V Kz 607/24

<p>Sygnatura akt V Kz 607/24</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 3 lipca 2024 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy </strong>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: Sędzia Michał Błoński</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: </strong>Sylwia Kurek</p> <p>pod nieobecność prokuratora</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie podejrzanego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. F.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->podejrzanego</strong> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->zażalenia</strong> obrońcy podejrzanego</p> <p> <strong> <!-- -->na postanowienie</strong> Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 7 czerwca 2024 roku – sygnatura akt IV1 Kp 328/24</p> <p> <strong> <!-- -->w przedmiocie</strong> przedłużenia tymczasowego aresztowania</p> <p> <strong> <!-- -->na podstawie</strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że jako podstawę stosowania tymczasowego aresztowania przyjąć <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 1;art. 258 § 1 pkt. 2;art. 258 § 2)">art. 258 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.k.</a>, <strong> <!-- -->2.</strong> w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z 7 czerwca 2024 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia <br/>w Łodzi przedłużył stosowanie wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania do <br/>14 września 2024 r., godz. 0^{<!-- -->20} wskazując za podstawę prawną z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.p.k.</a> <br/>Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż podstawą przedłużenia tymczasowego aresztowania były przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 1;art. 258 § 1 pkt. 2;art. 258 § 2)">art. 258 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.k.</a> </p> <p>Zażalenie na niniejsze postanowienie wniósł obrońca podejrzanego zarzucając:</p> <p>- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia <br/>w postaci:</p> <p>a) bezzasadnego przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa, iż podejrzany może <br/>w bezprawny sposób utrudniać postępowanie, gdy z okoliczności sprawy nie wynika, aby istniało realne zagrożenie takiego zachowania;</p> <p>b) bezzasadne przyjęcie, że grozi mu wymierzenie surowej kary w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a>, podczas gdy to nie ustawowe zagrożenie, lecz realia konkretnej sprawy mogą dopiero uzasadniać istnienie wskazanej przesłanki;</p> <p>- naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.p.k.</a> poprzez jego niezastosowanie, gdyż w sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiały zakończenie śledztwa, a co najmniej zakończenie tych czynności, których przeprowadzenie wymaga izolacji podejrzanego;</p> <p>- naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257;art. 257 § 1;art. 251;art. 251 § 3)">art. 257 § 1 i art. 251 § 3 k.p.k.</a> poprzez zastosowanie względem podejrzanego tymczasowego aresztowania, mimo że wszelkie okoliczności wskazują, że wystarczający byłby nieizolacyjny środek zapobiegawczy;</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu tezy, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podejrzany będzie nakłaniać do składania fałszywych zeznań albo w inny bezprawny sposób utrudniać postępowanie karne, podczas gdy w zgromadzonym w sprawie materiale brak jest jakichkolwiek dowodów, które mogłyby taką tezę potwierdzać, które to uchybienie miało istotny wpływ na podjęcie decyzji o dalszym stosowaniu tymczasowego aresztowania.</p> <p>Skarżący w <em> <!-- -->petitum</em> skargi wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie tymczasowego aresztowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie obrońcy jest oczywiście bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie sprowadza się wyłącznie do polemiki z ustaleniami Sądu Rejonowego <br/>i w istocie opiera się na gołosłownym stwierdzeniu, że nie ma przesłanek do dalszego stosowania tymczasowego aresztowania. Przytaczanie licznych orzeczeń sądów <br/>i poglądów doktryny nie zmienia tej oceny, gdyż powołane judykaty jakkolwiek słuszne, to nie znajdują oparcia w realiach przedmiotowej sprawy.