II SA/Po 483/09

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Dwornicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2009r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K.Witkowicz-Dwornicka UZASADNIENIE Skarżący P. H. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Wnioskodawca oświadczył, że prowadzi swoje gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz dwoma pełnoletnimi, uczącymi się synami. Wskazał, że rodzina utrzymuje się z emerytury wnioskodawcy i jego żony w łącznej wysokości [...] zł miesięcznie. W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku wnioskodawca oświadczył, że ma 60% udziałów w nieruchomości położonej w P. niezamieszkałej przez lokatorów komunalnych oraz posiada mieszkanie o powierzchni [...] m². Prócz tego wskazano, że żona wnioskodawcy posiada 50% udziałów w nieruchomości wymagającej dużych nakładów na remont. Nadto wnioskodawca oświadczył, że posiada oszczędności w kwocie około [...] zł. Wnioskodawca na wezwanie Sądu uiścił wpis od skargi w kwocie 200 zł. Podstawową zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest konieczność ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.s. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że jego sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia chociażby części wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Koszty sądowe mają charakter należności publicznoprawnych, więc winny być ponoszone w pierwszej kolejności zaraz po zaspokojeniu koniecznych kosztów bieżącego utrzymania, a nie po uiszczeniu wszystkich wydatków, gdy ewentualnie pozostaną jakieś wolne środki. Z przedłożonego oświadczenia o stanie finansów wynika, że skarżący wraz z żoną uzyskują stałe miesięczne dochody. Z dochodu tego pokrywają wszystkie wydatki niezbędnego utrzymania rodziny. Wnioskodawca nie wskazał bowiem by miał jakieś zaległości w bieżących płatnościach. Prócz tego, wnioskodawca oświadczył, że zarówno on jak i jego żona dysponują udziałami w nieruchomościach oraz należącym do nich mieszkaniem. Posiadając majątek nieruchomy mają dodatkowe możliwości zarobkowe. Pozwala to bowiem na czerpanie dodatkowych środków lub stanowić może zabezpieczenie ewentualnie zaciągniętego kredytu. Wnioskodawca ubiegając się o prawo pomocy powinien w każdym przypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, dopiero gdyby tak poczynione oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc do Państwa (post. SN z dnia 24 września 1984r., II CZ 104/84, Lex 8623, post. SN z dnia 24 lipca 1980r., I CZ 99/80, Lex 8272). Uzyskiwane dochody pozwoliły skarżącemu na poczynienie oszczędności, które wielokrotnie przewyższają przewidywaną wysokość kosztów niniejszego postępowania. W pierwszej kolejności, zatem winny być przeznaczone na pokrycie kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie. Wnioskodawca dysponował także środkami i uiścił wpis sądowy w niniejszej sprawie. Oświadczenie majątkowe i finansowe skarżącego nie pozwoliło na stwierdzenie, że rzeczywiste możliwości finansowe uniemożliwiają poniesienie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że obciążenie to będzie rozłożone w czasie. W tym stanie rzeczy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkować musiało jego oddaleniem. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. w zw. z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. należało odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy, jak orzeczono w postanowieniu. /-/ K.Witkowicz-Dwornicka