II FZ 544/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 229/10 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 grudnia 2009 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II FZ 544/10 UZASADNIENE Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn.akt I SA/Gd 229/10, odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 29 maja 2009 r. W uzasadnieniu Sąd przywołał art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) i wskazał, że uzasadnienie wniosku sprowadzało się do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie decyzji może doprowadzić do skutków nieodwracalnych, w szczególności do utraty środków utrzymania, a także może wyrządzić niepowetowaną szkodę przez doprowadzenie do likwidacji działalności gospodarczej i miejsc pracy. Wskazano także, że zaległość wraz z odsetkami została uiszczona. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie podnosząc zarzuty egzekucyjne oraz wskazując, że Sąd nie wezwał go do uzupełnienia wniosku oraz nie zapoznał się z aktami egzekucyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela także prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że skarżący jest zobligowany do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). I choć sąd może wówczas sięgać do informacji wynikających z akt sprawy, to nie może jednak zastępować strony w poszukiwaniu racji przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W rozpatrywanej sprawie strona nie przedstawiła argumentów przemawiających za przyznaniem jej tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 p.p.s.a. Za niewystarczające należy uznać ograniczenie się przez skarżącego do wskazania, że wykonanie decyzji może doprowadzić do skutków nieodwracalnych, w szczególności do utraty środków utrzymania, a także może wyrządzić niepowetowaną szkodę przez doprowadzenie do likwidacji działalności gospodarczej i miejsc pracy. Nie załączono żadnych dokumentów sytuację tę obrazujących, które mogłyby przekonać Sąd o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej. Podkreślenia wymaga, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09), natomiast skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że takie skutki w jej przypadku mogłyby wystąpić. Stąd też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, skarżący stwierdził, że kwota zaległości została wpłacona. Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 p.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.