II FZ 383/09

SENTENCJA II FZ 383/09 Postanowienie Dnia 23 września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA (del.) Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 323/08 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną. Z uzasadnienia wynika, że wyrokiem z dnia 5 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 marca 2008 r., w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 rok. Na wniosek A. H., Sąd sporządził odpis powyższego wyroku oraz jego uzasadnienie i doręczył je skarżącemu. Jednocześnie, stronie doręczono pouczenie o trybie i terminie wniesienia środka odwoławczego od przedmiotowego orzeczenia. A. H. w dniu 5 stycznia 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od opisanego powyżej wyroku. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przymus adwokacki nie odnosi się do sędziego, prokuratora, notariusza, radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesora i doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 P.p.s.a.). Ewentualnie, skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych, bądź przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 P.p.s.a.). Niedochowanie tego wymogu, np. poprzez sporządzenie skargi kasacyjnej przez samą stronę nieposiadającą kwalifikacji, o których mowa wyżej, czyni tę skargę niedopuszczalną. Nie jest to przy tym taki brak formalny skargi, do którego usunięcia Sąd ma obowiązek wezwać stronę. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 P.p.s.a. jest bowiem brakiem skargi, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia, co do trybu składania środka odwoławczego od wyroku, samodzielnie napisał i osobiście podpisał skargę kasacyjną. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za obarczoną wadą, która czyni ten środek odwoławczy niedopuszczalnym. Stąd też na podstawie art. 178 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę kasacyjną. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego w osobie radcy prawnego wniósł w ustawowym terminie zażalenie. W swym środku zaskarżenia, jego autor wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia. Uzasadniając swoje zażalenie wskazał, że doręczona skarżącemu przesyłka zawierała jedynie wyrok z uzasadnieniem. Brak było zaś pouczenia dla skarżącego o trybie wnoszenia skargi kasacyjnej. Dlatego też skarżący samodzielnie podpisał swoje odwołanie. Dodano także, iż w odczuciu skarżącego uchybienie nie nastąpiło z jego winy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca w art. 175 P.p.s.a. wprowadził tzw. "przymus adwokacki". Polega on na tym, że skargę kasacyjną mogą sporządzić tylko podmioty wskazane w tej normie prawnej. Stosownie do treści art. 175 § 1 i § 3 pkt 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie uprawnienie to przysługiwało adwokatowi, radcy prawnemu oraz doradcy podatkowemu. Natomiast strona, która nie jest podmiotem wymienionym w art. 175§2 P.p.s.a., nie mogła samodzielnie sporządzić skargi kasacyjnej. Zasadnie Sąd I instancji wskazał, że niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 P.p.s.a. jest wadą nieusuwalną. Błąd ten nie może zostać naprawiony w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot określony w art. 175 P.p.s.a., czyni ten środek zaskarżenia niedopuszczalnym. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zastosował przepis art. 178 P.p.s.a. i odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną. Przepis ten bowiem nakłada na Sąd I instancji obowiązek odrzucenia skargi kasacyjnej między innymi w przypadku niedopuszczalności skargi kasacyjnej. Autor zażalenia nie kwestionuje faktu sporządzenia skargi kasacyjnej osobiście przez stronę. Podnosi jedynie, że nastąpiło to na skutek braku pouczenia o sposobie wnoszenia tego środka zaskarżenia. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla oceny trafności zaskarżonego postanowienia. Twierdzenia strony w tym zakresie były przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu wywołanym wnioskiem strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Prawomocnym postanowieniem z dnia 24 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie odmówił przywrócenia tego terminu. Sąd I instancji w uzasadnieniu swego orzeczenia wskazał, że odpis wyroku wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia został prawidłowo doręczony skarżącemu. Zażalenie na to orzeczenie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II FZ 129/09. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.