <em> <!-- -->/dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">K. Z.</span> k. 37verte, zeznania świadków: <span class="anon-block">S. C.</span> k.37verte-38, <span class="anon-block">M. R.</span> k.38-38verte, notatka urzędowa k.1, płyta DVD zapis wykroczenia drogowego k.3, świadectwo legalizacji k.11, sprzeciw od wyroku nakazowego k.33-36/</em> </p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">K. Z.</span> ma 51 lata. Ma wykształcenie wyższe, jest magistrem inżynierem z dziedziny marketingu i zarządzania. Prowadzi własną działalność gospodarczą <span class="anon-block"> firmę (...)</span> z/s w <span class="anon-block">G.</span>, która dostarcza maszyny do obróbki metalu. Osiąga dochód o nieustalonej wysokości. Jest żonaty, jego żona pracuje w <span class="anon-block"> firmie (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>. Na utrzymaniu ma syna w wieku 17 lat. Jako majątek posiada mieszkanie z hipoteką w wysokości 600.000,00 zł.</p> <p>Obwiniony nie był dotychczas karany, natomiast był karany w trybie mandatowym za wykroczenia drogowe i posiada aktywne punkty w bazie <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p> <em> <!-- -->/dowód: dane osobo poznawcze obwinionego k.37, dane o karalności k.47, wydruk z bazy <span class="anon-block"> (...)</span> k.43-44 /</em> </p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">K. Z.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Odmówił składania wyjaśnień i podał, iż wszelkie wyjaśnienia zawarł w treści sprzeciwu od wyroku nakazowego na k. 33-36.</p> <p> <em> <!-- --> (dowód: wyjaśnienia obwinionego k. 37verte)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje :</strong> </p> <p>Wyjaśnienia obwinionego Sąd uznał tylko częściowo za wiarygodne. Nadał walor wiarygodnych tym wyjaśnieniom, którymi obwiniony opisał, iż w dniu 03 lutego 2017 jechał samochodem osobowym m-ki <span class="anon-block">O. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> <span class="anon-block">drogą (...)</span> w kierunku na <span class="anon-block">G.</span> /<span class="anon-block">W.</span>/. W ocenie Sądu nie wiarygodne są wyjaśnienia obwinionego, które dotyczą okoliczności związanych z tym, iż pomiar prędkości został dokonany wadliwie, a sam obwiniony w chwili pomiaru, jechał z prędkością dozwoloną, gdyż były one niespójne, niejednolite i wzajemnie sobie zaprzeczały, nawet z treściami pism obwinionego na k. 6-10, 33-36.</p> <p>Sąd ustalając stan faktyczny przedmiotowego zdarzenia oparł się w przeważającej mierze na zeznaniu świadków– funkcjonariuszy policji <span class="anon-block">S. C.</span> i <span class="anon-block">M. R.</span>. Zeznania tychże świadków są pełne, jasne i logiczne. Ponadto korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w przedmiotowej sprawie, a w szczególności z uznawanymi przez Sąd za wiarygodne: notatką urzędową, zapisem zarejestrowanym na płycie DVD oraz świadectwem legalizacji <span class="anon-block">V.</span>. Przedmiotowe dokumenty są pełne i jasne, nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Z zeznań w/w świadków wynika jednoznacznie, iż na odcinku <span class="anon-block">drogi (...)</span> metrów pomiar prędkości samochodu osobowego m-ki <span class="anon-block">O. (...)</span> wskazał 178 km/h. Dlatego w/w pojazd został zatrzymany do kontroli drogowej (k.37 verte). <span class="anon-block">V.</span> był sprawny i miał ważne świadectwo legalizacji. Pomiar prędkości pojazdu kierowanego przez obwinionego oraz jego godzina została skrupulatnie odnotowana przez videoradar i zapisana na nośniku DVD. Ponadto nie było żadnego innego pojazdu, przed pojazdem obwinionego, który by uniemożliwiał pomiar video radaru (k. 37verte-38verte). Dodatkowym dowodem potwierdzającym zeznania w/w świadka zapis z płyty CD z dnia 03.02.2017r. , gdzie jasno, precyzyjnie, klatka po klatce widać całe przekroczenie prędkości przez pojazd obwinionego. W świetle powyższego twierdzenia obwinionego o nieprawidłowym i wadliwym pomiarze, błędzie w nim oraz innych kwestiach wskazywanych przez obwinionego (np. złe trajektorie pomiaru obu pojazdów) nie zasługiwały na wiarę. Ta wersja została zbudowana jako linia obrony dla potrzeb postępowania mandatowego i postępowania sądowego mająca na celu uniknięcie odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Tak samo nie zasługiwały na wiarę twierdzenia obwinionego o poruszaniu się z prędkością w graniach 120 km/h. Należy podnieść, iż z zeznań świadków policjantów jednoznacznie wynika, iż podczas oglądania zapisu z video rejestratora w radiowozie policyjnym, obwiniony nie negował swojego sprawstwa, ani wyniku prędkości, wskazując jedynie na okoliczności, iż jego znajomi nie przyjmują takich mandatów i wygrywają sprawy w sądzie.</p> <p>Dlatego w świetle zebranego materiału dowodowego wina umyślna obwinionego <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">Z.</span> popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 92a kw opisanego szczegółowo we wniosku o ukaranie - nie budziła żadnych wątpliwości.</p> <p>Rozważając kwestię rodzaju i wymiaru kary Sąd wziął pod uwagę następujące okoliczności:</p> <p>Wymierzając obwinionemu <span class="anon-block">K. Z.</span> karę za wykroczenie Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości tego czynu. Zdaniem Sądu społeczna szkodliwość czynu jakiego dopuścił się obwiniony przekracza stopień znikomości. <span class="anon-block">K. Z.</span> dopuścił się wykroczenia działając umyślnie. Obwiniony swoim zachowaniem naruszył dobro ważne dla społeczeństwa – bezpieczeństwo w komunikacji i dlatego pozostające pod ochroną prawa. Istotne znaczenie ma także fakt, iż obwiniony działał świadomie. Do okoliczności obciążających należy fakt przekroczenia dozwolonej prędkości w miejscu zdarzenia aż o 58 km/h! Na korzyść obwinionego Sąd poczytał fakt, iż <span class="anon-block">K. Z.</span> nie był dotychczas karany, ale jako okoliczność obciążającą należało przyjąć karalność obwinionego w trybie mandatowym za wykroczenia drogowe i posiadanie aktywnych punktów karnych w bazie <span class="anon-block"> (...)</span> (k.43-44).</p> <p>Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności Sąd na podstawie art. 92a kw wymierzył <span class="anon-block">K. Z.</span> karę grzywny w wysokości 400 złotych. Sąd jest przekonany, że kara ta spełni zadania w zakresie prewencji indywidualnej i będzie ostrzeżeniem także dla innych potencjalnych sprawców tego typu wykroczeń. Wymierzając karę za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji należy bowiem mieć na względzie, że ten porządek i bezpieczeństwo na drogach w poważnym stopniu zależą od stosowania właściwej represji, która - uwzględniając rodzaj i wagę naruszonych zasad bezpieczeństwa ruchu, postać i stopień winy a także nasilenie tej kategorii wykroczeń - powinna stanowić jeden z najistotniejszych elementów zwalczania oraz zapobiegania różnym zdarzeniom komunikacyjnym.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 118 § 1, art.119 kpow, zaś o opłacie karnej na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt.1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. – o opłatach w sprawach karnych /tj. Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. Zm/.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji.</p> </div>