</p> <p>Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany dopuścił się popełnienia zarzucanych czynów, <br/>a wniosek taki wynika w szczególności z wyjaśnień <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">M.</span>, zeznań <span class="anon-block">N. M.</span>, ale także z wyjaśnień podejrzanego, który na etapie stosowania tymczasowego aresztowania przyznał się do przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> </p> <p>Podejrzany nie ma stałego miejsca zameldowania, nie ma miejsca zamieszkania, co czyni uzasadnioną obawę, że może ukrywać się przed organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości, a zatem trudno o większe uprawdopodobnienie istnienia przesłanki <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 1)">art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> Nie zostali także ustaleni współsprawcy czynów z 17 grudnia 2023 r., a ponadto zachodzi konieczność wykonania badania sądowo-psychiatrycznego podejrzanego, co oznacza konieczność zabezpieczenia osoby <span class="anon-block">K. F.</span> na potrzeby toczącego się śledztwa. Istnieje uzasadniona obawa, że przebywając na wolności mógłby w bezprawny sposób utrudniać prawidłowy bieg postępowania, w tym poprzez kontakt z osobami, których dane nie zostały ustalone jak również uniemożliwiać wykonanie niezbędnych czynności przez powołanych biegłych.</p> <p>W razie ewentualnego uznania sprawstwa i winy oskarżonego grozi mu realnie wymierzenie surowej, bezwzględnej kary pozbawienia wolności, a wniosek taki wynika z liczby popełnionych przestępstw, uprzedniej karalności, działania wspólnie <br/>i w porozumieniu z inną osobą czy z wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów, przejawiającego się m.in. w sposobie działania w ramach popełnionych przestępstw rozbojów. Powołane zagrożenie zatem w pełni wynika z realiów niniejszej sprawy nie zaś li tylko z ustawowego zagrożenia, na co bezzasadnie wskazuje obrońca w zażaleniu.</p> <p>Mając na uwadze skalę czynności, których prokurator musi dokonać, <br/>a szczegółowo wskazanych we wniosku o przedłużenie tymczasowego aresztowania, nie sposób racjonalnie przyjąć, że przedłużenie stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego stanowi naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.p.k.</a> </p> <p>W przedmiotowej sprawie obrońca nieprawidłowo skonstruował zarzuty odwoławcze, gdyż powołany błąd w ustaleniach faktycznych stanowi zarzut wtórny wobec pierwotnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Nie ma zatem potrzeby powielania zarzutów, a wszelkie rozważania dotyczące ostatniego z zarzutów musiałyby stanowić powtórzenie poczynionych już uprzednio uwag.</p> <p>Należy zgodzić się z Sądem <em> <!-- -->meriti</em>, że tylko stosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego daje gwarancję należytego przebiegu postępowania w niniejszej sprawie, przynajmniej do czasu zabezpieczenia osobowego materiału dowodowego.</p> <p>Niezależnie od powyższego, postanowienie Sądu Rejonowego jest rażąco wadliwe, albowiem nie zawiera wskazania prawidłowych podstaw stosowanego środka zapobiegawczego. Każde postanowienie w przedmiocie zastosowania, dalszego stosowania czy przedłużenia środka zapobiegawczego musi wskazywać na istnienie przesłanki ogólnej oraz co najmniej jednej z przesłanek szczególnych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 251;art. 251 § 1)">art. 251 § 1 k.p.k.</a>). Powołany przez Sąd Rejonowy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.p.k.</a> jest przepisem kompetencyjnym z którego nie wynika czy i jakie przesłanki legły u podstaw stosowania środka zapobiegawczego, dlatego nie czyni zadość wymogom prawidłowego wskazania podstawy prawnej w postanowieniu.</p> <p>Dopiero z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego można wywieść, że istnieje duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych czynów. Z uzasadnienia wynika również, że Sąd zauważył istnienie przesłanek szczególnych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 1;art. 258 § 1 pkt. 2)">art. 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2)">§ 2 k.p.k.</a> Taki sposób formułowania postanowienia jest wadliwy, gdyż już z podstawy prawnej postanowienia, a nie tylko <br/>z uzasadnienia, ma wynikać istnieje przesłanki ogólnej i przesłanek szczególnych tymczasowego aresztowania.</p> </div>